Είδαμε το "Χορεύοντας στη Λούνασα" του Brian Friel στο θέατρο Κάτω απ' τη Γέφυρα
Το έργο του Ιρλανδού συγγραφέα γράφτηκε το 1990 και παρουσιάστηκε στο Εθνικό Θέατρο του Λονδίνου όπου και βραβεύτηκε ως το καλύτερο θεατρικό έργο της χρονιάς.
Την μετάφραση έκανε ο Νίκος Χουρμουζιάδης και τη σκηνοθεσία ο Νίκος Δαφνής.
Ο μικρός γιος της οικογένειας -Νίκος Καραστέργιος- με μάτια που λάμπουν από νοσταλγία και βλέμμα ονειροπόλο, με την συνοδεία κέλτικης μουσικής, αφηγείται τη ζωή των παιδικών του χρόνων με τη μητέρα και τις θείες του, σε μια αγροτική πόλη της Ιρλανδίας τη δεκαετία του '30. Πέντε ανύπαντρες αδελφές ( η μητέρα του δεν παντρεύτηκε ποτέ τον ωραιοπαθή κι ανώριμο πατέρα του) ζουν μαζί σε ένα φτωχικό σπίτι που είναι όμως ασφυκτικά γεμάτο από καταπιεσμένες επιθυμίες, όνειρα που μοιάζουν ανέφικτα και τη ζωντανή τους φλόγα για πραγματική ζωή, πέρα από το αυστηρό και συντηρητικό περιβάλλον τους και τους ηθικούς και κοινωνικούς κανόνες.
Έχουμε λοιπόν μια παρέα πέντε γυναικών, ενός μικρού αγοριού, ενός θείου του Πατέρα Τζακ κι ενός ερωτίλου, φιλόδοξου νεαρού του Τζέρι. Οι αφηγήσεις του Μάικλ μας ταξιδεύουν σ' εκείνα τα χρόνια που στήνονται μπροστά μας τόσο γλαφυρά σαν να συμβαίνουν τώρα.
Εδώ θα πρέπει να τονίσω την ομορφιά και τη γοητεία της σκηνοθεσίας του Νίκου Δαφνή. Δουλειά με όραμα, ενθουσιασμό και πολύ μεράκι. Ο Δαφνής μ' έναν μοναδικό τρόπο ζωντανεύει όλες τις πτυχές της καταπιεστικής κι άχαρης ζωής στην αγροτική επαρχία και προβάλλει ανάγλυφα τη δίψα για ζωή αυτών των γυναικών, τα συναισθήματα και τις ονειροπολήσεις τους. Τις καθιστά τόσο οικείες, που νοιώθεις σαν να είσαι κι εσύ μέρος της ζωής τους, σαν να κινούνται και να ξυπνούν μέσα σου και δικές σου θύμησες μέσω της συλλογικής μνήμης.
Εντυπωσιάστηκα όταν εντόπισα μια πατρική φιγούρα στη θέση του σκηνοθέτη, προστατευτική, που αγκαλιάζει με αγάπη τρυφερότητα και σεβασμό όλους τους ηθοποιούς σαν να είναι παιδιά του και με τις ενθαρρυντικές κινήσεις μιας στοργικής ενέργειας, τους ωθεί να εκφράσουν το δυναμικό τους και να ξεδιπλώσουν το ταλέντο τους, χωρίς να υπάρχει κάποιος να τους κρίνει. Τα γράφω αυτά προσπαθώντας μέσα από τη λογική να καταλάβω γιατί αυτή η παράσταση ζέστανε τόσο την καρδιά μου, γιατί ένοιωσα να βρίσκομαι μέσα στο πιο βαθύ σπίτι μου κι έφυγα με τη γεύση μιας γλύκας ανείπωτης.
Η σκηνοθεσία του κυρίου Δαφνή δίνει ρυθμό, ροή και τέμπο στην ιστορία και δένει αυτή την ομάδα μ' έναν συντονισμό και μια χημεία που δεν διακρίνεις συχνά στο θέατρο. Οχτώ άνθρωποι δεμένοι σαν ένας μ' ένα ρυθμό και μια ροή που εκτός από το σανίδι κυλάει και μέσα σου.
Και σκεφτόμουν φεύγοντας πόσο σπουδαία είναι η απλότητα όταν της επιτρέψεις να είναι ο εαυτός της όπως έκανε ο Νίκος Δαφνής στη σκηνοθεσία του.
Καταλυτικό ρόλο παίζει σε όλο αυτό η πολυτάλαντη Κωνσταντίνα Σαραντοπούλου με την επιλογή της χαρούμενης, γιορταστικής κέλτικης μουσικής και με τις διονυσιακού τέμπου χορογραφίες της που εκφράζουν εύγλωτα το πάθος για ζωή σε όποια εποχή, ηλικία ή τόπο.
Επίσης τα σκηνικά και κοστούμια της Ελένης Σουμή και τα παιχνίδια με το φως των Νίκου Μαυρόπουλου και Ηλιάνας Νάντσιου, συμβάλλουν δυναμικά στο τελικό αποτέλεσμα.
Ας έρθουμε στην ομάδα των ηθοποιών.
Νίκος Καραστέργιος ο αφηγητής: Μας γέμισε νοσταλγία και μας έκανε να συμφιλιωθούμε και να αγαπήσουμε και τις δικές μας μνήμες.
Κωνσταντίνα Σαραντοπούλου, η αυστηρή θρησκευόμενη Κέιτ: Αποκαλύπτει με εκπληκτική ερμηνευτική μαεστρία μπροστά στα μάτια μας το πώς κάποιες φορές όταν αποδομήσεις την αυστηρότητα, θα βρεις από κάτω αγάπη, στοργή, νοιάξιμο, προσφορά. Ένας δισυπόστατος ρόλος στον οποίο η Σαραντοπούλου ανταποκρίνεται με αφοπλιστική αμεσότητα.
Γωγώ Βογάσαρη, η Μάγκι: πληθωρικότητα, τέμπο, ζωντάνια, παιδική χαρούμενη διάθεση, η χαρά της ζωής. Εξαιρετικά φυσική.
Πασχάλης Μερμιγκάκης, ο Πατέρας Τζακ: εκφραστική ερμηνεία που με ξεκάθαρο τρόπο παρουσιάζει τα αρχικά στάδια της άνοιας και τη λαχτάρα του ανθρώπου να ξαναβρεί τον παλιό υγιή εαυτό του.
Κατερίνα Τσεβά: η ρομαντική κι ονειροπόλα Ρόουζ με την ωραία φωνή και κίνηση. Δυνατή η ερμηνευτική της ικανότητα να ερμηνεύει τη γυναίκα που παραμερίζει τον πόνο ή τον φόβο της και βάζει μπροστά το γέλιο, το τραγούδι και τον χορό.
Ζωντανή και πολύ φυσική η ερμηνεία του Θάνου Ρούμπου στο ρόλο του Τζέρι. Δίνει με φυσικότητα τον ερωτικό, ανώριμο, επιπόλαιο κι ανεύθυνο νεαρό άντρα
Μαρουσώ Γεωργοπούλου: Εκφραστικά αποδίδεται ο πόνος, η καταπίεση, η δυνατή ανάγκη για χαρά και ζωή. Ζωντανά και με ευαισθησία αποδίδεται η νοημοσύνη του ανεκπλήρωτου.
Θέμιδα Γκέκου: η ανύπαντρη μητέρα του Μάικλ: Ωραία σκηνική παρουσία.Με εκφραστικότητα δίνει τη γυναίκα που ενώ θέλει να κρατήσει χαρακτήρα, υποκύπτει στη γοητεία του αγαπημένου της.
Η παράσταση Χορεύοντας στη Λούνασα, έχει τη γοητεία του ωραίου παλιού. Σαν τα πλεγμένα με βελονάκι σεμεδάκια της γιαγιάς μας και σαν το βάζο με το γλυκό, το φυλαγμένο σε ψηλό ράφι για να μην το φτάνουμε. Μια παράσταση που αξίζει πολλά και ξεχωρίζει μέσα στο θεατρικό στερέωμα, γιατί δίνει άφεση αμαρτιών στις μνήμες μας κι αφυπνίζει ότι πιο γλυκό και τρυφερό κουβαλάμε μέσα μας!!!
https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/xoreuontas-sti-lounasa/

