Είδαμε "Το Πλυντήριο" στο ΘΕΑΤΡΟ 104
Δεν θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερη χρονική στιγμή για να ανέβει μια παράσταση όπως «Το Πλυντήριο».
Διαπίστωσα με τρόμο, να πω την αλήθεια, πόσο ρεαλιστικό και αληθινό είναι το κείμενο της παράστασης. Με έβαλε σε σκέψεις και προσπάθησα να βρω τις λέξεις που θα βάλω στο κείμενο, για να μπορέσετε να καταλάβετε τον ενθουσιασμό μου για τη συγκεκριμένη παράσταση.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.
Λίγα λόγια για την παράσταση.
«Το Πλυντήριο» του Θανάση Τριαρίδη ήρθε για να μας αφυπνίσει.
Δύο γυναίκες, δύο μητέρες αγοριών, ζουν σε μια δυστοπική κοινωνία, όπου ο Νόμος είναι σκληρός και θέλει τυφλή υποταγή, υπακοή και καμία αντίρρηση από κανέναν. Ο Νόμος έχει μεγαλύτερη αξία από τον ίδιο τον άνθρωπο. Ο Νόμος δεν αφήνει περιθώρια για προσωπική ή ηθική κρίση και αμφισβήτηση. Είναι αμείλικτος.
Αν το σκεφτείς αποστασιοποιημένα, το χειρότερο δεν είναι ο Νόμος. Το χειρότερο είναι το πόσο εύκολα μπορεί ο άνθρωπος να το συνηθίσει και να το δεχθεί στωικά.
Κάπου εδώ μου ήρθαν τα λόγια του Μάνου Χατζιδάκι:"Όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος πάει να πει ότι του μοιάζει. Όταν συνηθίζεις το τέρας, αρχίζεις να του μοιάζεις. Συνηθίζεις τη φρίκη και φοβάσαι την ομορφιά."
Κάπου εκεί σκέφτηκα πως εδώ η παράσταση παύει να είναι μια απλή δυστοπική ιστορία.
Πόσες φορές εμείς οι άνθρωποι, στην καθημερινή μας ζωή, σταματήσαμε να αμφισβητούμε, γιατί μας είπαν ότι έτσι πρέπει και δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι για να αλλάξει αυτό;
Οι δύο πρωταγωνίστριες, Φραγκίσκη Μουστάκη και Ελίνα Ρίζου, μας δίνουν δύο μεστές ερμηνείες. Χωρίς περιττές υπερβολές. Γιατί δεν χρειάζονται. Η ιστορία και οι χαρακτήρες της είναι από μόνες τους αρκετές.Η παράσταση «Το Πλυντήριο» με έκανε να νιώσω άβολα. Και έτσι πρέπει. Να νιώσουμε άβολα.
Γιατί το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν θα μπορούσαμε να γίνουμε μέρος μιας τέτοιας κοινωνίας, αλλά το πόσο εύκολα θα μπορούσαμε να δεχθούμε αυτό που σήμερα φαντάζει αδιανόητο.
Αλήθεια, απέχει πολύ «Το Πλυντήριο» από τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη, για παράδειγμα;
Εκεί πραγματικά τρόμαξα με τους ανθρώπους.
Σας προτρέπω να δείτε την παράσταση και μετά να τη σκεφτείτε και να την αναλύσετε με την παρέα σας.

