1.Πείτε μας δυο λόγια για το έργο και για τον συγγραφέα.

Το πρωτότυπο έργο είναι Οι Τρεις Αδερφές του Άντον Τσέχοφ που πραγματεύεται την βαθιά επιθυμία και ανάγκη των τριών αυτών γυναικών για ένα καλύτερο μέλλον με ουτοπικό προορισμό τη Μόσχα της Ρωσίας. Βαθιά υπαρξιακό και κοινωνικό έργο με κέντρο τη γυναίκα μέσα από την προ-επαναστατική Ρωσία και την παρακμή της παλιάς αστικής τάξης. Ο Άντον Τσέχοφ, εμβληματικός θεατρικός συγγραφέας της εποχής, καταπιάνεται με την ψυχογράφηση τέτοιων χαρακτήρων με μαεστρία καθώς ενέχει το χιούμορ, το δράμα, την αισιοδοξία και την απαισιοδοξία σε τέτοιες ποσότητες που δημιουργούν ένα απόλυτα μοναδικό σύμπαν.

2. Ποιος είναι ο ρόλος σας; Πόσο απέχει η προσωπική σας αλήθεια από την αλήθεια της ηρωίδας που ενσαρκώνετε; Υπάρχει κάτι στον συγκεκριμένο ρόλο που σας έφερε αντιμέτωπη με μια πλευρά του εαυτού σας που μέχρι τώρα δεν είχατε εξερευνήσει;

Ο ρόλος μου είναι η Μάσα, η μεσαία ηλικιακά αδερφή. Η Μάσα είναι ένας δυναμικός χαρακτήρας, ανεξάρτητος, ευαίσθητος με καλλιτεχνική ψυχή που συχνά την απομονώνει από τις αδερφές της και δημιουργεί ένα πέπλο μοναξιάς γύρω της. Η αλήθεια μου μέσα σε αυτόν τον ρόλο νομίζω υπάρχει όπως υπάρχει σε πτυχές σε όλες τις γυναίκες. Η Μάσα, μέσα από την δική μου ανάγνωση, έχει κάτι το σκοτεινό και απαισιόδοξο που προσπαθεί όμως να ζητήσει βοήθεια, να κρατηθεί από κάπου για να μην πέσει στο κενό. Έτσι λοιπόν, η υπαρξιακά ταραγμένη περίοδος που διανύουμε κοινωνικά και πολιτικά αλλά και η συγκεκριμένη περίοδος που διανύω ως άνθρωπος, ως γυναίκα, ως καλλιτέχνης μπορεί να ταυτιστεί σε πολλαπλά επίπεδα με τη Μάσα. Ίσως κάποια σκοτεινά σημεία που δεν είχαν ανοίξει μέχρι τώρα να άνοιξαν όταν την έφερα κοντά μου.

3. Οι τρεις γυναίκες βρίσκονται σε μια στάση λεωφορείου, έτοιμες να εγκαταλείψουν την προηγούμενη ζωή τους. Εσείς, αν μπορούσατε να επιβιβαστείτε σε ένα λεωφορείο χωρίς να γνωρίζετε τον προορισμό, τι θα αφήνατε πίσω σας και τι θα παίρνατε μαζί;

Αρχικά, το έχω κάνει αρκετές φορές τα τελευταία χρόνια αυτό κι έτσι από απόσταση παρατηρώ ότι ποτέ δεν με απασχόλησε τι θα πάρω μαζί μου και τι θα αφήσω πίσω. Η κινητήριος δύναμη ήταν η φυγή. Για εμένα προσωπικά τουλάχιστον. Η στιγμή που φεύγεις έχει κάτι τόσο ανακουφιστικό που σε απαλλάσσει από το να διαλέξεις τις αποσκευές σου, κυριολεκτικά και μεταφορικά, και ξαφνικά το μόνο που σε νοιάζει είναι το τώρα. Σαν μία επανεκκίνηση της πραγματικότητας.

4. Η παράσταση αγγίζει τη γυναικεία εμπειρία, την καταπίεση, την ανεκπλήρωτη επιθυμία και την ανάγκη απελευθέρωσης. Υπάρχει κάποια στιγμή στην πρόβα ή στην ερμηνεία που σας έκανε να δείτε διαφορετικά τη θέση της γυναίκας στη σύγχρονη κοινωνία;

Στις πρόβες πολλές στιγμές. Στη παράσταση ίσως πρέπει να έρθετε για να το κρίνετε εξ ιδίων. Αισθάνομαι ότι προσπαθούμε σκληρά να μετακινήσουμε τη φιγούρα της σύγχρονης γυναίκας σε όλη τη διάρκεια της παράστασης. Αυτό ίσως το πετυχαίνουμε μέχρι ένα σημείο ως ηθοποιοί αλλά ως γυναίκες η μετακίνηση και η απογύμνωση μάλλον είναι μια τρομερά πολύπλοκη διαδικασία. Πάντως προσπαθούμε πολύ.

5. Στο σκηνοθετικό σημείωμα υπάρχει η σκέψη ότι αναζητούμε διαρκώς να ζήσουμε κάπου αλλού, ξεχνώντας να κατοικήσουμε το ίδιο μας το σώμα και το παρόν. Πιστεύετε ότι η σύγχρονη κοινωνία έχει μετατρέψει την αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής σε έναν διαρκή τρόπο φυγής από την πραγματική ζωή;

Δεν ξέρω αν είναι πρόβλημα της σύγχρονης κοινωνίας μόνο ή το βλέπουμε έτσι επειδή ζούμε σε αυτούς τους καιρούς. Η υπαρξιακή αναζήτηση του σκοπού, του καλύτερου, της προσδοκίας, του σπιτιού, του εαυτού νομίζω ξεκινάει από την αρχή του κόσμου και διέπει ανέκαθεν την τέχνη και τη ζωή. Δεν λέω ότι οι καιροί είναι εύκολοι, λέω απλά ότι ακόμα και σε φαινομενικά "εύκολους" καιρούς όπως αυτούς του Τσέχοφ, οι άνθρωποι δεν άντεχαν την πλήξη, κάτι τους έτρωγε. Πρέπει να μετακινούμαστε πάντα. Ό,τι κι αν σημαίνει αυτό.

6. Η συνεργασία τριών ηθοποιών σε μια τόσο σωματική και συναισθηματικά απαιτητική παράσταση δημιουργεί έναν ιδιαίτερο σκηνικό δεσμό. Τι γεννήθηκε ανάμεσα σε εσάς, τη Χρύσα Γούτου και τη Δέσπω Πύρτσιου που δεν θα μπορούσε να υπάρξει αν η καθεμία δούλευε μόνη της;

Αρχικά η βαθιά πολύχρονη φιλία και ο απίστευτος σεβασμός που τρέφουμε η μία για την άλλη και ως άνθρωποι αλλά και ως ηθοποιοί. Το άγχος του ηθοποιού πάνω στη σκηνή είναι εκεί απλά για να μας υπενθυμίζει ότι θέλουμε να πούμε μία ιστορία τριών γυναικών. Κατά τ’άλλα ως Χρύσα, Δέσπω και Αμαλία ξέρουμε πως ό,τι κι αν συμβεί η μία θα κουβαλήσει και θα στηρίξει την άλλη. Νιώθω τρομερά τυχερή γι’ αυτή τη συνεργασία. Θα ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό με άλλους συντελεστές.

7. Υπάρχουν άλλα ανακοινώσιμα σχέδια για το μέλλον;

Τυχαίνει να σας γράφω αυτή τη συνέντευξη τη μέρα της πρεμιέρας μας! Αυτό σημαίνει ότι το μόνο που σκέφτομαι είναι αυτό, βέβαια υπάρχουν πλάνα να συνεχιστεί το ίδιο project και να βρει και άλλους χώρους και άλλα πλαίσια να εκφραστεί. Ας ελπίσουμε να του δοθεί αυτή η ευκαιρία και ο κόσμος να πάρει κάτι από αυτό.

8. Κλείνοντας, θα θέλαμε να μοιραστείτε μαζί μας το αγαπημένο σας ποίημα, τραγούδι και ταινία που σας συνοδεύουν αυτή την περίοδο, καθώς και το μέρος που σας εμπνέει περισσότερο.

Αυτή τη περίοδο ακούω με πάθος Διάφανα Κρίνα, που είναι ποίηση και τραγούδι μαζί κατά τη γνώμη μου. Μέσα από αυτή τη μπάντα έπεσα τυχαία στον Σάρκινο Λόγο του Γιάννη Ρίτσου που με συγκλόνισε οπότε το διαλέγω χωρίς δεύτερη σκέψη. Τέλος, επειδή ποτέ δεν είχα αγαπημένα μέρη αλλά αγαπημένους ανθρώπους τοποθετημένους σε μέρη, θα πω το σπίτι μου και το θέατρο, δύο μέρη που αυτή τη περίοδο μοιράζομαι με τα καλύτερα άτομα που θα μπορούσα να έχω αυτή τη στιγμή στη ζωή μου.

Πληροφορίες και εισιτήρια παράστασης https://www.ticketplus.gr/event/moscha-den-yparchei-pia/