1.Πείτε μας δυο λόγια για το έργο και για τον συγγραφέα.

Η "Γοργόνα" είναι ένα από τα πιο όμορφα και διαχρονικά παραμύθια του κόσμου. Αν και ξεκινάει σαν μια ιστορία για παιδιά, στην πραγματικότητα αγγίζει τις καρδιές των ανθρώπων κάθε ηλικίας. Είναι μια ιστορία που μιλά για την ανάγκη να ακουστείς πραγματικά, να ξεπεράσεις τα όριά σου, να πάρεις τη θέση σου στον κόσμο που εσύ επιλέγεις να ανήκεις. Ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν ήταν ένας σπουδαίος παραμυθάς που ήξερε να μιλάει με απίστευτη τρυφερότητα για δύσκολα συναισθήματα - για τη μοναξιά, τη διαφορετικότητα και την αγάπη. Δεν προσπαθούσε να παρουσιάσει έναν τέλειο κόσμο, αλλά μας έδειχνε ότι η καλοσύνη και η εσωτερική δύναμη στο τέλος πάντα λάμπουν. Αυτή τη μαγεία και τη συγκίνηση του συγγραφέα προσπαθούμε να μεταφέρουμε κι εμείς με πολλή αγάπη στη σκηνή.

2. Ποιος είναι ο ρόλος σας;

Ο ρόλος μου είναι αυτός της Γοργόνας. Του κοριτσιού στο κατώφλι της ενήλικης ζωής, που αισθάνεται πως «δεν ακούγεται», που έχει ανάγκη να ορίσει τον κόσμο που την περιβάλλει ώστε να ορίσει και τον ίδιο τον εαυτό της. Έτσι μαζεύει αντικείμενα από τον άγνωστο κόσμο των ανθρώπων, προσπαθώντας να συμπληρώσει ένα παζλ του κόσμου αυτού, για τον οποίο το μόνο που ξέρει είναι ότι «είναι επικίνδυνος». Η συλλογή της είναι το υποκατάστατο ενός κόσμου που της στερούν. Όταν έρχεται λοιπόν ο έρωτας, λειτουργεί σαν «το κερασάκι στη τούρτα», σαν τη κινητήριο δύναμη που την οδηγεί να έρθει σε πραγματική, απτή επαφή με τη στεριά, με όποιο κόστος. Με γοητεύει πολύ η επιμονή της στο όνειρό της, η αστείρευτη περιέργειά της και θαυμάζω την τελική της μεταμόρφωση σε αυτό που πραγματικά είναι.

3. Η ιστορία της Γοργόνας μιλά για την επιθυμία να ανακαλύψουμε έναν κόσμο διαφορετικό από τον δικό μας. Εσύ, ως Δήμητρα, ποιον «άγνωστο κόσμο» ονειρεύεσαι ακόμη να εξερευνήσεις;

Νομίζω πως ο πιο γοητευτικός και δύσκολος κόσμος προς εξερεύνηση είναι ο ίδιος μας ο εαυτός. Έχοντας μόλις μπει στη δεκαετία των 30, συνειδητοποιώ ότι κρύβουμε μέσα μας γωνιές που δεν τις ξέρουμε, δυνάμεις που δεν φανταζόμασταν ότι έχουμε, όρια που περιμένουν να τα ξεπεράσουμε. Φυσικά έχω την τύχη σε αυτή την εξερεύνηση να έχω πλάι μου όμορφους ανθρώπους, που μου ανοίγουν δρόμους για να ανακαλύψω νέους ρόλους. Ρόλους που έχουν να κάνουν με τη φροντίδα, το μοίρασμα, τη δημιουργία... Αυτό τον κόσμο ονειρεύομαι να εξερευνώ καθημερινά: να γίνομαι πιο συνειδητή, πιο ανοιχτή στο καινούριο, και να έχω το θάρρος να μεταμορφώνομαι, όπως και η Γοργόνα στο τέλος του έργου.

4. Αν μπορούσες να αλλάξεις μία και μόνο απόφαση της Γοργόνας, χωρίς να αλλοιώσεις το μήνυμα του παραμυθιού, ποια θα ήταν;

Πιστεύω πως αν έμπαινα στη διαδικασία να αλλάξω κάποια απόφασή της θα την αδικούσα. Γιατί αν θα το έκανα, θα ερχόμουν εκ των υστέρων- έχοντας το πλεονέκτημα να γνωρίζω το τέλος της διαδρομής της- να «κουνήσω το δάχτυλο», να της διδάξω κάτι που δεν ξέρω αν ο Άντερσεν θα ήθελε να διδαχθεί. Όλες οι αποφάσεις της, σωστές ή λανθασμένες, την οδηγούν στη δική της αλήθεια, στο φινάλε που πρέπει να έρθει. Άλλωστε έτσι είναι και η ζωή: οι λάθος αποφάσεις μας διδάσκουν και μας μεταμορφώνουν σε κάτι καλύτερο, σε κάτι πιο σοφό από πριν.

5. Σε ένα μιούζικαλ, η μουσική μπορεί να εκφράσει όσα οι λέξεις αδυνατούν να πουν. Ποιο συναίσθημα πιστεύεις ότι μπορεί να μεταφέρει μια μελωδία πολύ πιο δυνατά από έναν μονόλογο;

Πιστεύω όλα τα συναισθήματα. Αν σκεφτώ πως η μουσική ρομαντικοποιεί και βαθαίνει ακόμα περισσότερο όσα νιώθουμε, σίγουρα θα έλεγα πως η μελοποίηση της χαράς, της λύπης, της ζήλιας, του θυμού κλπ, λειτουργεί σαν γέφυρα ανάμεσα στον ηθοποιό και τον θεατή. Σαν να αποτελεί το τραγούδι ένα κοινό σημείο αναφοράς τους, ένα μέσο να συναισθανθεί ή να ταυτιστεί ο θεατής περισσότερο. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο πως οι άνθρωποι σε στιγμές έντονων συναισθημάτων επιλέγουμε να ακούσουμε αντίστοιχα τραγούδια, για να απαλύνουμε τη μοναξιά μας. Να νιώσουμε πως κάποιος ακόμα νιώθει μαζί μας.

6. Όταν πέσει η αυλαία και τα παιδιά επιστρέψουν στον δικό τους κόσμο, ποια σκέψη ή ποιο ερώτημα θα ήθελες να πάρουν μαζί τους;

Όταν η αυλαία πέσει και τα παιδιά αφήσουν πίσω τους το μαγικό βυθό, θα ήθελα να κρατήσουν την αίσθηση πως η αγάπη, η αποδοχή και το θάρρος να είσαι ο εαυτός σου μπορούν να γεφυρώσουν ακόμη και τους πιο διαφορετικούς κόσμους. Να αναλογιστούν πως ίσως οι διαφορές μας δε μας χωρίζουν, αλλά μας κάνουν να συμπληρώνουμε ο ένας τον άλλο. Να νιώσουν πως αξίζει να παλεύεις για τα όνειρά σου και για όσους αγαπάς, ακόμα και αν χρειαστεί να κολυμπήσεις αντίθετα στο ρεύμα...

7. A. Θα μας πείτε λίγα πράγματα για την ιστορία του θεάτρου Metropolitan;

Χαίρομαι ιδιαίτερα που αποτελώ μέρος της ιστορίας του Metropolitan, καθώς είχα τη χαρά να συνεργάζομαι με το θέατρο από τα πρώτα του βήματα. Είναι ένα θέατρο που ξεκίνησε την πορεία του σε μια δύσκολη περίοδο, μέσα στην καραντίνα, και με το τέλος της άρχισε σταδιακά να αναπτύσσεται, να εξελίσσεται και να δημιουργεί όλο και περισσότερες παραστάσεις. Μ’ αρέσει να το βλέπω να μεγαλώνει και να δημιουργεί νέες καλλιτεχνικές προτάσεις, τόσο για το παιδικό και εφηβικό κοινό, όσο και για τους ενήλικες και χαίρομαι που αποτελώ μέρος των όμορφων πραγμάτων που έχουν γεννηθεί μέσα από τις παραγωγές του, αλλά και μέσα από την Παιδική Σκηνή Θεσσαλονίκης, η οποία έχει δημιουργήσει τη δική της ξεχωριστή πορεία.

B. Σχέδια για το μέλλον;

Στο κοντινό μέλλον, και συγκεκριμένα από τέλη Νοεμβρίου και για όλη την περίοδο των Χριστουγέννων, θα έχω τη χαρά να συμμετάσχω στον «Σκρουτζ» του Καρόλου Ντίκενς, με τη σκηνοθετική επιμέλεια, για άλλη μια φορά του Πασχάλη Αραμπατζή, και παρέα με τον θίασο της Παιδική Σκηνής Θεσσαλονίκης. Επίσης τα Σάββατα συνεχίζει να λειτουργεί για έκτη συνεχόμενη χρονιά το εργαστήρι για παιδιά και εφήβους, που με πολλή αγάπη δημιουργούμε μαζί με τον Πασχάλη Αραμπατζή.

8. Κλείνοντας, θα θέλαμε να μοιραστείτε μαζί μας το αγαπημένο σας ποίημα, τραγούδι και ταινία που σας συνοδεύουν αυτή την περίοδο, καθώς και το μέρος που σας εμπνέει περισσότερο.

Ένα ποίημα που αγαπώ ιδιαίτερα είναι «Το Παρίσι» του Ορέστη Λάσκου. Μου αρέσει πολύ να ακούω μουσική μέσα στη μέρα μου, αλλά το τραγούδι που σταθερά με συντροφεύει είναι το «Φτιάξε καρδιά μου το δικό σου παραμύθι», του Διονύση Τσακνή. Αυτή την περίοδο, επηρεασμένη από τους μικρούς μαθητές μου που γιορτάζουν το Χάλογουιν, (κάτι που οι μεγαλύτεροι δεν γιορτάζαμε στα παιδικά μας χρόνια, καθώς δεν ήταν ακόμη παγκοσμιοποιημένη γιορτή), βλέπω το “Hocus Spocus” της Disney, ενώ γενικότερα η αγαπημένη μου ταινία είναι το “La vita e bella”. Δεν με εμπνέει κανένα μέρος περισσότερο από το σπίτι μου. Ειδικά την φθινοπωρινή περίοδο, που μπορώ, επιστρέφοντας από τη δουλειά, να ανάψω τα αρωματικά κεριά μου και να χαλαρώσω με μια κούπα καφέ και μια ωραία ταινία στο σαλόνι.

πληροφορίες και εισιτήρια παράστασης https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/children/i-gorgona-the-musical/