1. Πώς γεννήθηκε το Φυστίκι ΠουΚυλάει;

Είναι γέννημα θρέμμα των αρχών του 2000, τότε που τα μπλογκ ήταν στα φόρτε τους και το ίντερνετ έδινε τη δυνατότητα έκφρασης σε όλους, χωρίς μεσάζοντες. Τότε που όλοι είχαμε ένα ψευδώνυμο και συναντιόμασταν στα τσατ και τα φόρουμ. Έτσι γεννήθηκε και αυτή η ιδέα. Κάτι απλό και οικείο, για να περνάει η ώρα. Ένα φυστίκι. Ε, ήταν και λίγο ροκ, οπότε... κυλούσε και λιγάκι!

2. Το νέο σας βιβλίο «Δύσκολη Περίοδος» κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Διόπτρα. Είναι πολύ αξιόλογο ότι καταφέρατε να μετατρέψετε ένα οικείο, συχνά υποτιμημένο θέμα όπως είναι η έμμηνος ρύση ενός κοριτσιού, σε εργαλείο βαθύτερης ενδοσκόπησης. Θα μας πείτε λίγα λόγια για το πώς αξιοποιήσατε το μοτίβο της «περιόδου» για να σχολιάσετε φάσεις ζωής που είναι ανανεωτικές αλλά και επώδυνες; Και πώς αποφασίσατε να καταπιαστείτε με αυτό το θέμα;

Είναι το σημείο συνάντησης όλων μας. Όλοι έχουμε άποψη, όλοι έχουμε εμπειρία. Προφανώς όλες οι γυναίκες, αλλά και άντρες, έχουν γνώση - οι μανάδες, οι αδερφές, οι φίλες τους, συζητάνε για την περίοδο. Συχνά οι γυναίκες υποφέρουν από επιπλοκές, το θέμα είναι να μην είναι ταμπού αυτή η λειτουργία του ανθρώπινου σώματος. Δεν χρειάζεται, πέρα από τον πόνο που βιώνουμε, να πρέπει ταυτόχρονα να αντιμετωπίζουμε και μια εχθρική κοινωνία γεμάτη στερεότυπα που αφορούν τον μηχανισμό που ουσιαστικά είναι ο πυρήνας του ίδιου του φύλου μας. Οπότε ναι, αποφάσισα να καταπιαστώ με αυτό το θέμα, γιατί προσφέρεται για πολλή συζήτηση. Όμως μπορεί, αυτή ακριβώς η κουβέντα, να γίνει με ένα χαμόγελο στα χείλη. Ήθελα, μέσω της ταύτισης, όλος ο κόσμος να γελάσει λιγάκι.

3. Αν το βιβλίο τοποθετεί τη «δύσκολη περίοδο» ως σύμπτωμα κοινωνικών πιέσεων, ποιες μορφές «σιωπηλής βίας» ή αόρατων κανόνων θέλατε να αναδείξετε μέσα από τη γραφή σας;

Ξεκάθαρα την ιατρική βία. Την υποτίμηση της εμπειρίας του γυναικείου πόνου. Τη διαιώνιση των πατριαρχικών προσταγμάτων, χωρίς λογική, λογική ουσία. Ναι, έχουν αλλάξει τα πράγματα σίγουρα, δεν ζούμε στον 18ο αιώνα, ακόμα όμως μέχρι και πρόσφατα, μέχρι και τη γενιά των μανάδων μας, η περίοδος ήταν μίασμα. Το ίδιο το γεγονός ενός παιδιού στην εμμηναρχή ήταν μία τραυματική εμπειρία. Όσο για την εμμηνόπαυση, μόλις τώρα πια μιλάμε ελεύθερα για αυτήν!

4. Ποια «μη προφανή» συναισθήματα (ντροπή, θυμός, απελευθέρωση, χιούμορ, εύθραυστο θάρρος) φαίνονται να συνυπάρχουν στις κρίσιμες στιγμές του βιβλίου, και πώς η αφήγηση σε καλεί να τα αποκωδικοποιήσεις;

Νομίζω η οργή. Κυρίως η κρυμμένη οργή, που σιγά σιγά, εκεί που σιγοβράζει επι δεκαετίες, κάποια στιγμή ξεσπά και η γυναίκα αντιδρά, διεκδικεί να αντιμετωπίζεται ως άνθρωπος που πονάει, που είναι οκέι να δυσανασχετεί για αυτόν ακριβώς τον πόνο, δεν είναι δυνατόν να παραγκωνίζεται επαγγελματικά και κοινωνικά λόγω της φύσης της. Και αν αυτό το ξέσπασμα μπορεί να γίνει καμιά φορά με βροντερό γέλιο, ας γίνει έτσι!

5. Υπάρχουν σημεία όπου το χιούμορ λειτουργεί ως κάλυψη μιας βαθύτερης πληγής; Αν σας ζητούσαν να ονομάσετε «τον κρυφό πόνο» του βιβλίου — αυτόν που δεν λέγεται ξεκάθαρα αλλά υπονοείται — ποιος θα ήταν; Πώς τον συνθέτετε μέσα από σιωπές, παύσεις ή μικρές λεπτομέρειες της καθημερινότητας;

Το χιούμορ είναι ένα τσακ πριν την έκρηξη πάντα. Είναι το «θα το ρίξω λίγο στην τρελίτσα, για να μην κάνω φόνο» - αυτό ακριβώς είναι όλο αυτό που γέννησε αυτό το μικρό βιβλιαράκι. Είναι όλες οι φορές που θέλαμε να ουρλιάξουμε, να δείρουμε κάποιον, να τα σπάσουμε όλα, αλλά επειδή δεν θέλουμε να μας κλείσουν μέσα, είπαμε να κάνουμε χαβαλέ. Έστω κι έτσι όμως, το μήνυμα ήταν σαφές. «ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΤΑ ΟΡΙΑ ΜΑΣ».

6. Ποια είναι τα επόμενα συγγραφικά σας σχέδια;

Αρκετά γελάσαμε. Ώρα για λίγο ΤΡΟΜΟ!

7. Πώς μπορεί να επικοινωνήσει κάποιος αναγνώστης μαζί σας;

Με τηλεπάθεια. Και μέσω του μέιλ μου Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

8. Μια ευχή πριν κλείσουμε για τους αναγνώστες μας;

Εύχομαι ολόψυχα, μία πολύ κρύα μέρα που θα πάτε να φορέσετε το μπουφάν ή το παλτό σας, να βρείτε ένα ξεχασμένο 50ρικο μέσα στην τσέπη και να το ξοδέψετε σε κάτι ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΤΗ ΣΑΣ. Χωρίς τύψεις.

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε και την κριτική μας για το βιβλίο.