Συνέντευξη της Φωτεινής Βαμβούκη , στο θεατρο.gr με αφορμή την παράσταση "Ο παροξυσμός ενός συγγραφέα. Έχεις καμιά καλή ιδέα;"στο Εύπολις-art

1) Καλησπέρα σας κυρία Βαμβούκη, και καλωσορίσατε στην σελίδα μας.

Σας ευχαριστώ για την πρόσκληση.

α) Θα θέλατε να μας πείτε λίγα πράγματα για εσάς ώστε να σας γνωρίσουν καλύτερα
οι αναγνώστες μας; Πως προέκυψε το θέατρο στην ζωή σας;

Η Τέχνη γενική δεν προκύπτει στη ζωή κανενός. Γεννιέται με την πρώτη ανάσα. Είναι σαν κλήρος. Τον τράβας και πορεύεσαι σ’ όλη σου τη ζωή μαζί του. Έτσι συνέβη και σε μένα. Τίποτα περίεργο, τίποτα φαντασμαγορικό. Προέρχομαι από μια μικρομεσαία οικογένεια, χωρίς κανέναν συγγενή διάσημο ή κοινωνικά σπουδαίο. Ένας απλός κλήρος.

β) Θα μας πείτε 5 πράγματα για τον εαυτό σας, που ξέρουν κυρίως οι πολύ αγαπημένοι σας;

Όλη μου η ζωή περιστρέφεται γύρω απ’ το θέατρο. Οι σκέψεις, τα χόμπι, η χαρά, είναι συνδεδεμένα μ’ αυτή την τέχνη. Και δεν το λέω για να δημιουργήσω εντυπώσεις. Γιατί όποιος πραγματικά συναναστρέφεται με ηθοποιούς, γνωρίζει πόσο ζωτικής σημασίας είναι ο ρόλος που παίζει το θέατρο στη ζωή μας. Η θεατρική γραφή είναι μετά την υποκριτική η αγαπημένη μου απασχόληση. Και τον τελευταίο χρόνο ασχολούμαι και με το σενάριο για μια ταινία που είναι στα σκαριά. Αν θες να μιλήσουμε για έρωτες ο ένας και μοναδικός είναι ο γιος μου. Δε θα μπορούσε να ήταν άλλος. Έχω δυο πολύ καλούς και υποστηρικτικούς γονείς. Και δύο γάτες. Και πολλά μυστικά που τα φανερώνω στα έργα που γράφω.

2) α) Φέτος σκηνοθετείτε και συμμετέχετε στην παράσταση "Ο παροξυσμός ενός συγγραφέα. Έχεις καμιά καλή ιδέα;" στο Εύπολις-art. Θα θέλατε να μας πείτε λίγα λόγια για το πώς δημιουργήθηκε αυτή η παράσταση;

Το έργο, το έγραψα πριν από δέκα χρόνια περίπου, και είχε ανέβει τότε με άλλη σύνθεση. Παρ’ όλο που στα δέκα αυτά χρόνια έχουν αλλάξει οι ζωές μας προς το χειρότερο, εμείς εξακολουθούμε να είμαστε το αθλιότερο πλάσμα που δημιούργησε η φύση. Μένουμε στα ασήμαντα και προσπερνάμε τα σημαντικά, το χρήμα εξακολουθεί να είναι ο μεγάλος αφέντης - για να μη σου πω μεγαλύτερος από πριν, η εκμετάλλευση λέγεται αναγκαία συνθήκη, κι όλα αυτά τα δεχόμαστε χωρίς ενοχές ή ανησυχία. Το έργο, λοιπόν, μέσα από έναν παροξυσμό ενός συγγραφέα, λόγω έλλειψης έμπνευσης, μιλαει γι αυτά και για πολλά ακόμα. Μέσα από μια κωμική – σατυρική διάθεση, γιατί μονό έτσι μπορεί ν’ αφυπνιστεί το κοινό. Δεν είναι εποχή για επιπλέον βάρη.

β) Ποια είναι η υπόθεση του έργου;

Ένας Συγγραφέας που έχει στερέψει από όραμα και καλλιτεχνική δημιουργία, βρίσκεται κλεισμένος στους τέσσερις τοίχους του σπιτιού του, προσπαθώντας να ξεκινήσει το «καινούργιο του θεατρικό αριστούργημα». Μέσα στον παραλογισμό του, επιχειρεί να εμπνευστεί από έργα του παγκόσμιου ρεπερτορίου. Μέσα στο μυαλό του – και μπροστά στους θεατές – ζωντανεύουν σκηνές από τα έργα που μνημονεύει των: Γκόγκολ, Ώλμπυ, Ουίλιαμς, Ευριπίδη και άλλων. Συνομιλεί με τον Ροΐδη αλλά και με έναν αστρολόγο που αντί να τον βοηθήσει, φλερτάρει με το κοινό και τον μπερδεύει, ακόμα, περισσότερο. Μέχρι που ανακαλύπτει, αυτό που δυσκολεύει την έμπνευση του, ν’ απογειωθεί.

3) α)Σε τι κοινό απευθύνεται η συγκεκριμένη παράσταση;
Απευθυνόμαστε στο κοινό που θέλει να «ψυχαγωγηθεί». Με την ακριβή έννοια του όρου. Δεν υπάρχουν άλλου είδους περιορισμοί.

β)Ποιος είναι ο ρόλος σας στο έργο;
Ο μοναδικός, ένας ρόλος είναι αυτός του Συγγραφέα. Όλοι οι άλλοι είμαστε τα αποκυήματα της φαντασίας του. Δηλαδή, ρόλοι από αποσπάσματα έργων του παγκόσμιου ρεπερτορίου. Οι ρόλοι που υποδύομαι είναι ένα σταντ απ, η Μάρθα απ’ το «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ» του Ωλμπυ, ένας μονόλογος της Μήδειας απ’ το έργο του Ευριπίδη και τη Δόνα Σκαθαρίνα απ’ τα Μάγια της πεταλούδας του Λόρκα.

4) α)Ποια ήταν η μεγαλύτερη δυσκολία που συναντήσατε σκηνοθετώντας αυτή την παράσταση;

Επειδή εκτός του Συγγραφέα, όλοι οι υπόλοιποι ηθοποιοί, έχουν να υποδυθούν πολλούς ρόλους. Η δυσκολία (αν μπορεί να ειπωθεί έτσι) ήταν να μην θυμίζουν ο ένας τον άλλον. Έπρεπε να βρεθούν χαρακτηριστικά στον καθένα, ώστε να διαμορφώνουν διαφορετικούς τύπους. Φυσικά με την πρόβα, τη μελέτη και το κάλο υλικό η δυσκολία εξαφανίζεται. Τη σκηνοθεσία την υπογράφω μαζί με τη Θέκλα Μαντελη, οπότε δυο μυαλά είναι πιο δυνατά από ένα.

5) Σας έχει μείνει κάποια φράση ή στιγμιότυπο από την παράσταση;

Η φράση που υπερασπιζόμουν πριν δέκα χρόνια και εξακολουθεί να έχει το ίδιο βάρος ακόμα είναι: Στις μέρες μας ο δηθενισμός, είναι μια ασθένεια που εξαπλώνεται επικίνδυνα. Μην κλείνετε τ’ αυτιά σας κι έχετε τα μάτια σας δεκατέσσερα.

6) Ποιο είναι το αγαπημένο σας βιβλίο, το αγαπημένο σας τραγούδι και το αγαπημένο σας σημείο στη πόλη;

Όταν έχεις διαβάσει ένα σωρό βιβλία δεν μπορείς να σταθείς σε ένα. Μπορώ να σου πω, όμως, για έναν Γάλλο συγγραφέα, τον Ντανιέλ Πενάκ που ένοιωσα τυχερή όταν τον ανακάλυψα. Αγαπημένο μου τραγούδι είναι όποιο κάνει την καρδιά μου να πεταρίσει. Το Θησείο μ’ αρέσει πολύ. Μπορείς από παντού, σχεδόν, να κοιτάζεις την Ακρόπολη.

7) Πέρα από την παράσταση αυτή, υπάρχουν και άλλα άμεσα σχέδια για την φετινή σεζόν;

Θέλουμε να συνεχίσουμε την παράσταση και το καλοκαίρι σε ανοιχτούς χώρους. Αλλά ακόμα δεν γνωρίζουμε σίγουρα. Και όπως σας ανέφερα ετοιμάζουμε μια ταινία με τον σκηνοθέτη Αντώνη Συμεωνάκη. Εγώ θα συμμετέχω ως σεναριογράφος και ηθοποιός.

8) Θα θέλαμε να κλείσουμε, με κάτι που θέλετε εσείς να πείτε για το Θεατρο.gr.

Αρχικά θέλω να σας ευχαριστήσω για τη φιλοξενία. Είναι πολύ αισιόδοξο που δίνετε βήμα σε θεατρικά σχήματα, όχι απαραίτητα γνωστά (με κάτι παραπάνω από ένα δελτίο τύπου). Και θέλω να σημειώσω πως στο θέατρο όπως και σ’ όλες τις τέχνες, τις μεγάλες ανατροπές, τις έφεραν και τις φέρνουν, οι άγνωστοι δημιουργοί. Γιατί ψάχνουν, πειραματίζονται και μελετούν. Και γι αυτό πρέπει να υποστηρίζονται απ το κοινό. Απ το κοινό που αγαπά το θέατρο. Σ’ αυτούς απευθύνομαι.