Κύριε Γρίβα καλησπέρα σας και καλωσορίσατε στη σελίδα μας.

Θα θέλατε να μας πείτε λίγα πράγματα για εσάς, ώστε να σας γνωρίσουν καλύτερα οι αναγνώστες μας; Πως προέκυψε το θέατρο στη ζωή σας; Θα μας πείτε 5 πράγματα για τον εαυτό σας, που ξέρουν κυρίως οι πολύ αγαπημένοι σας; 

Καλησπέρα και από μένα. Είμαι ο Θάνος, ένας 28χρονος ηθοποιός και μουσικός από την όμορφη Λιβαδειά. Είχα την τύχη να σπουδάσω σε μία πολύ καλή σχολή Δραματικής Τέχνης, στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας, με ένα δυναμικό καθηγητών που μας εφοδίασαν με τρομερά εργαλεία σε σχέση με την υποκριτική, αλλά, το σημαντικότερο για μένα, με απώτερο στόχο να γίνουμε όσο μπορούμε καλύτεροι άνθρωποι μέσα σε αυτόν τον σκληρό αλλά και όμορφο καμιά φορά κόσμο, που, όπως πραγματευόμαστε και στην παράστασή μας, «δεν είναι ποτέ αρκετός». Αποφοίτησα το 2017 και έκτοτε έχω δουλέψει ως ηθοποιός στην Παιδική Σκηνή του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας, στην «Ελίζα» της Ξένιας Καλογεροπούλου (σε σκηνοθεσία Περικλή Βασιλόπουλου), στο «Eqvus» του Peter Shaffer (σε σκηνοθεσία Γιώργου Παπαστεφάνου), στους «Ιππής» του Αριστοφάνη (σε σκηνοθεσία Κων/νου Ρήγου, με το Εθνικό θέατρο) και φέτος συμμετείχα στη μουσικοθεατρική παράσταση "Απο-χωρισμός και άλλες πολεμικές τέχνες" (σε σκηνοθεσία Ευθύμη Χρήστου) και είχα επίσης την τύχη και χαρά να συμμετέχω στην τηλεοπτική σειρά «Άγριες Μέλισσες» και «Μην αρχίζεις την Μουρμούρα». Είμαι επίσης ενεργό μέλος και συνδημιουργός της μπάντας μου Mr. Egglemon & The Headfish, την οποία μπορείτε να απολαύσετε τόσο στο Youtube και τα social –όπου θα βρείτε το πρώτο τους album με τίτλο «Wicked Crew»- όσο και στους δρόμους της Ερμού και Διονυσίου Αρεοπαγίτου, σε διασκευές πάνω σε folk, blues και country κομμάτια.

https://youtu.be/TtBVPFPRGzI

Το θέατρο ήρθε κάπως απρόσμενα και οφείλεται κυρίως για αυτό η τρελή και γλυκιά μου μάνα, που ενώ εγώ έχω αποφασίσει να εγκαταλείψω την προηγούμενη Σχολή μου, μιας και δεν με ενδιέφερε και σκεφτόμουνα τι θα κάνω στη ζωή μου έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού μου να δώσω εξετάσεις στο Εθνικό Θέατρο, με παίρνει τηλέφωνο ένα ωραίο πρωί και μου λέει: «Να σου πω παιδί μου, πριν δώσεις στο Εθνικό, δεν πας πρώτα στα σεμινάρια υποκριτικής που γίνονται στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας, να πάρεις και μια γεύση και δίνεις και στο Εθνικό μετά;» Φυσικά εγώ έως τότε δεν ήξερα καν το ρόλο του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ και φυσικά δεν είχα ιδέα ότι γινόντουσαν σεμινάρια. Εν τέλει πήγα και μετά από ένα τρομερό και απίστευτο μικρό ταξίδι του σεμιναρίου, που μόνο σεμινάριο δεν θύμιζε, το «μικρόβιο» που λέμε εμείς οι ηθιοποιοί (δεν είναι ορθογραφικό) μετετράπη σε «χρόνια ίωση».

5 πράγματα για μένα :

Λατρεύω τα blues.
Πεθαίνω για τα κεφτεδάκια της γιαγιάς μου.
Θα ήθελα να είμαι φωτογράφος (αυτό, η αλήθεια είναι, δεν το ξέρουν πολλοί).
Φοβάμαι το σκοτάδι.
Και άσημος να μείνω, θα παίζω μουσική στο δρόμο με τη μπαντάρα μου, μέχρι να πεθάνω.

Φέτος συμμετέχετε στην παράσταση «Στιγμιότυπα Σαγήνης», στο θέατρο Φούρνος. Θα θέλατε να μας πείτε λίγα λόγια για την παράσταση και για τον ρόλο σας;

Η παράστασή μας είναι βασισμένη στο έργο "13 Αντικείμενα-Σπουδές Υποδούλωσης" του Howard Barker και μέσα από το υλικό των προβών μας, αλλά και συζητώντας και μελετώντας πάνω στη δραματουργία του ίδιου του έργου, δημιουργήσαμε εκ νέου μια δραματουργία παράστασης με κινητήριο θέμα για όλους μας «αυτός ο κόσμος δεν είναι ποτέ αρκετός». Ο ρόλος μου στην παράσταση είναι αυτός του ηθοποιού ενός θιάσου που προσπαθεί να λειτουργήσει μέσα σε ένα καινούργιο πλαίσιο-πείραμα, στο οποίο μας εντάσσει ο σκηνοθέτης μας, αλλά ταυτόχρονα και ο κάθε χαρακτήρας μέσα από τις ιστορίες που χρησιμοποιούμε μέσα σε αυτή τη συνθήκη της παράστασης-πειράματος. Υπάρχει δηλαδή ένα θέατρο εν θεάτρω.

Γιατί πρέπει κάποιος να δει ένα έργο του Howard Barker; Τι τον κάνει τόσο ιδιαίτερο συγγραφέα; Τι είναι το "θέατρο της καταστροφής";

Δυστυχώς δεν είχα τον κατάλληλο χρόνο να διαβάσω κάποιο άλλο έργο του Barker. Από την άλλη, ευτυχώς που είχα την ευκαιρία μέσω του σκηνοθέτη μας και της βοηθού και του δραματολόγου μας να γνωρίσω το έργο «13 Αντικείμενα-Σπουδές Υποδούλωσης» και να αναμετρηθώ κι εγώ αλλά και όλοι οι συντελεστές της παράστασης με τον συγκεκριμένο συγγραφέα. Μιλάμε για μια πολύ ιδιαίτερη γραφή και δύσκολη με την πρώτη ματιά, που πλέει μεταξύ του ποιητικού και φιλοσοφικού λόγου αλλά είναι τρομερά αιχμηρός και σκληρός και γίνεται για μένα γροθιά στο στομάχι. Η προσπάθειά μας μέσα από τις αναγνώσεις και τις πρόβες, να μεταφέρουμε αυτή την γραφή σκηνικά, δεν ήταν καθόλου εύκολη υπόθεση, παρόλ' αυτά θεωρώ ότι έχουμε καταφέρει να κατανοήσουμε σε έναν βαθμό τον κύριο Barker και να ξετρυπώσουμε μέσα από τις ιστορίες και τον λόγο του το θέμα της παράστασης που μας κινεί και συγκινεί και είναι το «αυτός ο κόσμος δεν είναι ποτέ αρκετός» και θεωρώ πώς είναι ένα θέμα με το οποίο αναμετριόμαστε όλοι καθημερινά στις ζωές μας. Οπότε θα πω πως αξίζει να έρθετε στην παράσταση για να αναμετρηθούμε μαζί.
Δεν βρίσκομαι στο κατάλληλο σημείο για να σας δώσω μία συγκεκριμένη και ολοκληρωμένη απάντηση στο τι είναι το θέατρο της καταστροφής. Αυτό που αξίζει να μοιραστώ με την βοήθεια και την συζήτηση του βιβλιοφάγου-φίλου μου Χάρη Μπαλασόπουλου, ο οποίος έκανε μια «αιματηρή» και σκληρή δουλειά (με την βοήθεια φυσικά των σκηνοθέτη-βοηθoύ σκηνοθέτη-φίλων μου Παναγιώτη Βασιλειάδη και Τερέζας Μόσχου, αλλά και των υπολοίπων συντελεστών) πάνω στη δραματουργική επεξεργασία του έργου αλλά και στο πώς όλη αυτή η πληροφορία θα επικοινωνηθεί σε εμάς τους ηθοποιούς και τους υπόλοιπους συντελεστές είναι:

Στο λεγόμενο «θέατρο της καταστροφής» ο Barker κατέστησε επιτακτική την υποχρέωση της επιλογής ή της απόρριψης, τόσο για το κοινό όσο και για τους καλλιτέχνες. Η τέχνη επομένως δεν πρέπει να είναι κατανοητή αλλά είναι ένα ζήτημα κατανόησης. Δεν υπάρχει κάποιο μήνυμα απαραίτητα, αλλά σημασία έχει το έργο. Ο ηθοποιός δεν είναι ένας άντρας ή μια γυναίκα όπως ο συγγραφέας, αλλά διαφορετικός από τη φύση του. Το κοινό δεν μπορεί να κατανοήσει τα πάντα και δεν χρειάζεται να είναι εκπαιδευμένο και να επιστρέψει σπίτι του μετά την παράσταση ευτυχισμένο ή αναπτερώμενο, αλλά να επιστρέψει ενοχλημένο ή εκστατικό. Τέλος, σύμφωνα πάντα με τον Barker, δεν εξυμνούμε την ενότητά μας ως άνθρωποι-υπάρξεις, αλλά φιλονικούμε για να αγαπήσουμε, γεγονός που είναι πολύ αισθητό στους ήρωες-ρόλους της παράστασης μας.

Γιατί αυτός ο κόσμος, δεν είναι ποτέ αρκετός και γιατί εμείς προσπαθούμε μανιωδώς να γίνουμε αρκετοί σε εκείνον;

Ζούμε σε έναν κόσμο που οι ρυθμοί του κινούνται σχεδόν με την ταχύτητα του φωτός. Αυτό νομίζω είναι εμφανές στις ζωές όλων μας. Από το πρωί που ξυπνάς και πρέπει να πλυθείς και να ντυθείς μέσα σε 3 λεπτά για να πας στην όποια δουλειά σου μέχρι τη νύχτα που πέφτεις στο κρεββάτι σου για να προλάβεις να κοιμηθείς έστω και λίγο -βουτώντας φυσικά μέσα στις σκέψεις και με το άγχος και το στρες και την πίεση όλης της υπόλοιπης μέρας. Ζούμε μέσα σε σχεδόν υπερανθρώπους ρυθμούς, που σίγουρα όλοι μας έχουμε αναρωτηθεί ,στο τέλος της ημέρας, τί διάολο είναι η ζωή και πώς και εν τέλει γιατί τη ζούμε. Φυσικά, κάτω από αυτούς τους παράλογους και ταχύτατους ρυθμούς, βρισκόμαστε διαρκώς σε μία λειτουργία μανιακής πτήσης, που, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας, τελικός προορισμός αυτής της πτήσης είναι ο θάνατος. Δεν θέλω να ακουστώ μακάβριος, αλλά νομίζω πώς είναι γεγονός και κρυφή κοινή παραδοχή όλων μας. Το θέμα είναι πώς μέσα σε αυτό το «αεροπλάνο», που ας το ονομάσουμε Ζωή, επικρατεί ένα χάος και ένας πανζουρλισμός, θα έλεγα. Ο καθένας μας θέλει να βγάλει τη ζώνη του και να αποδείξει στους υπόλοιπους ότι είναι αρκετός, μέσα όμως από την ανεπάρκειά του. Σε μια τόσο ανθρωποφαγική πλέον κοινωνία το ζητούμενο, αφού βγάλεις τη ζώνη σου ως ο καθένας, δεν είναι μόνο να περάσεις και να γευτείς την πολυτέλεια της business class, αλλά να γίνεις εσύ κυβερνήτης και να πιλοτάρεις εσύ μία πτήση με όλους τους υπόλοιπους επιβάτες να θέλουν να κάνουν το ίδιο. Δεν ξέρω αν είναι καθαρός ο συλλογισμός μου, αλλά πιστεύω ότι αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα που μας έχει οδηγήσει στο σημείο που βρισκόμαστε σαν ανθρώπινα όντα. Ο καθένας φυσικά στο δικό του το κεφάλι όλο αυτό που ανέφερα προσπαθεί να το κάνει με γνώμονα ότι κάνει το καλύτερο δυνατόν που μπορεί, προκειμένου να επιβιώσει, με σκοπό να αποδείξει στους άλλους -αλλά και σε βαθύτερο επίπεδο στον ίδιο του τον εαυτό- πώς είναι αρκετός σε έναν κόσμο που από ότι φαίνεται δεν είναι ποτέ.

Υπάρχουν αντικείμενα στη ζωή σας με τα οποία έχετε ισχυρό συναισθηματικό δεσμό; Αν ναι ποια και τι σας θυμίζουν;

Φυσικά. Ένα από αυτά, που για μένα είναι πολύ σημαντικό και ανεκτίμητο, είναι ένα παλιό σκονισμένο τετράδιο που μέσα του είναι γραμμένοι στίχοι από τραγούδια που λέμε με τη μπάντα μου παίζοντας μουσική στο δρόμο. Το μαγικό με αυτό το τετράδιο είναι πως όταν το ανοίγω, όχι με σκοπό να παίξω και να τραγουδήσω κάποιο από τα τραγούδια που είναι γραμμένα, αλλά εκείνες τις νύχτες ή τις μέρες που ανέφερα πιο πάνω, δημιουργείται ένα άνοιγμα στο χωροχρόνο και από ένα μόνο τραγούδι μπορεί να ταξιδέψω μέσα σε λίγους στίχους του, σε χιλιάδες εικόνες και εμπειρίες που έχω βιώσει με τη μπάντα μου, που για μένα είναι δεύτερη οικογένεια, να ακούσω στη φαντασία μου μέχρι και το κύμα της παραλίας που έσκαγε κοντά στο δρομάκι που παίζαμε το τάδε τραγούδι με τα παιδιά. Ακούγουμαι τρελός ίσως, ποιος ξέρει μπορεί και να είμαι; Πάντως αυτό συμβαίνει τις φορές αυτές που το ανοίγω και νομίζω πως όλοι μας έχουμε μια ανάλογη εμπειρία με κάποιο αντικείμενο με το οποίο δενόμαστε. Ας είμαστε ειλικρινείς... Αλλά όπως γράφει και ο φίλος Mr. Barker στην παρακάτω φράση του, που με συγκινεί πολύ: «Ο άνθρωπος δεν είναι Ποτέ μα Ποτέ Ειλικρινής».

Ποιο είναι το αγαπημένο σας βιβλίο, το αγαπημένο σας τραγούδι και το αγαπημένο σας σημείο στη πόλη;

Δεν μπορώ να διαλέξω ένα η αλήθεια είναι, αλλά θα πω πώς ένα από τα βιβλία που υπήρξε σταθμός για μένα είναι το «Για ποιον χτυπά η καμπάνα» του κυρίου Hemingway, το «Orange county suite» του Jim Morrison από τραγούδι και ένα σποτ μπροστά από μία παλιά εγκαταλελειμμένη πολυκατοικία, δίπλα από το μουσείο της Ακρόπολης, στην Διονυσίου Αρεοπαγίτου, όπου παίζουμε μουσική με τη μπάντα μου, όταν συναντιόμαστε.

Πέρα από την παράσταση αυτή, υπάρχουν και άλλα άμεσα σχέδια για τη φετινή σεζόν;

Προς το παρόν όχι, αλλά ευελπιστώ και προσμένω σε κάποια καλή συνεργασία στο θέατρο, είτε στην τηλεόραση, είτε στο cinema.

Θα θέλαμε να κλείσουμε με κάτι που θέλετε εσείς να πείτε για το Θεατρο.gr.

Θα ήθελα να κλείσω λέγοντας πώς αξίζει να έρθετε στην παράστασή μας, που κάνει πρεμιέρα στο θέατρο Φούρνος τη Δευτέρα 21 Μαρτίου και για συνολικά 8 παραστάσεις μέσα στον Μάρτιο και Απρίλιο, και ο λόγος είναι πώς πρόκειται για μια παράσταση που δημιουργήθηκε από 13 υπέροχους νέους ανθρώπους και θέλω να το τονίσω αυτό, καθώς μιλάμε για μία ομάδα που από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο, ο καθένας μας έχει βάλει το δικό του λιθαράκι, προκειμένου μέσα σε ένα πολύ δύσκολο και σύντομο χρονικό διάστημα για τον καθέναν μας, να ξεψαχνίσουμε το θέμα της παράστασης, που μας τροφοδοτεί όλους και πιστεύουμε πώς έχει κάτι να δώσει και να πει σε όλους μας και σε εμάς που στήσαμε αυτό το εγχείρημα αλλά και στο κοινό. Είμαι πραγματικά ευγνώμων που έχω την τύχη να αναμετρηθώ με κάτι αρκετά δύσκολο και αιχμηρό όπως είναι η γραφή του Mr. Barker και να υπάρξω μέλος αυτού του εγχειρήματος, που στήθηκε με πολύ κόπο και αγάπη από όλους μας -και όταν λέω όλους μας θέλω να μεταφέρω και ένα μεγάλο ευχαριστώ και στα υπόλοιπα παιδιά, που το στήριξαν αυτό, πέραν των βασικών συντελεστών. Και, τέλος, ένα μεγάλο ευχαριστώ και στο θέατρο Φούρνος που μας δίνει τη δυνατότητα σαν νεοσύστατη ομάδα να έχουμε βήμα στη θεατρική σκηνή της Αθήνας.

Ευχαριστώ πολύ για την ευχάριστη αυτή συνέντευξη.

Πληροφορίες για την παράσταση θα βρείτε εδώ.