Μετά το εκρηκτικό Μίξερ και την ποιητική Αλεξάνδρεια, έρχονται ΟΙ ΑΠΟ ΚΑΤΩ, ένα πολύ δυνατό κείμενο της Ζέτης Φίτσιου, το οποίο βραβεύτηκε με το Κρατικό Βραβείο συγγραφής θεατρικού έργου το 2022.

Το έργο της Φίτσιου είναι πολυεπίπεδο και διαθέτει μια ευφυή σημειολογία που σου επιτρέπει να επιλέξεις εσύ σε ποια διαδρομή θα κινηθείς.

                   Δυό κατάδικοι για μιά μικρή ληστεία Τράπεζας, βρίσκονται εδώ και χρόνια σε καταναγκαστικά έργα καθαρισμού ενός υπονόμου. Το πόσο καταναγκαστικά είναι μας το λέει καθαρά το ίδιο το κείμενο το οποίο θίγει ένα τεράστιο θέμα μοναξιάς και απελπισμένης ανάγκης του ανήκειν.
Η ποινή τους λοιπόν θα λήξει όταν καθαρίσουν εντελώς τον υπόνομο. Όμως ακριβώς από πάνω υπάρχει μια τρύπα από την οποία πέφτουν μέσα στον υπόνομο όλα τα σκουπίδια του δρόμου κι έτσι ο υπόνομος ξαναγεμίζει. (Σας θυμίζει κάτι από Προμηθέα;) Έχουν ζητήσει πολλές φορές με αιτήσεις προς τον Δήμαρχο να κλείσει την τρύπα αλλά ο Δήμαρχος.....

                     Ο χώρος του σκηνικού Γεωργία Μπούρδα) εξαιρετικά εύγλωτος, περιγράφει κάτι. Αυτό το κάτι βρίσκεται μόνο έξω από μας ή και μέσα μας; Όλοι κρύβουμε ένα τέτοιο κομμάτι που προσπαθούμε (φιλότιμα κάποιοι από μας) να το καθαρίσουμε αλλά η τρύπα, η ρωγμή που δημιουργείται από την ευαλωτότητα μας, ή και την συμβατότητα μας ενίοτε με ρύπους, έλκει καινούργια σκουπίδια από τους καταιγιστικούς ρυθμούς της καθημερινότητας, καινούργια βρωμιά από την αλληλεπίδραση μας με τους άλλους, γιατί ως γνωστό δεν ζούμε σ' έναν ιδανικό κόσμο. Έτσι δημιουργείται φαύλος κύκλος τον οποίο οι δυό συγκάτοικοι κι εμείς συνεχίζουμε με συνέπεια.

                      Μια άλλη διαδρομή είναι ο διαχωρισμός των από πάνω με τους από κάτω. Ταξικός διαχωρισμός ή κοινωνική κατηγοριοποίηση;
Οι επάνω είναι η καλή κοινωνία. Ελεύθεροι, με το κεφάλι ψηλά, δεν τους κυνηγούν ερινύες, δεν τους βαραίνουν κακές πράξεις, τίμιοι, ηθικοί, ευσυνείδητοι, δεν κλέβουν, δεν αρπάζουν, δεν τσεπώνουν.
Έβαλα εισαγωγικά ή το ξέχασα;
Σε αντίθεση με τους από κάτω.Σκοτεινοί ποντικοί που τους ρουφάει το μαύρο σκοτάδι. Βρωμεροί και καταχθόνιοι, "οι αίροντες τις αμαρτίες του κόσμου".

                        Άλλη διαδρομή ο διαχωρισμός της ύλης από το Πνεύμα. Υπάρχουν τόσα επίπεδα στο έργο της Φίτσιου που θα μπορούσα να γράφω ατελείωτα.
Ο Ερρίκος (Ερρίκος Λίτσης), είναι ο εκπρόσωπος του πνεύματος. Διαβάζει πολύ, σκέφτεται, φιλοσοφεί, η τροφή του είναι κυρίως πνευματική κι όχι το υλικό φαγητό.
Ο Βλάσης (Κώστας Καζάκας), είναι καθαρά ο άνθρωπος της ύλης. Τον ενδιαφέρει το φαγητό και η ησυχία του, χωρίς προβληματισμούς.
Εξαιρετικές ερμηνείες κι από τους δύο, με ειλικρίνεια και πειστικότητα
Η αλληλεπίδραση τους είναι ξεκαρδιστική (κι όλοι ξέρουμε πόσο δύσκολη είναι η κωμωδία στο θέατρο), είναι αυθόρμητο και πηγαίο το γέλιο της παράστασης που όμως κι εκεί η συγγραφέας έχει τοποθετήσει μηνύματα-φωτάκια όπως η αγωνία για το περιβάλλον, η ανακύκλωση, η ακρίβεια, η φτώχεια, η εγκληματικότητα, η βία, η διαφθορά.

                       Όλα αυτά μέχρι τη στιγμή που μέσα στον υπόνομο κατρακυλάει μαζί με τα σκουπίδια ή διάσημη influencer Έμυ. (Άνδρη Θεοδότου). Εκεί συμβαίνει μια τεράστια ανατροπή που δεν θα αφήσει κανέναν απείραχτο. Η Έμυ είναι εκπρόσωπος ενός ψεύτικου, χωρίς ουσία κόσμου, εγκλωβισμένη μέσα σε βαριά ναρκισσιστικά πλέγματα στα οποία αξία έχει μόνο η εικόνα και η ανταπόκριση των άλλων σ' αυτή. Η Θεοδότου περιγράφει ανάγλυφα και με ιδιαίτερη ζωντάνια αυτό το καινούργιο ανθρώπινο μοτίβο καθώς και τις ρωγμές του.

                       Η Ζέτη Φίτσιου μας περνάει από διάφορα στάδια, μας βάζει να γελάσουμε πολύ, να προβληματιστούμε, να φιλοσοφήσουμε, για να μας καταλήξει στην εύφορη και υγρή κοιλάδα της συγκίνησης όπου βασιλεύει η ανθρωπιά, η αλήθεια και η αυθεντικότητα.
Μια ιστορία μοναδικά ενδιαφέρουσα, ένα σπουδαίο έργο, που διαγράφει έναν πλήρη κύκλο μιας ολοκληρωμένης ταυτότητας.

                        Ο σκηνοθέτης Κώστας Συλβέστρος σχεδόν με ερωτική προσέγγιση, βουτάει βαθιά μέσα στο κείμενο, ανασύροντας στην επιφάνεια όλους τους θησαυρούς του.
Με τα ίδια υλικά του κειμένου, την ευαισθησία, την τρυφερότητα και το χιούμορ, χτίζει τη σκηνοθεσία του, προσθέτει φαντασία κι ευρηματικότητα και δημιουργεί μια τρυφερή, αστεία αλλά και με δυνατά νοήματα παράσταση με έντονη απεύθυνση.
Εξαιρετική η σκηνή όπου οι δύο ηθοποιοί μετατρέπουν τη φιλοσοφία των από πάνω σε αυτοσχέδιο μουσικό συγκρότημα τζαζ.

                         Στο AUDITORIUM που είναι ένα πολύ όμορφο θέατρο στο κέντρο της Αθήνας, παρακολούθησα μια πλούσια νοηματικά παράσταση, βασισμένη σ' ένα πανέξυπνο και βαθύ κείμενο με τρεις εξαιρετικές ερμηνείες και μια σκηνοθεσία με φαντασία, κεντημένη με πολλές αξιόλογες λεπτομέρειες.
Γενικά θα μπορούσα να πω ότι ΟΙ ΑΠΟ ΚΑΤΩ είναι μια παράσταση από αυτές που δεν σου επιτρέπουν να τις ξεχάσεις!!!

https://www.ticketservices.gr/event/oi-apo-katw-auditorium/?lang=el