"Είχα ξεχάσει πολλά πράγματα από τη γιαγιά μου, αλλά απ' τη μέρα που ήρθα εδώ άρχισαν να ξεφυτρώνουν από μέσα μου μνήμες, μνήμες κι όλες από τη γιαγιά."

Δυό ηλικιωμένοι συναντιούνται στο παγκάκι ενός γηροκομείου. Η γυναίκα, η Κατερίνα, είναι ταμπουρωμένη πίσω από τη βαλίτσα της κι επαναλαμβάνει συνέχεια ότι δεν μένει εκεί κι ότι θα έρθουν τα παιδιά της να την πάρουν.
Ο άντρας ο Μάκης, προσπαθεί να πιάσει κουβέντα για άσχετα θέματα όπως ο καιρός ή το φαγητό.
Σιγά-σιγά αρχίζει να υφαίνεται ένας ιστός σύνδεσης, επικοινωνίας, οικειότητας. Αρχίζουν να εξομολογούνται πράγματα που δύσκολα τα ομολογείς ακόμα και στον ίδιο τον εαυτό σου.
Η Κατερίνα έχει μια πολύ αρχική μορφή άνοιας αλλά ο Μάκης δείχνει μεγάλη υπομονή στις επαναλαμβανόμενες ερωτήσεις της.

Είναι μαγικό το γεγονός και συγκινούμαι κάθε φορά που το συναντώ. Οι ηλικιωμένοι άνθρωποι έρχονται πολύ κοντά στην παιδική ηλικία, ξαναγίνονται παιδιά, αγγίζουν την παιδική τους αθωότητα. Οι μεσήλικες και οι πιο νεαρές ηλικίες ασχολούνται με σοβαρά πράγματα, δεν έχουν καιρό για σαχλαμάρες. Ο ηλικιωμένος έχει αποτινάξει από πάνω του όλα αυτά κι έχει επιτέλους χρόνο να ασχοληθεί με......σαχλαμάρες. Μια βόλτα στη θάλασσα και πόσο όμορφα μυρίζει το κύμα, πόσο δροσερό είναι το γρασίδι σ' ένα πάρκο, κάτω από τα γυμνά πόδια.....

"Σας ευχαριστώ που κοιμήθηκα χτες. Χάρη σε σας που ακούσατε τις φλυαρίες μου."

Το έργο της Χριστίνας Λαμπούση ξεχειλίζει από ευαισθησία και τρυφερότητα. Η συγγραφέας βουτάει στα άδυτα της τρίτης ηλικίας κι ανασύρει όλους τους θησαυρούς της. Πόσα πράγματα που δεν μοιράστηκαν ποτέ, σκέψεις, συναισθήματα, ιστορίες που δεν βρήκαν αποδέκτη και μουχλιάζουν μέσα στα μπαούλα της μνήμης μας. Όταν όμως βρεθεί ο αποδέκτης, τότε συμβαίνουν θαυμαστά πράγματα, όπως στο ζευγάρι της ιστορίας. Ξαναβρίσκουν τη χαρά, τη φλόγα για ζωή, το κουράγιο να παραμερίσουν τα όποια προβλήματα και να ζήσουν, να ζήσουν.
Τι άδικο να αδιαφορούμε για τη ζωή όταν την έχουμε ολόκληρη μπροστά μας και να αρχίσουμε να την αγαπάμε όταν μας έχει μείνει λιγότερη από τη μισή.

Η Μαριτίνα Πάσσαρη προσεγγίζει το έργο της Λαμπούση με ευαισθησία κι ενσυναίσθηση, προβάλλει τους χαρακτήρες, αναδεικνύει τα νοήματα του χωρίς περιττούς διδακτισμούς. Εμπιστεύεται τη δύναμη του κειμένου και το χιούμορ του που είναι καταλυτικό.

Η Χαρά Κονταξάκη δίνει λιτότητα και μια μονοχρωμία στα σκηνικά για να τονίσει το γκρίζο του χώρου, ενώ βάζει χρώμα στα ρούχα της Κατερίνας για να προβάλλει τη χαρά και το χιούμορ μιας γυναίκας που βρήκε το χώρο να τα εκφράσει και να νοιώσει ασφαλής. Κι αυτός ο χώρος είναι η φιλία, η σχέση, η σύνδεση, η επικοινωνία.

"Εγώ ξέρεις τι θέλω; Να κάνουμε μόνο ό,τι μας αρέσει."

Το έργο της Λαμπούση ευτυχεί με δύο συγκλονιστικές στην απλότητα τους ερμηνείες.
Δημήτρης Μπικηρόπουλος: Απλός, γνήσιος, αυθεντικός, αφοπλιστικά φυσικός σε ένα εξαίρετο ξεδίπλωμα σπουδαίων ερμηνευτικών δυνατοτήτων.
Μαριλένα Μακρή η γλυκύτατη:
Πρόκειται για μεγάλη ηθοποιό και το διαπιστώνω κάθε φορά που τη βλέπω.
Μπορεί να βγάλει γέλιο και συναισθήματα με μια ελάχιστη κίνηση του ποδιού της, μ' ένα πλάγιο βλέμμα, μ' ένα μικρό ήχο που προσπαθεί να γίνει λέξη. Για πάνω από μία ώρα γίναμε αποδέκτες μιας απολαυστικά συναρπαστικής ερμηνείας που μας καθήλωσε.
Γενικά και οι δύο έπαιξαν τόσο φυσικά, που κάποιες φορές ξεχνούσα ότι βρισκόμουν σε θεατρική αίθουσα και νόμιζα ότι είχα πάει επίσκεψη στο χώρο τους.

Η παράσταση Εντός περιθωρίου θέλει να μας θυμίσει ότι η τρίτη ηλικία δεν είναι μια παροπλισμένη κατηγορία ανθρώπων. Είναι άνθρωποι που έκαναν ένα μεγάλο κύκλο ζωής και τώρα διανύουν το επόμενο στάδιο. Το στάδιο αυτό που μπορεί να είναι αρκετά μεγάλο, είναι μια περίοδος αληθινής ζωής, απαλλαγμένης από υποχρεώσεις και πρέπει.

Εξαιρετικό το κείμενο, εξαιρετικές οι ερμηνείες, εξαιρετικοί όλοι οι συντελεστές.
Φίλοι του καλού θεάτρου αν δεν έχετε δει ακόμα αυτή την παράσταση, σπεύσατε. Θα σας κάνει να γελάσετε με την ψυχή σας, θα σας ευαισθητοποιήσει σε ορισμένα θέματα, αλλά προπαντός έχει την δυναμική να μεταβάλλει την κοσμοθεωρία σας!!!!

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/entos-perithoriou-tis-xristinas-lampousi/