Η φώκια είναι ένα ντροπαλό παράκτιο θηλαστικό που αγαπάει τις υποβρύχιες σπηλιές όπου γεννάει τα μικρά της. Προστατευόμενη του Ποσειδώνα και του Απόλλωνα από τις αρχαίες καταγραφές, είναι από τα σπανιότερα θηλαστικά της Ευρώπης. Στη λαογραφία οι φώκιες παρουσιάζονταν σαν μυθικά πλάσματα όπως γοργόνες, νεράιδες και σειρήνες. Η φώκια είναι το κάλεσμα. Προς την ελευθερία; Προς τη λύτρωση;

                  Στο θέατρο Άβατον μετά από το εξαιρετικό Οι λέξεις των άλλων, ο Μάνος Θηραίος και ο Βλάσης Πασιούδης, σκηνοθετούν από κοινού το επίσης εξαιρετικό καινούργιο έργο του Μάνου Θηραίου. Ένα κείμενο που έχει ρεαλισμό όπως και το προηγούμενο, αλλά στο μεγαλύτερο μέρος του έχει συναίσθημα, όνειρο και ταξίδεμα.

Η πρώτη εικόνα μπαίνοντας στο θέατρο είναι τα σκηνικά του Γιάννη Βουρουτζή. Φτιαγμένα ακριβώς πάνω στο κείμενο είναι η παραλία και η θάλασσα, σε πάνε κατευθείαν στο καλοκαίρι και στις δικές σου αναμνήσεις και νοσταλγίες.

                     Ένας άντρας με το λίγων μηνών μωρό του, πηγαίνει στην παραλία όπου έχει πολλές αναμνήσεις. Είναι η δική του θάλασσα.

Και η θάλασσα είναι συναίσθημα και κάθαρση. Καθόλου τυχαία η επιλογή του Θηραίου.
Εκεί, σε μια εκ βαθέων εξομολόγηση στον γιο του, θυμάται τη γνωριμία με τη μητέρα του παιδιού, τον γάμο τους, τη σχέση με τον κολλητό του φίλο το Γιάννη.
Περιγράφει την τοξικότητα της πατρικής οικογένειας και τα τραύματα που δημιούργησε και πώς αυτά τα τραύματα υπόσκαψαν όλες τις σχέσεις του και δημιούργησαν βαθιές ρωγμές στον ψυχισμό του.

"Αγαπούσε τόσο πολύ τον πρωτότοκο ο πατέρας μου, που εμένα δεν μ' έβλεπε. Όταν ήρθε το τρίτο παιδί εγώ εξαφανίστηκα. Ποιος ασχολείται με τον μεσαίο, όταν υπάρχει ο επιμελής υπάκουος πρωτότοκος κι ένα χαριτωμένο μωράκι."

                     Η Φώκια είναι μια πολύ "δεμένη" παράσταση με την έννοια ότι έχουν απίστευτη χημεία μεταξύ τους και συντονισμό, κείμενο, μουσική σκηνοθεσία φωτισμοί, ερμηνεία.
Η μουσική του Γρηγόρη Λιόλιου σε κερδίζει με την μεγάλη γκάμα συναισθημάτων που παράγει. Νοσταλγία, τρυφερότητα, πίκρα και θυμό, ευαισθησία κι απογοήτευση, μαγεία κι ενθουσιασμό. Συνταξιδεύει με τις αντανακλάσεις του νερού, με τα παιχνίδια των φωτισμών, με τις συναισθηματικές καταθέσεις του ήρωα.
Τα ονειρικά παιχνιδίσματα των φωτισμών που επιμελούνται οι Θηραίος και Πασιούδης, σε οδηγούν στη μαγεία. Σε μαγικά ηλιοβασιλέματα και φεγγαρόφωτα, σε πανσελήνους όπου λες να, τώρα θα βγει μαζί με το κύμα η φώκια.....ή η γοργόνα, ή κάποια πλανεύτρα σειρήνα.

"Λόγια, λόγια κενά, σαν το κενό μέσα μου που το άφηνα να με κυριεύει, λες κι ήμουν φτιαγμένος από ελαττωματικές μπαταρίες που ξεφόρτιζαν αμέσως μετά τη φόρτιση."

                Το πολύ όμορφο κείμενο του Μάνου Θηραίου έχει μια ευαισθησία που συγκινεί, έναν λόγο που γοητεύει, μια ροή που σε ταξιδεύει και νοήματα που σε προβληματίζουν γιατί σε αφορούν. Μας αφορούν όλους. Είναι οι σχέσεις μας, η ζωή μας, είναι τα χνάρια πάνω στα οποία θα πατήσουν οι επόμενες γενιές.

"Εγώ δεν θα τα έκανα σκατά σαν τον πατέρα μου.Θα σε άφηνα να διαλέξεις τα δικά σου λιμάνια."

             Η σκηνοθετική γραμμή των Θηραίου-Πασιούδη, δημιουργεί έναν ατμοσφαιρικό μονόλογο με πολύ ζωντανές εικόνες, τόσο που κάποιες στιγμές νομίζεις ότι υπάρχουν κι άλλοι στη σκηνή. Και σαν κείμενο και σαν ερμηνεία, υπάρχει μια ποιητικότητα διάχυτη, υπάρχει ένα βάθος που μόνο να το αγγίξεις μπορείς, υπάρχει μια κινηματογραφικότητα που σε παρασύρει σ' ένα μοναδικό και ιδιαίτερο θεατρικό ταξίδι.

               Ο Βλάσης Πασιούδης σ' αυτό τον βαθύ εσωτερικό θα έλεγα μονόλογο, είναι καθηλωτικός. Σε ένα συναρπαστικό μείγμα αρσενικής ενέργειας κι ευαισθησίας ενός παιδιού, με παύσεις που πολλές φορές μιλούν περισσότερο απ' τις λέξεις, με εκφραστικότητα σε άπειρες εναλλαγές, γίνεται τόσο άμεσος κι απόμακρος ταυτόχρονα, γίνεται ακραία γοητευτικός γιατί μιλά με την δική μας φωνή. Μιλούν οι ευαισθησίες και οι πληγές μας, η ανάγκη μας να υπάρξουμε μ' έναν τρόπο, να αγαπηθούμε.

                 Η Φώκια στο θέατρο Άβατον είναι μια σύγχρονη -όσο και παλιά- κραυγή ενός νέου ανθρώπου με τους προβληματισμούς, τα αδιέξοδα και τη λαχτάρα του- μας, να μάθουμε να σχετιζόμαστε με καλύτερο και πιο υγιή τρόπο. Ας ακούσουμε αυτή την κραυγή!

https://tickets.public.gr/gr-el/tickets/theater/i-fokia/