Ένα παιδί φεύγει πέρα από την θάλασσα, διωγμένο από τον τόπο του, για να βρει και να νικήσει τον φόβο. Στην διαδρομή θα απελπιστεί, θα βρει εμπόδια αλλά και αναπάντεχους συμμάχους, θα πέσει και θα ξανασηκωθεί, θα επιλέξει αποχωρισμούς και επιστροφές, και δεν θα πάψει ποτέ να παλεύει.

Ο Γιώρκος Ονησιφόρου γράφει, σκηνοθέτει και ενσαρκώνει τον κεντρικό ήρωα , σε ένα αλληγορικό παραμύθι που αντλεί στοιχεία από τα λαϊκά παραμύθια της κυπριακής παράδοσης, και μιλά με τρυφερότητα και ποιητικές εικόνες για τον πόλεμο, την προσφυγιά, τον θάνατο, τις μάχες που δίνει ο άνθρωπος με θεριά εξωτικά και μακρινά, αλλά και τόσο εσωτερικά και οικεία.

Μαζί του η Έβελυν Ασουάντ, από τις πιο ταλαντούχες ηθοποιούς και τραγουδίστριες της νέας γενιάς, μαγική και αλλόκοσμη, γίνεται η Σεχραζάτ απο τις χίλιες και μια νύχτες, το νερό που ταξιδεύει τον ήρωα,μεταμορφώνεται από δράκοντα σε στοιχειό, από νεράιδα σε αγαπημένη, από γυναίκα σε κύμα...

Όλα αυτά δεμένα με την μουσική , τις ατμόσφαιρες που δημιουργεί ο Θανάσης Δημακόπουλος ζωντανά με το ηλεκτρονικό του μπάσο και τα παιχνίδια με το φως και το σκοτάδι χτίζουν μια παράσταση που μοιάζει με το σκοτεινό όνειρο ενός παιδιού που μόλις το νανούρισαν με χιλιάδες παραμύθια.

Για μένα, που ίσως και λόγω καταγωγής είχα αναφορές απο κυπριακά παραμύθια και τραγούδια ,για το πηγάδι και το θεριό που φαρμάκωνει το νερό, το νανούρισμα της Αγίας Μαρίνας, το τραγούδι του Αη-Γιωρκού, αυτή η παράσταση είχε κάπου στα τοπία της, ηχητικά, οπτικά και συναισθήματικα, κρυμμένη τη φωνή της γιαγιάς μου να μου λέει τις ιστορίες αυτές , και κατάφερε να με συνεπάρει και να με συγκινήσει βαθειά.

Η παράσταση έχει ολοκληρώσει τον κύκλο της στο H.ug, ελπίζω ειλικρινά να υπάρξει και δεύτερος κύκλος στο μέλλον.