Ζούμε στην εποχή της αποξένωσης, της ατομικότητας, της εγκατάλειψης οποιασδήποτε προσπάθειας δημιουργίας ενός συνόλου, μιας αληθινής σχέσης με τον διπλανό μας. Ζούμε έναν «ψαγμένο μεσαίωνα» που σαν αρπακτικό κυνηγά το ανεξέλεγκτο δικαίωμα στην ελευθερία, το ανεξέλεγκτο δικαίωμα στην ισότητα, την ανεξέλεγκτη συνθήκη της αδελφοσύνης. Ανεξέλεγκτα όλα αυτά, έτσι κι απευκταία για όσους κυβερνούν την ατίθαση ανθρωπότητα και προσπαθούν να τη συμμορφώσουν σύμφωνα με το δικό τους συμφέρον.

Η θέση του απλού καθημερινού ανθρώπου, ποια είναι σε όλα αυτά; Όλοι μας παλεύουμε να βρούμε ξανά τις χαμένες μας δυνάμεις σε ένα περιβάλλον που μας στερεί τον χώρο και τον χρόνο για αναζήτηση. Μας δίνει έτοιμο φαΐ στο πιάτο για να ξεχάσουμε την δύναμή μας στην δημιουργία, την ικανότητα μας να αποτυγχάνουμε και να σηκωνόμαστε ξανά απ' τα χώματα, τη λαχτάρα μας για το επόμενο λιμάνι.

Έρχεται, λοιπόν, μια θεατρική παράσταση να μας θυμίσει όλα αυτά που έχουμε ξεχάσει και να μας ταρακουνήσει από τα στάσιμα νερά. Μας δίνει φωνή και μας δείχνει τον δρόμο για την χαμένη μας ελπίδα, το σκουριασμένο όνειρο, τις καλύτερες μέρες που είναι μια σκέψη μακριά. Μέσα στην μοναξιά του ραδιοφωνικού θαλάμου, στη συνθήκη της μοναχικής εξομολόγησης, της επικοινωνίας με βουβούς συμπορευτές, εκεί που δεκάδες μηνύματα με όνειρα, επιθυμίες, απογοητεύσεις βλέπουν αναπάντεχα το φως, αποκτούν φωνή, ρέουν από την μια ψυχή στην άλλη χωρίς να ζητούν τίποτα περισσότερο από το ακουστούν. Άνθρωποι βουτηγμένοι στη μοναξιά και στο αδιέξοδο, χωρίς ένα χέρι να τους κρατήσει στα δύσκολα, βρίσκουν απάγκιο σε μια γυναίκα που είναι μόνη όσο κι εκείνοι.

Καθώς τα μηνύματα διαδέχονται το ένα το άλλο, οι συνειδητοποιήσεις για την ζωή, την ομορφιά της και το πολύτιμο χαμόγελο που μπορούν να ζωγραφίσουν τα χείλη μας, γεμίζουν όλο τον χώρο και το αληθινό παρόν γίνεται κτήμα και πατρίδα μας. Σε ένα ποιητικό ξέσπασμα, μια ασταμάτητη δύναμη για ζωή, για τρέλα, μια ορμή που καταπίνει όλο το σκοτάδι και το κενό που έχουμε μέσα μας, η σκηνή μετατρέπεται σε πίστα ντίσκο για χορό, για πάρτυ, για γλέντι ξέφρενο. Ένα μήνυμα αλλάζει τα πάντα, φέρνει τούμπα την νύχτα και την κάνει μέρα, γεμίζει το δωμάτιο πολύχρωμα φωτάκια, δυναμώνει τη μουσική, λικνίζει λυτρωτικά το σώμα γύρω από την επίγνωση πως η ζωή μπορεί να έχει σίγουρο τέλος, έχει όμως τόσες αρχές και τόσες κορυφές να φτάσει που αξίζει τον κόπο να πέσουμε και να ξανασηκωθούμε όσες φορές κι αν χρειαστεί. Η φωνή γίνεται ύμνος προς αυτούς που δεν εγκατέλειψαν παρά τις κακουχίες και τον μαύρο ορίζοντα. Προς αυτούς που ήξεραν ότι θα ξημερώσει ακόμα κι όταν όλοι έστρεψαν το βλέμμα αλλού και έφυγαν. Προς αυτούς που άκουσαν και πίστεψαν τη φωνή που λιποψυχούσε κι αδύναμη παρακαλούσε: Μην εγκαταλείπετε!

Στην πρώτη του σκηνοθετική και συγγραφική προσπάθεια, ο Παύλος Addimando κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα, αυτό που γεμίζει φως τις καρδιές μας. Δίνει φωνή στους ανθρώπους που δεν έχουν, στους απλούς ανθρώπους που στην καθημερινότητά μας προσπερνάμε χωρίς να δίνουμε σημασία, για να υμνήσει τη ζωή και την αξία της. Την αληθινή της δύναμη που αρνούμαστε να ανακαλύψουμε γιατί απαρνιόμαστε το μαζί. Δίνει το πιο φωτεινό παράδειγμα δημιουργώντας μια συνθήκη σ' έναν ζεστό σπιτικό χώρο, φέρνοντας ανθρώπους κοντά σε μια κοινή εμπειρία που έχει σκοπό να συγκινήσει, να προβληματίσει, να μας κάνει να γελάσουμε. Ένα όνειρο γεννιέται με τα πιο απλά υλικά και την μεγαλύτερη αλήθεια.

Η υπέροχη Δένια Μιμερίνη, αέρινη και φεγγοβόλα, επαναστατική και σκοτεινή μαζί, γίνεται η ξεχασμένη ρομαντική ψυχή, η αναγεννημένη αγάπη, η δίνη που μας παρασέρνει στην ομορφιά αν αφεθούμε και χαθούμε στην αγκαλιά της. Με θαυμάσιες εναλλαγές χαράς και λύπης, ευτυχίας και μοναξιάς, δύναμης και φόβου, έκρηξης κι ανησυχίας, σε συνδυασμό με την ατμοσφαιρική μουσική του Σωτήρη Μυτακίδη γεμίζει κάθε γωνιά με την σπίθα που έχουμε όλοι μας ανάγκη για να συνεχίσουμε να πιστεύουμε σε αυτό που μας δόθηκε και σ' αυτό που είμαστε. Μεταμορφώνεται στο αληθινό νόημα της ζωής που μας παρακαλά να το αγνοήσουμε και να την απολαύσουμε. Κι ίσως τότε να το ανακαλύψουμε.

Με την ευχή να συνεχίσει σύντομα το ταξίδι της, η παράσταση «Έχω φωνή» κλείνει τον πρώτο της κύκλο το ερχόμενο Σάββατο 27 Δεκεμβρίου στον φιλόξενο χώρο της Ευτοπίας στα Εξάρχεια.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Κείμενο - Σκηνοθεσία: Παύλος Addimando
Ερμηνεία: Δένια Μιμερίνη
Μουσική: Σωτήρης Μυτακίδης
Φωτογραφία: Εφραίμ Φωτόπουλος
Καλλιτεχνική Συνεργάτιδα: Λουκία Αποστολίδη

ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ: 13,20,27
Ώρα Έναρξης: 20:30