Γράφει η Λένα Σάββα

Πόσο όμορφα μπορεί να μιλήσει η σιωπή! Πόσο βαθιά και ποιητικά!

Το βραβευμένο θεατρικό έργο του Αμερικανού συγγραφέα Μαρκ Μέντοφ σκηνοθετεί και κάνει την απόδοση κειμένου ο Δημοσθένης Παπαδόπουλος στο κομψά ανακαινισμένο θέατρο Άλφα (Στέφανος Ληναίος- Έλλη Φωτίου).

Το έργο κινείται στο περιβάλλον ενός σχολείου κωφών όπου προσλαμβάνεται ένας δάσκαλος ο Παύλος για να τους διδάξει καλύτερους τρόπους άρθρωσης.
Εκεί δουλεύει ως καθαρίστρια η Μαρία μια πρώην μαθήτρια που τελείωσε με άριστα, αλλά ζει απομονωμένη κι αρνούμενη να επικοινωνήσει λόγω τραυμάτων της παιδικής ηλικίας.

"Βγήκε από το στόμα της ένας απαίσιος ήχος, όλος ο κόσμος την κορόιδευε και τα άλλα παιδιά, για αυτό σταμάτησε να προσπαθεί να μιλήσει."

Το τραύμα αυτό είναι ακόμα ενεργό μέσα της με αποτέλεσμα να την απομονώσει.
Η Μαρία γίνεται μια δυνατή πρόκληση για τον Παύλο, ένα στοίχημα με τον εαυτό του, να την βοηθήσει να βγει από τον ασφυκτικά κλειστό κόσμο της. Εκείνη αντιδρά, φοβάται, δεν θέλει να ξαναπληγωθεί. Ο Παύλος επιμένει. Μια δυνατή έλξη αρχίζει να αναπτύσσεται μεταξύ τους που εξελίσσεται σ' ένα μεγάλο έρωτα, κόντρα στις αντικειμενικά ακραιες διαφορές τους.

Αρχίζει έτσι να ξεδιπλώνεται παράλληλα με την ερωτική ιστορία, ολόκληρος ο κόσμος των ιδιαίτερων αυτών ατόμων, ολόκληρο το φάσμα της σιωπής όχι σαν έλλειψη λόγου αλλά σαν παρουσία συναισθημάτων κι ενσυναίσθησης, μέσα από την σκηνοθετική ευαισθησία.
Η Μαρία είναι μια ευφυής γυναίκα περιχαρακωμένη στο σιωπηλό της πεδίο και λαχταρά όπως όλοι μας, να επικοινωνήσει, να συμπεριληφθεί, να μην αντιμετωπίζεται ως άτομο με αναπηρία αλλά ως άτομο με ιδιαιτερότητα.
Αρχίζει σταδιακά να αποκαλύπτει το πλούσιο ψυχικό της περιβάλλον αλλά και την περηφάνεια να μην είναι αντικείμενο οίκτου κι εκμετάλλευσης, να παραμείνει ο εαυτός της, χωρίς την επιβολή κάποιου να την αλλάξει, να την μετακινήσει στο δικό του κόσμο. Όλοι μας δεν θέλουμε κάτι τέτοιο από τους αγαπημένους μας;
Είναι σαν να λέει με την εκκωφαντική σιωπή της:
Ανάμεσα στον κόσμο μου και στον δικό σου, εκεί κάπου στη μέση, μπορούμε να συναντηθούμε.
Συνάντηση: αυτός ο μαγικός ψυχικός χώρος της αμοιβαιότητας!

Ο σκηνοθέτης Δημοσθένης Παπαδόπουλος δημιουργεί μια καθηλωτική ατμόσφαιρα σχεδόν μαγική, σχεδόν υπνωτιστική!
Το τεράστιο video wall με τη θάλασσα (συναίσθημα), ο ήχος των κυμάτων, το υποβλητικό μουσικό κομμάτι Αλιείς μαργαριταριών του Μπιζέ ως μουσική υπόκρουση, οι μεγάλες παύσεις στο λόγο και την κίνηση που αφήνουν τη σιωπή να μιλήσει και την ακινησία να αναλάβει δράση, το δίπολο λόγου και νοηματικής που όλοι οι ηθοποιοί μιλούν (Αρτεμισία Παντελάκη- Άννα Λιάκου), η βαθιά ευαισθησία και ποιητικότητα που πρωταγωνιστούν ταυτόχρονα με το σκληρό ρεαλισμό μιας "ξένης" για μας πραγματικότητας, κάνουν την παράσταση μοναδική και την σκηνοθετική γλώσσα ένα άθροισμα ποίησης, αισθαντικότητας και ρομαντικού αισθησιασμού.
Μαζί με τις άπταιστα καθοδηγημένες ερμηνείες, μαζί με τα δυνατά μηνύματα που ο σκηνοθέτης τα υπογραμμίζει χωρίς δραματικότητα και τυμπανοκρουσίες αλλά με πυξίδα το συναίσθημα και κυρίως μαζί με την ελπίδα, μια πύλη ανοιχτή που ανασαίνεις απέραντη θάλασσα και σε οδηγεί στις άπειρες δυνατότητες που ενέχει η αγάπη και η δυνατή επιθυμία που απορρέει απ' αυτήν.

Η Ευσταθία Τσαπαρέλη ζωγραφίζει με έντονες γραμμές και χρώματα τη ψυχοσύνθεση μιας κωφής, έξυπνης και δυνατής γυναίκας, δίνοντας μια συναρπαστική ερμηνεία.
Χρησιμοποιώντας το σώμα σαν όχημα, την εσωτερική της ενέργεια που είναι απόλυτα εστιασμένη σαν σε διαλογιστική πράξη και τις εκφράσεις του προσώπου, κάνει μια συγκλονιστική αντικατάσταση του λόγου και σε αφήνει με την αίσθηση ότι δεν έμεινε τίποτα που να μην έχει ειπωθεί. Η κίνηση της μοιάζει να υποκινείται από κάτι τεράστια δυνατό και τεράστια βαθύ, την ενστικτώδη φωνή της σιωπής. Αχαρτογράφητος ο κόσμος της σιωπής, ο τόπος του κενού από τον οποίο ξεκινά, αχαρτογράφητος κι ο ιερός χώρος της αγάπης, των ανθρωπίνων σχέσεων. Με λεκτική ή μη προσέγγιση.
Ο Μέντοφ όμως μας δίνει ένα κλειδί. Την χωρίς όρους αποδοχή του εαυτού μας και των άλλων.

Ο Πάρης Θωμόπολος ως καθηγητής έχει μια στιβαρή σκηνική παρουσία και συνάμα όλη την ευαισθησία ενός ανθρώπου ερωτευμένου. Προσκολλημένος στα δικά του στεγανά, στις δικές του πεποιθήσεις, τις βλέπει να ξηλώνονται από τον έρωτα, να αποδομούνται και μένει ανασφαλής στο κενό προσπαθώντας εναγώνια να βρει τρόπο, διέξοδο, λύσεις.
Μια ερμηνεία δυνατή κι ευαίσθητη που δημιουργεί καθηλωτική χημεία με την Τσαπαρέλη κι αναδεικνύει την εσωτερική σύγκρουση του άντρα ανάμεσα στην ευαλωτότητα και στις πάγιες πεποιθήσεις των αντρών περί σχέσεων.
Εκπληκτικά απολαυστικοί και οι δύο.

Οι ωραίες παρουσίες και οι άψογες ερμηνείες των Άντριας Ράπτη (μητέρας Μαρίας), Μιχάλη Γεωργακοπούλου (δ/ντή του σχολείου), Δημήτρη Δεληγιάννη και Σοφίας Σίμου (μαθητών), συμπληρώνουν το ζευγάρι και δημιουργούν μια ζωντανή, ρέουσα, τρυφερή και κομψή αισθητικά παράσταση.

             Υπέροχο το παιχνίδι με τα φώτα (Σάκης Μπιρμπίλης), πάνω στη σκοτεινή σκηνή και το φως που εκπέμπεται από το video. Μετατρέπει τους ηθοποιούς σε σκιές πάνω σε ένα φωτεινό φόντο.

            Η παράσταση Τα παιδιά ενός κατώτερου Θεού συγκαταλέγεται ανάμεσα στις εξαιρετικές παραστάσεις της σεζόν, λόγω της έξοχης σκηνοθεσίας, των συναρπαστικών ερμηνειών που την απογειώνουν και της ευαισθησίας και αισθητικής που την διέπουν 

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/ta-paidia-enos-katoterou-theou/