Είδαμε την Γυναίκα και τον Ακροβάτη του Μιχάλη Βιρβιδάκη στο θέατρο Bijoux de kant XOOD art spase

Γράφει η Λένα Σάββα

Η παράσταση αφιερώνεται στη μνήμη του Μάνου Χατζηδάκι.

"Λόγια, λόγια, λόγια, αυτό το φριχτό υποκατάστατο της σιωπής, αυτό το σκοτεινό και ύποπτο καταφύγιο της λογικής, που τα θέλει όλα δικά του και τα όνειρα και τα σχέδια, όλα. Τις σιχαίνομαι τις λέξεις, δεν είναι μονάχα ένας ήχος, κουβαλάνε μέσα τους κάτι το αποτρόπαιο, το αμετάκλητο, είναι σαν ένα μεγάλο κύμα της θάλασσας που μέσα σε μια στιγμή μπορεί να σε καταπιεί."

Το έργο του Μιχάλη Βιρβιδάκη βραβεύτηκε το 1987 από το Υπουργείο Πολιτισμού στον διαγωνισμό για νέους θεατρικούς συγγραφείς και μετά από τριάντα περίπου χρόνια, έρχεται επιτέλους και σε μας.

Μία γυναίκα η Ουρανία, ζει μόνη της σε μια σοφίτα μετά τον θάνατο του πατέρα της και τον "θάνατο" μιας αγάπης. Ζει με τις αναμνήσεις και τα ματαιωμένα της όνειρα. Το παράθυρο της βλέπει στο λιμάνι και από κάτω είναι η πλατεία της επαρχιακής πόλης.
Από το πουθενά, δέχεται μια παράξενη επίσκεψη. Ο Θόδωρας ο ακροβάτης, θέλει να δει το παράθυρο της που βλέπει στην πλατεία. Από κει λογαριάζει να κάνει μια μεγαλοπρεπή πτήση με έναν δικό του αυτοσχέδιο μηχανισμό φτερών, και όλη την πόλη από κάτω να παρακολουθεί.

Η Ουρανία ακούει μαγεμένη. Ο κόσμος της, τα όνειρα της συμπυκνώνονται σ' αυτά τα φτερά. Η φαντασία της μετατρέπεται σε μικρό παιδί που θέλει να ξαναπαίξει, να ξαναμπεί στον κίνδυνο, στο άγνωστο.

"Είναι αέρινα...σαν να είναι φτιαγμένα από το υλικό των ονείρων.Σαν μια τεράστια ευτυχισμένη πεταλούδα που ανυπομονεί να πετάξει πάνω απ' όλα τα λουλούδια του κήπου."

Ο Θόδωρας είναι ένας διαφορετικός άνθρωπος. Όμως το εσωτερικό του παιδί ταιριάζει με το δικό της. Όπως και η μοναξιά του. Αναγνωρίζονται και καταλαβαίνονται. Κι αυτό δημιουργεί μια συσχέτιση, μια παραξενη ενορχήστρωση της μοίρας.

Το ίδιο συμβαίνει και με τους συντελεστές της παράστασης. Ενώνουν τις δυνάμεις τους για να φτιάξουν αυτό το θεατρικό ποίημα με απόλυτο συντονισμό, όραμα και αρμονία.

Οι φωτισμοί του Γιώργου Μαρουλάκου πάλλονται με ατμοσφαιρική τρυφερότητα και λεπτότητα, η κίνηση του Διονύση Νικολόπουλου, κάθε βήμα και μια ρωγμή στο σκοτάδι, κάθε βήμα μια νότα ευαισθησίας που διαχέεται στην αίθουσα.

Η Αμαλία Μουτούση, με την στόφα της μεγάλης ηθοποιού που διαθέτει, με αισθαντικότητα κι άφατη ευαισθησία, μας καθηλώνει με έναν τρόπο εντελώς δικό της. Πλάθει ένα ρόλο μείγμα ονείρου και πραγματικότητας, φαντασίας και ρεαλισμού, ποίησης. Μαγική η φωνή της σε ταξιδεύει μέσα στις άπειρες αποχρώσεις της. Το σώμα της γίνεται όργανο απόλυτης ευαισθησίας και φλόγας για ζωή. Η Ουρανία της Μουτούση, θέλει να πετάξει, να ζήσει, να εκφραστεί να γευτεί. Εδώ ή....αλλού, δεν κάνει εκπτώσεις στα θέλω της. Η Μουτούση μέσα από μια συγκλονιστική ερμηνεία υψηλής καλλιτεχνικής αισθητικής, μας παίρνει μαζί στο πέταγμα της και βιώνουμε πρωτόγνωρες θεατρικές εμπειρίες παρ'όλο που το 80% των παραστάσεων φέτος είναι εξαιρετικές.

"Ήθελα να μάθω στα παιδιά να στέκονται πάνω από τις μικρότητες της καθημερινότητας. Να βλέπουν από ψηλά τη ζωή, να την οδηγούν σε μια άλλη πραγματικότητα που να μην έχει σχέση με το συμφέρον, αλλά με το όνειρο, με το θαύμα, με το φως!

Ο Θανάσης Δόβρης επίσης υπέροχος, δίνει μοναδικά τον Θόδωρα με τα αντιφατικά του στοιχεία.Γειωμένος και ρομαντικός, πραγματιστής κι ονειροπόλος, καλλιτέχνης και μάστορας, απλοϊκός και φιλόσοφος. Μοναδικός ο τρόπος που καταφέρνει να συνδυάσει την ευαισθησία χωρίς να χαθεί το αντρικό στοιχείο.Μοναδικός και ο τρόπος που προσεγγίζει την Ουράνια, σαν μεγάλος και σαν παιδί.Ειναι ένας ρόλος που του προσφερει τη δυνατότητα να ξετυλίξει τις μεγάλες ερμηνευτικές του ικανότητες.

Και οι δύο ηθοποιοί, διατηρώντας στο ακέραιο την διαφορετικότητα των προσώπων που ερμηνεύουν, δημιουργούν μια δυνατή σκηνική χημεία που είναι συναρπαστική.
Η σκηνή που αγκαλιάζονται χωρίς να χρησιμοποιήσουν τα χέρια τους, σαν ένα συμβολικό άγγιγμα ψυχών, είναι από τις ωραιότερες θεατρικές εικόνες που έχω δει. Όπως και η Ουρανία στο παράθυρο φορώντας τα φτερά, καθώς ακούγεται η φωνή του Μάνου Χατζηδάκι.

Πέντε γράμματα
ταιριάξανε και κάναν την αγάπη
πέντε γράμματα
γεννήσανε τον πόνο και το δάκρυ
πέντε γράμματα
μας παν ως του παραδείσου την άκρη!

Το υπέροχο ποιητικό κείμενο του Μιχάλη Βιρβιδάκη ευτυχεί μέσα στην καλλιτεχνική ευαισθησία, τρυφερότητα και φαντασία του Γιάννη Σκουρλέτη. Ο Σκουρλέτης ζωγραφίζει τα πρόσωπα -πολύ συχνά νόμιζα ότι έβλεπα ζωγραφικούς πίνακες- και μελοποιεί τις ιστορίες τους - συχνά επίσης άκουγα μουσική χωρίς να είναι της παράστασης-
Ζωγραφίζει και μελοποιεί δίνοντας ρυθμό και ποιητικότητα, πλάθοντας μια ατμόσφαιρα από τα μαγικά "υλικά του ονείρου" δίνοντας
σε μια 90λεπτη παράσταση διαστάσεις τριώρου.

Η Γυναίκα και ο Ακροβάτης είναι μια ωδή στη μοναξιά, στο όνειρο και στην ποίηση. Είναι ένα μικρό αριστούργημα που βάζει μια από τις πιο φωτεινές πινελιές στη σεζόν που κλείνει.
Χαίρομαι πολύ που θα συνεχιστεί και στην επόμενη. Για να το ξαναδώ. Για να το δείτε. Για να το ξαναδείτε!

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/i-gynaika-kai-o-akrobatis/