Είδαμε την παράσταση Τουραντό- η γυναίκα που μισούσε τους άντρες, στο θέατρο της οδού Κεφαλληνίας.

Γράφει η Λένα Σάββα

"Σκέψου το καλά και παραιτήσου
σκληρή δεν είναι τόσο η καρδιά μου
όσο οι φήμες που είπανε στο αυτί σου,
απλώς μισώ τους άντρες κι η Τουραντό γυρεύει,
ότι απεχθάνεται μακριά να μένει,
θέλει να ζήσει ελεύθερη, ποιος το απαγορεύει;
όλοι αυτό δεν θέλουνε, να ζουν χωρίς δεσμά;

Στην εξωτική Κίνα η απόφαση μιας γυναικας να ζήσει ελεύθερη κι ανεξάρτητη κι όχι να ακολουθήσει τα κοινωνικά μοτίβα της εποχής και της θέσης της, (βασισμένη σε κινέζικο μύθο), γίνεται ερωτικό παραμύθι για μεγάλους από τον Κάρλο Γκότσι, έναν από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του Ιταλικού θεάτρου που γεννήθηκε κι έδρασε στη Βενετία και ήταν οπαδός της Commedia dell arte.
Το παραμύθι αυτό του 18ου αιώνα ενέπνευσε την διάσημη όπερα του Τζιάκομο Πουτσίνι.

Η Τουραντό για ν' αποφύγει την υποδούλωση του γάμου και ίσως την κακοποίησή της από έναν άντρα (αυτό γνωρίζει ότι υπέστη κάποια πρόγονος της), εφευρίσκει ένα σχέδιο να βάζει τρεις δύσκολους γρίφους τους οποίους αν ο υποψήφιος λύσει, θα τον παντρευτεί, αν όχι θα χάσει το κεφάλι του.

Στα παραμυθένια σκηνικά της Ελένης Μανωλοπούλου, το πρώτο που βλέπουμε είναι μια γυάλινη προθήκη-βιτρίνα, όπου βρίσκεται κλεισμένη η Τουραντό. Η βιτρίνα μπορεί να σημαίνει τη θέση της γυναίκας σαν σύμβολο ομορφιάς και υποταγής, ή ότι η ίδια η Τουραντό παγιδεύεται μέσα στο φόβο της για τη δέσμευση, μέσα στην οποία πιστεύει ότι θα χάσει την ελευθερία και τον εαυτό της. Ίσως πάλι να θέλει να προστατέψει τις ανάγκες, την ευαισθησία και την ευαλωτότητα της, μέσα στον γυάλινο πύργο της, και κάτω από ένα σκληρό προσωπείο.
Μια κόκκινη εξέδρα σε σχήμα Π οδηγεί σε μια λίμνη με νούφαρα και στην είσοδο, υπάρχει ένας τοίχος γεμάτος με τα κρανία των αποτυχόντων. Στο βάθος βλέπουμε χιονισμένα βουνά.

Τα κοστούμια της Μανωλοπούλου επίσης παραπέμπουν σε παραμύθι. Γυαλιστερά και πολύχρωμα, δημιουργούν μια εικόνα σε πλήρη αντίθεση με τους χλωμούς φωτισμούς του Αλέκου Αναστασίου.
Φυσικά το θέμα είναι ζοφερό αλλά με έντονη τη χαρά της ζωής, και δυνατές επιρροές από την Commedia dell arte, τα οποία εκπροσωπεί με μεγάλη επιτυχία και γλαφυρότητα ο Νίκος Καρδώνης ως Κινέζος αυτοκράτορας Τουράν (πατέρας της Τουραντό) και σε δεύτερο ρόλο ως έκπτωτος βασιλιάς Τιμούρ. Ο Καρδώνης ηγείται ερμηνευτικά της παράστασης, συναρπάζοντας τους θεατές με το μπρίο και την πολύ ζωντανή ερμηνεία του.

Το δίδυμο Βασίλης Ανδρέου- Άρης Τρουπάκης ως βενετσιάνοι υπήκοοι του αυτοκράτορα είναι εκπληκτικό.
Ο Βασίλης Ανδρέου παίζει με το σώμα, με το βλέμμα, με τη φωνή, με τους μικρούς άναρθρους ήχους του και με τον Άρη Τρουπάκη χορεύουν και τραγουδούν υπέροχα, είναι χάρμα ώτων κι οφθαλμών και οι δύο.

Δεύτερο ωραίο δίδυμο η Βαλέρια Δημητριάδου και η Ειρήνη Λαφαζάνη, οι δύο σκλάβες της Τουραντό.Απολαυστικές και οι δύο στην ερμηνεία, τον χορό και το τραγούδι τους μ' ένα μικρό προβάδισμα της Δημητριάδου ως Αντελμά που ερωτεύεται τον πρίγκηπα Καλάφ και κάνει διάφορες μηχανορραφίες.

Ωραίος, γοητευτικός και γενναίος ο Βασίλης Ζαφειρόπουλος ως πρίγκηπας Καλάφ, έχει δυνατή σκηνική παρουσία και στιβαρή μα κι ευαίσθητη ερμηνεία. Μας δίνει περιγραφικά τον ερωτευμένο άντρα που είναι αποφασισμένος ή να αποκτήσει την αγαπημένη του ή να πεθάνει.

Ωραίες ερμηνείες από τους Φοίβο Μαρκιανό και Μαρία Σαββίδου με πάθος, ταμπεραμέντο κι έντονο το κωμικό στοιχείο.

Η Πολυξένη Παπακωνσταντίνου είναι μια ονειρική Τουραντό. Με λευκό μακρύ φόρεμα και βαμμένο λευκό πρόσωπο μέχρι τα μισά μαλλιά της, είναι απρόσιτη μα κι αισθαντική, είναι σκληρή αφήνοντας όμως κάποιες σχισμές για να νιώσουμε την ευαισθησία της, γίνεται αγρίμι όταν βλέπει ότι χάνει το παιχνίδι εξωτερικά μα και μέσα της γιατί αρχίζει να ερωτεύεται. Εξαιρετικά υποβλητική ερμηνεία. (κάποιες ελάχιστες στιγμές ίσως είναι υπερβολικά τα ξεσπάσματα της αλλά μπροστά στο σύνολο της αξιόλογης ερμηνείας της, δεν προσμετρώνται).

Ο Μιχάλης Κωτσόγιαννης (μουσικός επί σκηνής), παίζοντας με τις μελωδίες και τους ήχους μιας άλλης κουλτούρας, φτιάχνει μια επιβλητική μουσική ατμόσφαιρα που τονίζει τα στοιχεία του παραμυθιού κι επιτείνει την μυθοπλασία του.

Η σκηνοθεσία του Στάθη Λιβαθινού είναι η βάση της δουλειάς που είδαμε στο θέατρο της οδού Κεφαλληνίας. Αξιοποιώντας τα σημαντικά υλικά του (συντελεστές), δημιουργεί ένα ονειρικό περιβάλλον, κινείται σ' ένα χρόνο που δεν επιδέχεται πλατιασμούς και καταδύεται στα καθαρά νερά μιας υψηλής αισθητικής με μοναδικό πρόσημο την ομορφιά και το συναίσθημα. Με μεγάλες δόσεις από Commedia dell arte και με σπουδαίο συνεργάτη του τον Στρατή Πασχάλη του οποίου η έμμετρη απόδοση και διασκευή προσθέτει στο έργο του Κάρλο Γκότσι μουσικότητα ποίηση κι ευθυμία, ο Στάθης Λιβαθινός μας παραδίδει μια παράσταση από τις καλύτερες της σεζόν που εκπνέει.

https://www.ticketservices.gr/event/turandot/?lang=el