Είδαμε την παράσταση Παντβάλ *(μια λοξή ματιά στο υπόγειο) στο θέατρο Art63

Γράφει η Λένα Σάββα

"Όλοι θέλετε πραγματικά να πείτε κάτι, όμως κρύβετε τις λέξεις σας από φόβο, γιατί δεν έχετε το θάρρος να μιλήσετε. Έχετε μόνο μια άνανδρη αναίδεια. Η εξυπνάδα σας ίσως δουλεύει. Η καρδιά σας όμως είναι μαραμένη από την διαστροφή των αισθήσεων."

Ένας νέος θεατρικός χώρος έχει αρχίσει να λειτουργεί στο κέντρο της Αθήνας, ένας πανέμορφος χώρος, που φιλοξενεί το αριστούργημα του Ντοστογιέφσκι σε σκηνοθεσία Λίλλυς Μελεμέ.

Ο Ντοστογιέφσκι μέσα σε μια έξαρση επαναστατικότητας, δείχνει την γροθιά του στον κόσμο, έχοντας ωστόσο πλήρη επίγνωση της αδυναμίας του όπως κι ο ήρωας του. Αναζητά την αλήθεια, την απόλυτη αυθεντικότητα, βγάζει τη γλώσσα του στο δήθεν και την υποκρισία, απορρίπτει τα κακώς κείμενα σε μια εναγώνια προσπάθεια να τα στήσει ξανά στην υγιή τους υπόσταση.
Σαφής πρόθεση, σαθρή βάση. Σαν να μας λέει ο μεγάλος συγγραφέας ότι εδώ λάμπει διά της απουσίας της η παιδεία. Ο ήρωας κάτι αληθινό πάει να πει, μα παρ' όλη την αγνή του πρόθεση γίνεται σαρκαστικός, σνομπ, προσβλητικός, με αρκετές δόσης κακίας κι εκδικητικότητας.

"Θα ζήσω για χρόνια ο μόνος διανοούμενος ανάμεσα σε ηλίθιους. Άρρωστος μα με μυαλό. Να καταρρέω ενώ οι άμυαλοι θριαμβεύουν."

Η Λίλλυ Μελεμέ παίρνοντας γεύσεις και μυρωδιές από Μπέλ Επόκ, φτιάχνει μια παράσταση- μαγνητικό πεδίο, που σε ρουφάει σαν δίνη η εκρηκτική της ατμοσφαιρικότητα. Το περιστρεφόμενο σκηνικό γίνεται μπαρ όπου οι αστοί της εποχής διασκεδάζουν με όμορφες γυναίκες.
Έντονα χρώματα, μουσικές, έρωτας και άφθονο οινόπνευμα.
(ματαιοδοξία, ελαφρότητα, βιτρίνα, πλούτος)

Η άλλη πλευρά του νομίσματος είναι το υπόγειο. Σκοτεινό και φτωχικό, χώρος περισυλλογής, και μιας ιδιότυπης κουλτούρας που κάτι θέλει να φωνάξει αλλά δεν έχει αποδέκτη, κανείς δεν ακούει και χάνεται η αλήθεια που ήταν ο αρχικός σκοπός, μέσα σε μια ιδιορρυθμία που καταλήγει σε γραφικότητα κι αντικείμενο χλευασμού.

Ο Κώστας Βασαρδάνης με μια απαράμιλλη εκφραστικά ερμηνεία, γίνεται ο χαρακτηριστικός τύπος του υπογείου, ο ιδανικός ήρωας του Ντοστογιέφσκι και μας σαγηνεύει με την παθιασμένη ιδιοσυγκρασία με την οποία ντύνει το Ντοστογιεφσκικό πρόσωπο.

"Τα πάθη μέσα μου είναι δυνατά, φλογερά μα δεν υπάρχει γύρω μου κάτι να με ερεθίζει να με εξιτάρει.Μόνο στο διάβασμα βρίσκω διέξοδο."

Ένα πολύ αξιόλογο καστ ηθοποιών, πλαισιώνει τον Βασαρδάνη: Χρήστος Δεστούνης, Ηλέκτρα Θεολόγη (που κάνει και τη διασκευή του έργου), Βασιλική Κούλη, Κατερίνα Μίχου, Γιώργος Μπανταδάκης, Βαγγέλης Σαλευρής και Νάσος Φρίγγης.

Η μουσική σύνθεση των Ηλέκτρας Θεολόγη και Andrea Libero Cito έχει γρήγορες και μεταμορφωτικές εναλλαγές ανάλογα με τον χώρο του περιστρεφόμενου σκηνικού (μπαρ, υπόγειο, δρόμος κλπ) .Μια μουσική που σε ταξιδεύει και σε κάνει να ονειρεύεσαι, που σε μεταφέρει σε άλλες εποχές και σε γεμίζει εικόνες, σε συνδυασμό με τις εικόνες της παράστασης όπου η κάθε σκηνή είναι και μια αυτοτελής εικόνα άξια να εγγραφεί στη μνήμη σου.
Εξαιρετικά δεξιοτεχνική η χρήση πολλών και διαφορετικών φωτισμών από τον Βαγγέλη Κάνδια, αναδεικνύει την πολύ αξιόλογη δουλειά της Χριστίνας Βουζουλίδου στη κίνηση και χορογραφία.
Και σίγουρα πολύ αξιόλογα και λειτουργικά τα σκηνικά του Εμμανουήλ Νικολάου Συμιακάκη και δεξιοτεχνική η κατασκευή τους από τον Βασίλη Δαβίλα.
Οι ενδυματολογικές επιλογές της Πελαγίας Βουζουλίδου δίνουν ακριβώς το πνεύμα της εποχής και των χώρων στους οποίους αναφέρεται.

Εν κατακλείδι η Λίλλυ Μελεμέ με τους συντελεστές της αφήνει για μια ακόμα φορά τη σφραγίδα της στα θεατρικά δρώμενα της Αθήνας.
Το υπόγειο είναι ένας αυθεντικός Ντοστογιέφσκι, με τη μυρωδιά που αναδίδουν τα βιβλία του, με την ατμόσφαιρα που περιγράφουν τα γραπτά του και σε μυεί στο επαναστατικό πνεύμα αυτού του μεγαλόπνοου κι ευφιούς δημιουργού.
Είναι μια παράσταση που ενώ περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια την εποχή της με την σκηνοθετική μαεστρία της Μελεμέ, ταυτόχρονα διακτινίζεται στο σήμερα για να μας θυμίσει την ουσία της ζωής που μάταια ψάχνουν οι ήρωες. Να μας θυμίσει ότι ο πλούτος δεν σχετίζεται μόνο με το χρήμα, ότι η παιδεία πρέπει να γίνει η μόνιμη διεκδίκηση μας και ότι το όργανο της καρδιάς δεν υπάρχει μόνο για να μας κρατά στη ζωή.
Το Παντβάλ είναι μια παράσταση που παράγει πλούτο και τον χαρίζει στους θεατές χάρη στην υψηλή αισθητική της!!!!

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/padval-mia-loksi-matia-sto-ypogeio/