Είδαμε τη δύναμη της συνήθειας στο θέατρο Ροές.

Γράφει η Λένα Σάββα

"Κάθε λέξη που λέει κανείς, είναι μια επίκληση και το κάλεσμα που κάνει το Μεγάλο Πνεύμα όταν εμφανίζεται! Κάθε τι το τυχαίο, το αυθόρμητο, το ατομικό, μπορεί να γίνει εργαλείο με το οποίο αντιλαμβανόμαστε το Σύμπαν!"

Στο θέατρο Ροές θαυμάσαμε για ακόμα μια φορά την ακροβατική δεινότητα των "κι όμΩς κινείται"
Η εξαίρετη αυτή ομάδα συνεργάζεται με τον σκηνοθέτη και ηθοποιό Γιάννο Περλέγκα στο έργο του Τόμας Μπέρνχαρντ, ένα έργο με το οποίο ολοκληρώνεται η συμπόρευση Μπέρνχαρντ-Περλέγκα μετά τον "Ιμμάνουελ Καντ" στο θέατρο Τέχνης και τον "Αδαή και Παράφρονα" στο Εθνικό θέατρο.
Το έργο γράφτηκε το 1974, δύο χρόνια μετά τον Αδαή, για να παρουσιαστεί στο φεστιβάλ του Σάλτσμπουργκ.Είναι το πρώτο από μια σειρά έργων του Αυστριακού συγγραφέα που γράφει για τον ηθοποιό Μπέρνχαρντ Μινέτι.

Στη δύναμη της συνήθειας η αφήγηση, ο χορός, η μουσική και τα ακροβατικά, πλέκονται σ' ένα περίτεχνο μείγμα που εκφράζει την ιδιαιτερότητα του έργου και τον σπουδαίο φιλοσοφικό του λόγο.Την εξαιρετική μετάφραση έχει κάνει ο Γιάννος Περλέγκας κι επί σκηνής βρίσκονται οι Νώντας Δαμόπουλος, Αντιγόνη Λινάρδου, Γιάννος Περλέγκας, Πάνος Σολδάτος και Χριστίνα Σουγιουλτζή.
Η δημιουργική ομάδα που περιβάλλει την παράσταση αποτελείται από τους Γιάννο Περλέγκα, Χριστίνα Σουγιουλτζή, Νώντα Δημόπουλο, Αντιγόνη Λινάρδου, Πάνο Σολδάτο, Φίλιππο Βασιλείου, Μαρίνα Αθανασοπούλου, Φανή Μουζάκη και Federico Bustamante.

Στον σκηνικό χώρο επικρατεί μια χαώδης ακαταστασία. Μουσικά όργανα πεταμένα εδώ κι εκεί, πλαστικά μέλη ανθρώπινου σώματος, σχοινιά, σκάλες, κάτι παλιά έπιπλα κι όλα μαζί δίνουν μια αίσθηση αναταραχής και παραίτησης.Οι " κι όμΩς κινείται" χορεύουν στον αέρα, πάνω από όλη αυτή τη φρίκη. Η πνευματική άνοδος του ανθρώπου μπορεί να φέρει την απελευθέρωση του από την ίδια την αυτοκαταδίκη του.

Η Χριστίνα Σουγιουλτζή μετά τα υπέροχα ακροβατικά της, μας συστήνει τα πρόσωπα του έργου:
Καριμπάλντι, ο διευθυντής του τσίρκου, γέρος, παίζει βιολοντσέλο.
Η εγγονή του, παιδί, σχοινοβάτισσα, παίζει βιόλα.
Ο ανιψιός του, θηριοδαμαστής, νέος, παίζει πιάνο.
Ο κλόουν, παίζει κοντραμπάσο.
Ο ζογκλέρ, νέος με μητέρα Γαλλίδα, παίζει βιολί.
Έτος: 1974 τόπος: Μόναχο πλατεία Τερεζιενβίζεε εκδήλωση: ετήσια γιορτή μπύρας Οκτόμπερφεστ.

Το παθιασμένο όνειρο του γέρο Καριμπάλντι είναι να τελειοποιήσει το κουιντέτο της πέστροφας του Φραντς Σούμπερτ και πασχίζει 22 χρόνια να τελειοποιηθεί στο βιολοντσέλο για να φτάσει το μουσικό του πρότυπο, τον τσελίστα Πάμπλο Καζάλς.

"Υπάρχει μόνο ο καλλιτέχνης ως θαυματοποιός. Η νηφαλιότητα του ζευγαρώνει κι εξοικειώνεται με την παραφροσύνη του. Είναι η προσωποποίηση της διάνοιας. Τα όργανα της σκέψης είναι τα γεννητικά όργανα της φύσης. Τα όργανα της σκέψης είναι οι τεκνοποιητές του κόσμου."

Οι συνεργάτες του Καριμπάλντι όμως δεν ανταποκρίνονται στις μεγαλόπνοες προσδοκίες του, ούτε ως εργαζόμενοι στο τσίρκο, ούτε στην εκτέλεση του έργου του Σούμπερτ.

Ο Γιάννος Περλέγκας στο ρόλο του Καριμπάλντι, αποτυπώνει ανάγλυφα τον παθιασμένο αυτόν μουσικό και διευθυντή, την απογοήτευση του από τα υπόλοιπα μέλη του θιάσου και το ψυχολογικό του δίλημμα ανάμεσα στην επιμονή και την παραίτηση. Ερμηνεία παθιασμένη, εξωστρεφής, με μια υπόγεια εσωτερικότητα που μοιάζει να έχει αποθηκεύσει όλα τα βαθύτερα συναισθήματα του για να μπορέσει ανεπηρέαστος να υπηρετήσει το σκοπό του που είναι η μουσική.

"Δεν μπορούσε να μου περάσει από το μυαλό ποτέ ότι το να υπηρετεί κανείς την τέχνη της μουσικής, την τέχνη των ήχων είναι κάτι τόσο δύσκολο. Όμως δε γίνεται να παίξω μόνος μου το κουιντέτο."

Η Χριστίνα Σουγιουλτζή εστιασμένη απόλυτα, με έναν νευρώδη δυναμισμό, πάθος και ζωντάνια, με μια εσωτερική φλόγα που σιγοκαίει, αλλά και με μια γερμανοπρεπή εσάνς, δίνει μια πολύ καλή ερμηνεία.

Γενικά όλη η ομάδα είναι άψογα συντονισμένη με επιμελημένες κινήσεις κι εκφράσεις και με αξιοσημείωτη ροή.
Η σκηνοθετική προσέγγιση τους δίνει ένα στυλ μαριονέτας, έναν τύπο γκροτέσκο για να εκφράσει μέσα από κει την δουλοπρέπεια των ανθρώπων προς τον εξουσιαστή τους κι επομένως με την στάση τους αυτή, την διατήρηση του στην εξουσία.
Η συχνή επανάληψη λέξεων και προτάσεων αποδίδει το κλίμα και το θεατρικό περιβάλλον του μεγάλου Αυστριακού συγγραφέα.

Η δύναμη της συνήθειας είναι ένα φιλοσοφικό, ποιητικό και βαθιά υπαρξιακό έργο που πραγματεύεται την αξία της μουσικής στην πνευματική εξέλιξη του ανθρώπου, την πολυτιμότητα της συνεργασίας, την εξουσία και πώς αυτή τρυπώνει ύπουλα κι αθόρυβα μέσα στις ανθρώπινες σχέσεις, την αξία του να ονειρεύεσαι ακόμα κι όταν όλα μοιάζουν ανέφικτα, την αξία της σύνδεσης με κάτι μεγαλύτερο από σένα που ωστόσο το περιέχεις!

Ένα ιδιαίτερο έργο με πολύ καλές ερμηνείες και με μια σκηνοθεσία στην οποία θα έλεγες ότι ο Περλέγκας "φόρεσε" τα ρούχα του Μπέρνχαρντ, ένοιωσε τον παλμό και τον σφιγμό του και τα αναπαρήγαγε με επιτυχία στο θεατρικό σανίδι.

https://www.ticketservices.gr/event/theatro-roes-i-dynami-tis-synitheias/?lang=el