Είδαμε την παράσταση Καπούτ στο θέατρο Αλκμήνη

Γράφει η Λένα Σάββα

"Κανένας δεν τους θέλει τους γέρους. Την σύνταξη μου θέλει γιατί ξεχρεώνει ένα δάνειο που πήρε για το σπίτι."

Ακόμα μια βαθιά τομή και σπουδή πάνω στο δύσκολο θέμα των γηρατειών από το θέατρο Αλκμήνη και τον Ιταλό συγγραφέα Άλντο Νικολάι.
Ένα παραμελημένο θέμα μέχρι σήμερα, έρχεται στο προσκήνιο και διεκδικεί την προσοχή και την ενσυναίσθηση μας.
Ο πλανήτης των ηλικιωμένων ανθρώπων. Τι γίνεται εκεί; Τι βιώνουν αυτοί οι άνθρωποι με τον φόβο του θανάτου πάνω από τα κεφάλια τους; Είναι μια κατηγορία παροπλισμένων πολιτών; Τρίτη ηλικία σημαίνει και τρίτη κατηγορία; Έχουν δικαιώματα στο κράτος που ζουν αλλά και στις καρδιές των αγαπημένων τους και ειδικά στα παιδιά τους;

Σε κάποιες φυλές των Ινδιάνων.....μακριά από τον περιβόητο πολιτισμό μας, οι γέροντες χαίρουν μεγάλων τιμών και σεβασμού. Τοποθετούνται στην τιμητική θέση του σοφού της φυλής και όλοι πηγαίνουν για να διδαχτούν και να καθοδηγηθούν από αυτούς.
Εμείς οι....πολιτισμένοι τι κάνουμε με τους γεροντές μας; Τους θεωρούμε παροπλισμένους και τους έχουμε είτε στο σπίτι απομονωμένους, επειδή είμαστε πολυάσχολοι εμείς, δεν έχουμε διαθέσιμο χρόνο, είτε σε κάποιο γηροκομείο.
Αυτά σαν ευχαριστώ για τους ανθρώπους που μας δώρισαν τη ζωή και μας μεγάλωσαν με ό,τι είχαν, με όσα ήξεραν κι όπως μπορούσαν.

Η λέξη καπούτ που σημαίνει τέλος, εδώ χρησιμοποιείται με την έννοια του θανάτου που δίνει τέλος σε όλα, αλλά αφήνονται αιχμές συμβολισμού και για το τέλος μιας συγκεκριμένης ζωής και την αρχή μιας καινούργιας. Για την αλλαγή της ψυχοσύνθεσης ενός ανθρώπου όταν αυτός αποφασίζει να απομακρύνει τις πεποιθήσεις και τα πιστεύω που δεν τον εξυπηρετούν πλέον.
Πολλές φορές λέμε "νισάφι πια" και δηλώνουμε την ανάγκη μας να αλλάξουμε νοοτροπία και αξιακό σύστημα και να πάμε σε έναν τρόπο ζωής και σκέψης πιο φιλικό προς εμάς.

Πάρκο και παγκάκι. Μια δημοφιλής θέση φιλοξενίας της τρίτης ηλικίας. Περίπατος στο πάρκο και παγκάκι.Όταν βέβαια οι συνθήκες υγείας το επιτρέπουν.
Σ' αυτό το λιτό σκηνικό του Νίκου Κασαπάκη, συναντιούνται δύο άγνωστοι μεταξύ τους άνθρωποι.

Η μουσική του Διονύση Τσακνή προσπαθεί μελωδικά να δώσει έναν ανέμελο τόνο. Μια νότα ότι όλα είναι εντάξει. Ότι δεν υπάρχουν παραφωνίες, μόνο αρμονία. Αισθαντική η μουσική του Τσακνή γλυκαίνει την πίκρα κι αντισταθμίζει τον πόνο.

"Τότε γιατί κάθε βράδυ που σε συνοδεύω στο σπίτι σου το βλέμμα σου έχει απελπισία κι απόγνωση;"

Ένα περιοδικό Play boy πάει από τον ένα στον άλλο θαυμάζοντας τις ωραίες γυναίκες που ποζάρουν προκλητικά. Η επίφαση του πόνου και του φόβου πολλές φορές είναι ο σεξισμός.
Έτσι το πρώτο κομμάτι αυτής της γνωριμίας, συμβαίνει ανέμελα, λίγο αδιάφορα, ελαφρώς ανταγωνιστικά.
Μέσα από άφθονο χιούμορ, άλλοτε γλυκόπικρο κι άλλοτε πικρό, αρχίζουν να γνωρίζονται, να εκμυστηρεύονται, αρχίζουν να συνδέονται. Μια όμορφη φιλία δημιουργείται, γιατί βρίσκουν ο ένας στον άλλο την επικοινωνία και το νοιάξιμο που έχουν ανάγκη.
Μια μοναχική γυναίκα που εμφανίζεται ξαφνικά, προσπαθεί να μπει στην παρέα τους χωρίς επιτυχία.

"Ενώ οι μέρες περνάνε γρήγορα, οι ώρες δεν περνάνε με τίποτα. Η ζωή όμως μια χαρά περνάει και χάνεται."

Εδώ το ευαίσθητο έργο του Άλντο Νικολάι θίγει το θέμα του δημιουργικού χρόνου που πρέπει να φροντίσει ένας άνθρωπος που παροπλίζεται εργασιακά. Χόμπυ, άσκηση, διάφορες δημιουργικές δραστηριότητες, είναι το αντίδοτο στη μοναξιά και την ανία. Οι περισσότεροι άνθρωποι που παίρνουν σύνταξη βουλιάζουν μέσα σε ένα κενό βαρεμάρας κι έλλειψης νοήματος.
Η ζωή περνάει για όλους μας.Το θέμα είναι πώς περνάει και τι ποιότητα έχουμε φροντίσει να της δώσουμε.

Οι δύο ηθοποιοί Χάρης Εμμανουήλ και Δημήτρης Πετρόπουλος, είναι εξαιρετικοί μέσα στη φυσικότητα και την αυθεντικότητα της ερμηνείας τους. Σε συνδυασμό με το πολύ καλό κείμενο, μαγνητίζουν τον θεατή.
Η Άννα Παντζέλη βγάζει μια πρόσχαρη νότα εύθυμη και πικάντικη. Η ερμηνεία της έχει μπρίο και ζωντάνια μέσα από τα οποία προσπαθεί να καλύψει τον πόνο της μοναξιάς της.Είναι μια γοητευτική παρουσία.

Ο Γιάννης Διαμαντόπουλος εστιάζεται με πάθος θα έλεγα, στα δύο βασικά πρόσωπα του έργου, στα συναισθήματα τους και μπήγει το σκηνοθετικό του νυστέρι πολύ βαθειά μέσα στην ψυχολογία τους. Τους απομονώνει από κάθε περίγυρο, ακόμα κι από τη γυναίκα του πάρκου και τους αφήνει με σεβασμό κι ευγένεια ελεύθερους να ξετυλίξουν το ρόλο τους.

Όποιος δει αυτή την παράσταση - κι επιμένω να την δούμε ολοι- θα αναγνωρίσει πολλά κομμάτια από τον εαυτό του είτε είναι στη θέση του γονέα είτε στη θέση του παιδιού που μπορεί όμως να έχει και δικά του παιδιά.
Και είναι πολύ σημαντικό να κάνουμε αυτή την αναγνώριση, αυτό το μεγάλο βήμα αυτογνωσίας που μας προσφέρει η θεατρική τέχνη, είναι πολύ σημαντικό να μπούμε για λίγο στα παπούτσια του άλλου, είτε σαν γονείς, είτε σαν παιδιά, είτε σαν απλά μέλη μιας ανθρώπινης κοινότητας!

https://www.ticketservices.gr/event/alkmini-aldo-nicolaj-kapout/?lang=el