Είδαμε την παράσταση Λύκαινες του Βαγγέλη Χατζηγιαννίδη στο θέατρο Εμπορικόν

Γράφει η Λένα Σάββα

Οι λύκοι μοιάζουν με μας τους ανθρώπους σε πολλά. Είναι πλάσματα με προσωπικότητα, πνεύμα, ψυχή, νου και συναισθήματα. Σκέφτονται, ονειρεύονται, επικοινωνούν έξυπνα μεταξύ τους. Ο λύκος συμβολίζει τα ανώτερα ιδανικά των ελεύθερων ανθρώπων, την αξιοπρέπεια, την αφοσίωση, τη γενναιότητα αλλά κυρίως -λόγω του ότι βλέπουν άριστα τη νύχτα- συμβολίζουν και τη Φώτιση (λυκόφως). Προστατεύουν με αυτοθυσία τα μικρά τους και την οικογένειά τους και όσους είναι άξιοι εμπιστοσύνης.

Ένα διαμέρισμα φωτεινό, με ωραία θέα, που περιβάλλεται από δέντρα, σε ήσυχη περιοχή, βγαίνει προς πώληση. Εκεί κατοικούν τα τελευταία οκτώ χρόνια μια κόρη με την ηλικιωμένη και άρρωστη μητέρα της. Πολύ γρήγορα βρίσκεται αγοράστρια, πάλι μια μητέρα με τη νεαρή κόρη της. Οι δύο ενοικιάστριες είναι υποχρεωμένες να βρουν κάτι άλλο και νά μετακομίσουν.

Τέσσερις γυναίκες καρδιοχτυπούν για ένα διαμέρισμα. Οι δύο παλιές δε θέλουν να φύγουν. Οι δύο άλλες βιάζονται να κατοικήσουν εκεί. Η μάνα δηλαδή γιατί η κόρη.....είναι ένας άνθρωπος ιδιαίτερος, που ορίζεται από συμπόνοια κι ενσυναίσθηση. Που θέλει να επικοινωνεί με τον αθέατο κόσμο και να λαμβάνει μηνύματα, χωρίς καν να το συνειδητοποιεί.
Στη μέση βρίσκεται η ιδιοκτήτρια, η Αλέκα, το μέντιουμ, με μεγάλα χρέη, που επείγεται κι αυτή για την πώληση.
Πέντε γυναικείοι ψυχισμοί, πέντε διαφορετικοί χαρακτήρες, γνωρίζονται, συνδέονται κι έρχονται αντιμέτωποι .
Όμως τελικά είμαστε ολοκληρωτικά υπεύθυνοι για τη μοίρα μας ή υπάρχουν κι άλλες δυνάμεις που μπορούν να την καθορίζουν;

"Πότε πότε ακούγεται κάποιο σκυλί, αδέσποτο. Το είδα μια φορά που είχε μπει στον κήπο μας.Σωστός λύκος. Τα μάτια του άστραφταν μέσα στο σκοτάδι σαν γυάλινα. Όμορφο ζώο. Κοιταχτήκαμε στα μάτια. Ήταν σαν μια συνομιλία. Κάτι μου είπε μ' εκείνο το βλέμμα κι εγώ κάτι του απάντησα κι ας μην ήξερα ακριβώς τι."

Η μουσική της Αλεξάνδρας Κατερινοπούλου, αποτελείται από απόκοσμες νότες που χτίζουν μια μυστηριώδη ατμόσφαιρα. Η μουσική της λέει ότι ότι εκτός από την εξωτερική όψη των πραγμάτων, υπάρχει και μια διάσταση που δεν είναι εύκολα αναγνωρίσιμη. Νότες από ατμοσφαιρικό θρίλερ μαζί με ουρλιαχτά λύκων, φτιάχνουν ένα μείγμα συναρπαστικό.

Η Αγλαΐα Παππά με μια δυναμική εκφραστικότητα που πλησιάζει την τραγικότητα του αρχαίου δράματος, και με συγκινητική αμεσότητα, γίνεται αμέσως η φίλη που θαρθεί στο σπίτι σου για καφέ. Η ανατροπή που εμπεριέχει ο ρόλος της, δίνει περισσότερη αξία στην ήδη εξαιρετική ερμηνεία της.

Η υπέροχη Βίκυ Βολιώτη πλάθει αριστοτεχνικά το ρόλο μιας γυναίκας που προσπαθεί να προστατέψει τα κεκτημένα της, αλλά είναι ανοιχτή και στη ροή. Η χαρισματικότητα αυτής της ηθοποιού, κάνει την ερμηνεία της απολαυστική. Ένστικτο επιβίωσης μα και βαθιά ευαισθησία. Η λύκαινα εδώ, προσπαθεί να προστατέψει την άρρωστη μητέρα της από ταλαιπωρίες και στενοχώριες.

Πολύ όμορφη παρουσία της παράστασης η Ράνια Οικονομίδου. Παλιά, έμπειρη και ποιοτική ηθοποιός, χειρίζεται το ρόλο της με αξιοθαύμαστη μαεστρία και καταφέρνει να συνδέσει τέλεια την κουρασμένη, άρρωστη, ηλικιωμένη γυναίκα, με το φρέσκο παιδί που κρατά ζωντανή τη φλόγα μέσα του. Βγάζει πολύ γέλιο αλλά και συγκίνηση με το ταμπεραμέντο της. Μεγάλος πλούτος για το θέατρο οι παλιοί καλοί ηθοποιοί μας.

Ωραία επίσης η σκηνική παρουσία της Νικολέττας Καρρά στο ρόλο της θυμωμένης γυναίκας που βιώνει τη ζωή σαν αποτυχία και ξεσπάει στην κόρη της πληγώνοντας της σε άκαιρο τόπο και χρόνο.

Η κόρη της, η νεαρή ηθοποιός Ισιδώρα Δωροπούλου, δένεται με την άρρωστη μάνα και την κόρη που νοικιάζουν το διαμέρισμα και νοιώθει ενοχές για την ταλαιπωρία τους να ξεσπιτωθούν και να μετακομίσουν. Τις συμπονεί και προσπαθεί να το καθυστερήσει. Γίνεται για αυτές η λύκαινα που προσπαθεί να προστατέψει τα μικρά της. Ρόλος που φέρνει στην παράσταση έναν άλλο αέρα, που ενώνει την ύλη με το Πνεύμα και που η νεαρή ηθοποιός, τον διαχειρίζεται επιδέξια με ευαισθησία κι εσωτερικότητα.

Η σκηνοθέτρια Νικαίτη Κοντούρη, παίρνει αυτό το υλικό και δημιουργεί μια παράσταση εξαιρετικά ελκυστική, με ποιητικές νότες, με μυστηριακή ατμόσφαιρα αλλά πάνω απ' όλα μια παράσταση βαθιά ανθρώπινη.Δίνει πρωτεύουσα σημασία στις σχέσεις, αλλά βάζει και μια σημειολογία μέσα στην ιστορία, προκειμένου να συνδέσει τους δύο κόσμους που διέπουν το έργο, τον ορατό και τον πνευματικό, σαν να λέει στη σκηνοθετική της γλώσσα "πρόσεξε λίγο εδώ κι εδώ, γιατί αν σου ξεφύγει, θα δεις μια καθημερινή ίδια με χιλιάδες άλλες, ιστορία. Εκείνο που κάνει την κάθε ιστορία μοναδική, είναι η σύνδεση της -αν υπάρχει- με κάτι πέρα και πάνω απ' αυτήν."

Αξιόλογη δουλειά η κινησιολογία της Παναγιώτας Καλλιμάνη και πολύ εκφραστικοί οι φωτισμοί της Μελίνας Μάσχα.

Πέντε διαφορετικές ιστορίες, πέντε άνθρωποι διαφορετικοί, όμως πώς γίνεται μαγικά να μοιάζουν όλοι, να συγκλίνουν σ' αυτή την εναγώνια ανάγκη του ανθρώπου να βρει ποιος είναι, τι θέλει, που πάει, να σχετιστεί και να μοιραστεί τα ευρήματα του με τους άλλους.

Οι λύκαινες είναι μια πολύ γοητευτική παράσταση αλλά... δεν είναι μόνο αυτό. Για την ακρίβεια είναι πολύ περισσότερο από αυτό.Λίγο αν μπεις πιο βαθιά μέσα της ίσως φωτιστούν κάποια δικά σου κομμάτια που περιμένουν να τα ανακαλύψεις!!!!Και τότε ίσως κατανοήσεις και τις λύκαινες και το τεράστιο μήνυμα που φέρουν!!!!!!

https://www.more.com/us-el/tickets/theater/theatro-emporikon/lykaines/