Είδαμε την παράσταση η Πύλη της Κόλασης του Γιάννη Καλαβριανού στο θέατρο του Νέου Κοσμου
Είδαμε την παράσταση Η Πύλη της Κόλασης του Γιάννη Καλαβριανού στο θέατρο του Νέου Κόσμου
Γράφει η Λένα Σάββα
"Εμείς εδώ φτιάχνουμε όνειρα. Δουλεύουμε το πιο σκληρό υλικό της γης και του παίρνουμε το βάρος για να του μείνει η ψυχή. Αυτό το μάρμαρο κλείνει μέσα του τη στιγμή της δημιουργίας του κόσμου κι εμείς πρέπει να το επαναφέρουμε "
Δύο μεγάλους έρωτες μας αφηγείται ο Γιάννης Καλαβριανός μέσα από το υπέροχο κείμενο του.
Τον έρωτα του γλύπτη Αύγουστου Ροντέν και της γλύπτριας Καμίγ Κλοντέλ στο Παρίσι του 19ου αιώνα.
Τον παράνομο έρωτα του Πάολο και της Φραντζέσκα στην Ιταλία του 13ου αιώνα, από τον οποίο εμπνεύστηκε ο Ροντέν κι έφτιαξε ένα από τα διασημότερα γλυπτά όλων των εποχών, το φιλί.
Μια ιστορία μέσα στην ιστορία, όπως στην αλησμόνητη Γρανάδα.
Είναι κάποιες παραστάσεις που σε πλουτίζουν, που φέρουν μέσα τους όλη την ομορφιά, την ποίηση, την αισθητική και το πάθος που έχει ανάγκη η ψυχή σου για να ανέβει "λίγο ψηλότερα".
Ο Γιάννης Καλαβριανός μας παραδίδει ένα ποιητικό κείμενο για την τέχνη και τον έρωτα, ένα φιλοσοφικό κείμενο, δύο ρομαντικές ιστορίες παθιασμένου έρωτα και μέσα απ' αυτές, αφηγείται το χρονικό της έμπνευσης, το πρωταρχικό υλικό κάθε δημιουργίας.
Αυτή η έμπνευση παίρνει το σχήμα τεσσάρων προσώπων μια που μιλάμε για γλυπτική, σμιλεύει το σχήμα του έρωτα τους, τα πορτραίτα και τον ψυχισμό τους, την ιστορία τους.
Το φωνάζει σχεδόν.
"Αγαπήθηκε κάνεις εδώ; Ή έτσι πέρασαν τα χρόνια!".
Η Λυδία Φωτοπούλου με την αιθέρια μορφή της, μ' αυτή την ανείπωτη εκφραστικότητα που πολλαπλασιάζει τα λόγια της μέσα σου, μας υποδέχεται μέσα στο λευκό της κάδρο, δίνοντάς μας τον πρόλογο " μιας αληθινής ιστορίας και για αυτό παράξενης".
"Όταν ερωτευόμαστε νομίζουμε ότι μόνο εμείς στη γη έχουμε αρρωστήσει. Πως δεν τη νοιώσαν άλλοι την πληγή, τον πόνο δεν γνωρίσαν. Πως δεν ξαγρύπνησαν χωρίς να ξέρουν τι συμβαίνει, πως δεν πεινάσανε γι αυτό που σου χαρίζει ο άλλος κι ας είναι και το πιο μικρό. Ένα μονάχα βλέμμα."
Εξάλλου όπως λέει μοναδικά το υπέροχο κείμενο:
"Πάντα τα μεγάλα φυτρώνουν στον αβάπτιστο χώρο".
Στο ευρηματικότατο σκηνικό της Μαρίας Καραθάνου, οι ήρωες κάθονται πάνω σε ακατέργαστα κομμάτια μάρμαρου που μοιάζουν με παγόβουνα και οι στάσεις του σώματος τους είναι παρμένες από γλυπτά του Ροντέν και της Κλοντέλ. (Εξαιρετική η επιμέλεια κίνησης της Μαριάννας Καβαλλιεράτου.)
Οι φωτισμοί της Εβίνας Βασιλακοπούλου θέλουν να λιώσουν τα παγόβουνα, να καλοπιάσουν τον ανελέητο χρόνο, να εστιάσουν στη λάμψη των προσώπων, στο βάθος των ματιών.
Στο ύψος της ποίησης και της ατμοσφαιρικότητας η μουσική του Θοδωρή Οικονόμου και οι σχεδιασμοί ήχου του Κώστα Μπώκου.
Ο Γιώργος Γλάστρας υπέροχος όπως σε όλες τις δουλειές του, δημιουργεί ένα συναρπαστικό σύνολο σωματικότητας, φωνής (διακυμάνσεις που σε ταξιδεύουν), βλεμμάτων και γοητευτικής σκηνικής παρουσίας.
Επάξια στέκονται δίπλα του οι: Χριστίνα Μαξούρη, (βαθιά εκφραστική με άφατη ευαισθησία στην εσωτερικότητα της), Λυγερή Μητροπούλου ( η έκπληξη της παράστασης, δυναμισμός κι ευαισθησία μαζί) και ο Κωνσταντίνος Ζωγράφος (απλότητα και αμεσότητα).
Τέσσερις ηθοποιοί σε όλους τους ρόλους του κειμένου, που για μιάμιση ώρα ακροζυγίζονται ανάμεσα στην θεατρικότητα και την ποίηση, ανάμεσα στην ιστορική καταγραφή και την εκδήλωση φλογερών συναισθημάτων. Το αποτέλεσμα είναι πάνω από εντυπωσιακό.
Η σκηνοθετική δεξιοτεχνία του Γιάννη Καλαβριανού, δημιουργεί μια παράσταση ποιητική, μια παράσταση έργο τέχνης, συναρπαστική μα και βαθιά αληθινή, γιατί "άσχημο στην τέχνη είναι ό,τι λέει ψέματα".
Η Πύλη της Κόλασης είναι μια συλλεκτική παράσταση που κατηγοριοποιείται από μόνη της χωρίς περιττές συγκρίσεις.
Απευθύνεται όχι μόνο σε θεατρόφιλους αλλά γενικά σε ανθρώπους που αγαπούν τις τέχνες και τρέφονται από τέτοια πονήματα. Και σίγουρα είναι μια παράσταση που δεν σου φτάνει να την δεις μόνο μια φορά.
Ο Καλαβριανός λέει ότι "μερικές φορές υπάρχει τόση ομορφιά στον κόσμο που δεν μπορείς να την αντέξεις."
Το ίδιο θα πω κι εγώ για την παράσταση που είδα!
"Τα λουλούδια ανθίζουν μόνο για να τα δεις εσύ, μυρίζουν για να τα μυρίσεις εσύ. Το φεγγάρι γεμίζει κι αδειάζει για να σ' εντυπωσιάσει. Πώς ζούσα μακριά σου; "
https://www.more.com/us-el/tickets/theater/i-pyli-tis-kolasis/

