«Τώρα που σ’ έχω διαγράψει απ’ την καρδιά μου,
ξαναγυρνάς όλο και πιο πολύ επίμονα,
όλο και πιο πολύ τυραννικά·
δεν έχουν έλεος τα μάτια σου για μένα,
δεν έχουν τρυφερότητα τα λόγια σου,
τα δάχτυλά σου έγιναν τώρα πιο σκληρά,
έγιναν πιο κατάλληλα για το λαιμό μου»

Τα φώτα ανοίγουν και ο ποιητής βρίσκεται μπροστά μας. Έτοιμος να μας αφηγηθεί την ιστορία του δίχως να αποσκοπεί να την αφηγηθεί, γεμάτος χίλιες δυο εικόνες, εμπνεύσεις και ονείρατα, όλα προορισμένα για να γεννηθούν ποιήματα του.

Η σκηνική παρουσία του Χάρη Φλέουρα είναι εκπληκτική, άξια θαυμασμού, μια εντυπωσιακή αναπαράσταση και ερμηνεία άξια πολλών επαίνων και μελέτης. Πραγματικά ξεχνάμε πως παρακολουθούμε θεατρική παράσταση και αφηνόμαστε στη τόσο ζωντανή εντύπωση πως είμαστε πράγματι στο σπίτι του ποιητή, στον δικό του προσωπικό χώρο, με τα πορτραίτα και τις γατούλες του, τη Μιριμάζ και την Μπιμπί, φιλοξενούμενοι του όπως ο δημοσιογράφος που του παίρνει συνέντευξη. Μια συνέντευξη σπαρταριστή και καυστική γεμάτη απρόοπτα και ανατροπές, στην οποία χαιρόμαστε να είμαστε αυτόπτες μάρτυρες, να παρευρισκόμαστε και εμείς.
Οι ερωτήσεις καίριες και τολμηρές, οι απαντήσεις ρηξικέλευθες και ενίοτε περιπαικτικές.

Ο απολαυστικός, αγαπημένος και αιρετικός Ντίνος Χριστιανόπουλος ολοζώντανος μπροστά μας, με το χαρακτηριστικό του περπάτημα, φωνή και νοοτροπία. Μια ολόκληρη προσωπικότητα αναβιώνει, με τις εκατομμύρια ανεπάσθητες λεπτομέρειες των εκφάνσεων της, η φωνή είναι απίστευτα δουλεμένη σε σημείο που όταν ακούμε την πραγματική φωνή του ποιητή δεν καταλαβαίνουμε τη διαφορά αλλά και το σώμα συγκλονιστικό, κυρτώνει, ορθώνεται, οι εκφράσεις του προσώπου πανομοιότυπες, το χαρακτηριστικό μειδίασμα, το σήκωμα των φρυδιών, επαναλαμβάνω πρόκειται για μια ερμηνεία που χρήζει μελέτης. Τα πάντα είναι τόσο φυσικά και όμως είναι αναμφισβήτητο το μέγεθος δουλειάς που κρύβεται από πίσω. Ρέουσες οι κινήσεις, η συζήτηση με διακυμάνσεις, εξάρσεις και παύσεις, η νοσταλγία καθώς και η αναστοχαστική διάθεση διάχυτη.

Ένας απολογισμός της ζωής του ίδιου μα και ένα δυναμικό σχόλιο της κοινωνίας που έζησε και δημιούργησε μέσα της, των ανθρώπων που συναναστράφηκε, που επιχείρησαν να τον συναναστραφούν, που γοήτευσε και απογοήτευσαν. Το χιουμορ έχει τον δικό του ρόλο κατα τη διάρκεια του έργου όπως και ο καυστικός σαρκασμός, κύριο γνώρισμα του ποιητή προκαλώντας μας συγκίνηση και συμπάθεια για τον ξεχωριστό αυτό άνθρωπο και δημιουργό. Το έργο αποτελεί θεατροποίηση πραγματικής συνέντευξης που παραχώρησε ο ποιητής στον δημοσιογράφο Αντώνη Μποσκοίτη το 2013 ο οποίος υπογράφει και τη υπέροχη σκηνοθεσία και αναφέρεται εξίσου εύστοχα σε πλειάδα κοινωνικών ζητημάτων επίκαιρων τότε μα και τώρα όπως η άνοδος του φασισμού.

Ένα τρυφερό πορτραίτο, πραγματικό αριστούργημα, μια ποίηση συγκινητική και αέναη.

Συντελεστές
Κείμενο: Αντώνης Μποσκοΐτης

Σκηνοθεσία: Αντώνης Μποσκοΐτης, Χάρης Φλέουρας

Ηθοποιοί: Χάρης Φλέουρας, Αντώνης Μποσκοΐτης

Μουσική: Γιώργης Χριστοδούλου

Τραγούδι: Παντελής Θεοχαρίδης (Γιώργη Χριστοδούλου/Θωμά Κοροβίνη)

Φωτογραφίες: Αρχείο Τεχνότροπον – Artway Cultural Productions & Αγγελική Παπαιωάννου

Σχεδιασμός αφίσας: Γιώργος Κοπανάρης

Παραγωγή - Οργάνωση: Τεχνότροπον – Artway Cultural Productions

Χορηγοί επικοινωνίας: ΕΡΤ, Δεύτερο Πρόγραμμα

Εισιτήρια

https://www.ticketservices.gr/event/arroyo-to-tagkalaki/?lang=el