Αναστασία Χατζηχριστοδούλου
ΤΟ ΜΕΡΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΗΞΕΡΕΣ ΠΩΣ ΥΠΑΡΧΕΙ
ποιητική συλλογή

κυκλοφ: Νοέμβριος 2025
isbn: 978-618-5643-87-4
σελίδες: 58
διαστάσεις: 23x15
τιμή: 12,60

 Υπάρχουν βιβλία που τα ανοίγεις και μένεις απ’ έξω.
Και υπάρχουν κι εκείνα τα άλλα, τα σπάνια, που τα ανοίγεις και ξαφνικά βρίσκεσαι μέσα—στο μέρος που μέχρι χθες δεν ήξερες καν πως υπήρχε. Εκεί ακριβώς με πήγε η πρώτη ποιητική συλλογή της Αναστασίας Χατζηχριστοδούλου. Μια Θεσσαλονικιά αρχιτέκτονας μηχανικός που, αντί για κτίρια, στήνει τώρα εσωτερικά τοπία. 35 ποιήματα σαν μικρά δωμάτια που τα περπατάς, άλλοτε με προσοχή κι άλλοτε με γυμνά πόδια σε ξύλινο πάτωμα που τρίζει.

Σε πολλούς στίχους της, αναγνώρισα τον εαυτό μου τόσο καθαρά, που ένιωσα σχεδόν αμήχανα—σαν να έπεσα πάνω στο είδωλό μου σε βιτρίνα που δεν περίμενα.
«Αργά ή γρήγορα η ζωή θα σου μάθει να επιβιώνεις...» γράφει. Κι εγώ κουνούσα το κεφάλι, γιατί ναι, το ξέρω πια αυτό το μάθημα. Την επιβίωση που σε κάνει ξένο στον εαυτό σου. Το “αρνί για σφαγή με βραβείο ηθοποιίας” που κουβαλάμε όλοι κάποτε.

Και εκείνο το άλλο, το πιο ύπουλο ίσως:
«Διαβάζω για μένα σε στίχους που έχουν γράψει άλλοι».
Αυτό ακριβώς συνέβη. Δεν διάβαζα πια εκείνη. Διάβαζα εμένα μέσα από τη δική της φωνή.

Η συλλογή είναι ένα βιβλίο για τα υπαρξιακά μερεμέτια—αυτά που δεν τα βλέπει κανείς, που τα κάνεις μόνο τα βράδια, όταν πέσει ησυχία. Μικρές εσωτερικές επισκευές, ατελείωτες και αναγκαίες. Ένα βιβλίο για την αναζήτηση της εαυτότητας χωρίς να γράφει πουθενά τη λέξη “εαυτότητα”. Για την αίσθηση πως είσαι κάτι ανάμεσα σε ουτοπία και δυστοπία, κάτι που δεν ταιριάζει ακριβώς αλλά παρ’ όλα αυτά στέκεται—όπως στο δείγμα γραφής της, με εκείνη την υβριδική, γλυκόπικρη ομορφιά που μόνο όσοι έχουν δει τις ρωγμές τους από κοντά μπορούν να αποτυπώσουν.

Κι έπειτα, σαν να θέλει να αφήσει λίγο φως να μπει, γράφει:
«Πάλι καλά που υπάρχουν όνειρα να φτιάχνουν μια ζωή, κι ας είναι ψεύτικη».
Και κάπου εκεί χαλάρωσα. Γιατί μερικές φορές το ψέμα του ονείρου είναι το πιο έντιμο πράγμα που έχουμε.

Αυτό το βιβλίο δεν το διάβασα απλώς.
Το κατοίκησα.
Και όταν το έκλεισα, ένιωσα πως έφυγα από μέσα του λιγάκι πιο ολόκληρη.

----

Ουτοπία·
ένα πράγµα, µια ιδέα, ένας κόσµος τόσο τέλεια συγκροτηµένος
που δεν θα µπορούσε να είναι υπαρκτός
Ή ίσως...
µια νέα σύνθεση, συγκροτηµένη από πλήρως δυστοπικά αντικείµενα,
που κάπως -δεν ξέρει κανείς πώς- βρίσκονται µαζί
ώσπου δηµιουργούν την εικόνα ενός αρµονικού κόσµου
µακριά από εδώ, αλλού
Κάποτε γι’ αυτόν ονειροπολούσες·
τώρα σε ταξιδεύει σε εκείνα τα στενά ή τους δρόµους ή τα σπίτια που βίωσες,
τους ήχους, τις οσµές, τους ανθρώπους
που έστω και για ένα κλάσµα δευτερολέπτου αναδύονται γύρω σου ξανά
Κι όλα αυτά χωρίς να κάνεις κάτι διαφορετικό
– µια άλλη απ’ τις πέντε καθηµερινές

https://anoteleia.gr/to_meros_poy_den_xatzhxristodoyloy