Διαβάσαμε το βιβλίο: Μια Τσαρίνα στην Κοκκινιά-Παλιές λαϊκές ιστορίες του Μανώλη Βιθυνού
Zωντανή καρτ ποστάλ από μια άλλη εποχή
ΜΙΑ ΤΣΑΡΙΝΑ ΣΤΗΝ ΚΟΚΚΙΝΙΑ
14,5χ21
978-618-5646-40-0
8 Μαΐ 2025
112 σελίδες
8 ευρώ
ΒΙΘΥΝΟΣ ΜΑΝΩΛΗΣ
IANOS
Υπάρχουν βιβλία που τα διαβάζεις και υπάρχουν κι εκείνα που σε διαβάζουν. Που, χωρίς να το καταλάβεις, ξεκλειδώνουν μέσα σου αναμνήσεις που νόμιζες ξεχασμένες. Το Μια Τσαρίνα στην Κοκκινιά του Μανώλη Βιθυνού είναι ακριβώς ένα τέτοιο βιβλίο. Δεν το διαβάζεις — το ζεις. Με γλώσσα απλή αλλά γεμάτη μουσική, ο συγγραφέας μάς μεταφέρει σε μια Κοκκινιά που αναπνέει, που μυρίζει βρεγμένο χώμα και καμένο ξύλο, που έχει ανθρώπους πραγματικούς, με ρυτίδες, με πληγές, με όνειρα.
Το βιβλίο μάς μεταφέρει στις λαϊκές γειτονιές, τόσο μέσα όσο και γύρω από τις μεγάλες και μικρές πόλεις, εστιάζοντας στη ζωή των απλών ανθρώπων — των φτωχών, των ταπεινών, εκείνων που κουβαλούν την ιστορία τους σιωπηλά. Μιλά για τους πρόσφυγες της Μικράς Ασίας, για όσους ξεριζώθηκαν από την επαρχία, αλλά και για όσους σημάδεψαν οι πόλεμοι. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι κουβαλούν πόνο, ελπίδες και καθημερινό αγώνα.
Δεν υπάρχουν ήρωες με κεφαλαία γράμματα – μόνο άνθρωποι που αγαπούν, που πονάνε, που σιωπούν. Και όμως, είναι αυτοί οι μικροί ήρωες της ζωής που χτίζουν τη μεγάλη Ιστορία.Η «τσαρίνα» του τίτλου, μια μυστηριώδης αλλά γήινη φιγούρα, γίνεται σύμβολο μιας εποχής που φεύγει αλλά δεν ξεχνιέται. Μέσα από τα μάτια της βλέπουμε τις γειτονιές, ακούμε τις φωνές, αισθανόμαστε τη ζεστασιά μιας κοινωνίας που, παρ’ όλες τις δυσκολίες, ήξερε να στέκεται όρθια – να αγαπά, να τιμά, να θυμάται.Είναι συγκινητικό πώς ο Βιθυνός καταφέρνει να ζωντανέψει το παρελθόν χωρίς διδακτισμό, χωρίς υπερβολές. Με τρυφερότητα, με ειλικρίνεια, με μια γραφή που δεν κραυγάζει – αλλά ψιθυρίζει. Κι αυτός ο ψίθυρος είναι που σε ακολουθεί και μετά το τέλος.Μια Τσαρίνα στην Κοκκινιά δεν είναι απλώς μια λογοτεχνική πρόταση. Είναι μια πράξη μνήμης. Και σε έναν κόσμο που ξεχνά εύκολα, τέτοια βιβλία είναι πολύτιμα. Όχι μόνο γιατί θυμίζουν, αλλά γιατί συγκινούν. Και γιατί, τελικά, μας θυμίζουν ποιοι είμαστε.
Ο Μανώλης Βιθυνός γεννήθηκε, μεγάλωσε και ζει στη Νίκαια του Πειραιά, την άλλοτε Κοκκινιά. Είναι αρχιτέκτων (ΑΠΘ), δρ. Επικοινωνίας (Πανεπιστήμιο «Louis Pasteur» Στρασβούργου) και πρώην καθηγητής Γραφικών Τεχνών και Επικοινωνίας. Έχει εργαστεί σε δημόσιες υπηρεσίες, επέβλεψε την ανέγερση δημόσιων κτιρίων και την ανακατασκευή τμήματος μονής του Αγίου Όρους. Με αφορμή την εργασία του στο πατρικό τυπογραφείο, ξεκίνησε συστηματικές μελέτες στις Γραφικές Τέχνες και την Επικοινωνία και συνέγραψε σειρά βιβλίων, σε εκδόσεις ΥΠΕΠΘ, Παιδαγωγικού Ινστιτούτου και Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου. Τα τελευταία χρόνια, οι μελέτες του αφορούν την Επικοινωνία και την Κοινωνική Ψυχολογία, ενώ συνεχίζει μια παλιά συγγραφική δραστηριότητά του. Στα χρόνια του ‘60, φοιτητής ακόμη, εργάστηκε ως συνεργάτης στο περιοδικό ΠΡΩΤΟ με διευθυντή τον Γιάννη Μαρή, όπου δημοσιεύτηκαν δεκάδες μικρά διηγήματά του με «Ιστορίες της γειτονιάς», «της θάλασσας» κ.ά. Το 2022 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Θερμαϊκός το βιβλίο του με τίτλο «Φτερά από χώμα».
