Πρόσφατα διάβασα το απόσπασμα στο βιβλίο ''Όταν έκλαψε ο Νίτσε'' του Irvin Yalom ''Οι εραστές της αλήθειας δεν φοβούνται τις καταιγίδες και τα θολά νερά. Αυτό που φοβούνται είναι τα ρηχά νερά.''  Έτσι και η Χρυσάνθη Κορνηλίου, ασυμβίβαστη, αυθεντική, αληθινή, καλλιεργημένη, και ερωτευμένη με κάθε είδους τέχνη, δεν φοβάται τα θολά νερά της καθημερινότητας παρά μόνο την στασιμότητα, και την άγνοια που υπάρχει στο κόσμο και στην ζωή. Πρωτοσυνάντησα την Χρυσάνθη στο πολυχώρο της στη Κυψέλη, έναν ιδιαίτερα φιλόξενο και ζεστό καλλιτεχνικό σταθμό. Πίνακες και βιβλία υπήρχαν παντού, δυό πράγματα που αγαπά πολύ και η ίδια η καλλιτέχνις. Ήπιαμε ένα ζεστό αφέψημα, μιλήσαμε για θέατρο τέχνες, για τον Γκάντι που σκηνοθετεί αυτήν την περίοδο στο πολυχώρο Διέλευσις και τα σχέδια της για την επόμενη παράσταση που θα ανεβάσει τον Φάουστ του Γκαίτε. Η Χρυσάνθη είναι από τους πιο βαθιά σκεπτόμενους και καλλιεργημένους ανθρώπους που έχω γνωρίσει με κέρδισε από την πρώτη στιγμή. Απολαύστε την!

1) Καλησπέρα σας κυρία Κορνηλίου , και καλωσορίσατε στην σελίδα μας.

α)Θα ήθελα αρχικά να μου πείτε ποια είναι η φιλοσοφία της ζωής σας, τι αγαπάτε να κάνετε, ποια είναι η πηγή έμπνευσης και δημιουργίας σας.

1.α) Θα έλεγα ότι η φιλοσοφία ζωής δεν είναι δυνατόν να διατυπωθεί σαν ένα ιδεολόγημα και ασφαλώς μέσα σε λίγες γραμμές. Γιατί είναι αυτός ο άξονας γύρω από τον οποίο περιστρέφονται όλες οι πράξεις μας, η συμπεριφορά μας και η εν γένει εκδήλωση της προσωπικότητάς μας. Επομένως τα βαθύτερα «πιστεύω» μας δημιουργούνται, αναπτύσσονται και εξελίσσονται σε βάθος χρόνου. Η αξία όλων αυτών κρίνεται πάντα από την αποτελεσματικότητά τους και από το κατά πόσο μπορούμε να κάνουμε κάτι που να καθιστά τις ζωές μας χρήσιμες και να τους δώσει νόημα. Η φιλοσοφία ζωής μπορεί να διαβαστεί στις πράξεις της ζωής μας και όχι στα λόγια. Γιατί τα λόγια, όσο χρήσιμα κι αν είναι, την φτωχαίνουν, ενώ οι πράξεις, το παράδειγμα, την γεννούν όπως γεννά η γη τους καρπούς της, έτοιμους να θρέψουν κάθε πλάσμα.
Αγαπάω να κάνω ο,τιδήποτε κάνει τη ζωή τη δική μου και των γύρω μου πιο πλούσια
Η πηγή έμπνευσης και δημιουργίας έχει πάντα πνευματικό χαρακτήρα. Το λέει και η λέξη: έμπνευσις. Το Πνεύμα είναι η πηγή έμπνευσης κάθε δημιουργίας. Και διά του πνεύματος συντελείται κάθε δημιουργία.

β)Στη συνέχεια θα ήθελα να μου πείτε λίγα λόγια για τον πολυχώρο πολιτισμού «Διέλευσις». Πως δημιουργήθηκε, ποιες είναι οι δραστηριότητες του και πως μπορεί κάποιος να επικοινωνήσει μαζί σας.

β) Είναι μία αστική μη κερδοσκοπική εταιρία που δραστηριοποιείται από τον Ιανουάριο του 2011 στον τομέα του πολιτισμού και του εθελοντισμού. Μέσα ακριβώς στην κρίση και ιδιαίτερα στην Κυψέλη, προσπαθούμε να στείλουμε μήνυμα φωτός και αισιοδοξίας μέσα από τον πολιτισμό. Να διαδώσουμε πολιτιστικούς θησαυρούς παρελθόντος και παρόντος, να ενθαρρύνουμε την καλλιτεχνική δημιουργία, να δώσουμε βήμα σε νέους καλλιτέχνες, να σπάσουμε τον απομονωτισμό των ανθρώπων δημιουργώντας μια ζεστή φωλιά επικοινωνίας, ανταλλαγής ιδεών και καλλιτεχνικών δραστηριοτήτων. Είναι κάτι που το έχουμε ανάγκη σήμερα όσο ποτέ άλλοτε.

2)α) Είστε απόφοιτος του Εθνικού θεάτρου. Ποια είναι η γνώμη σας για το Εθνικό θέατρο σήμερα;

2.α) Δεν μπορώ να πω για σήμερα, αλλά για τον καιρό που εγώ σπούδασα στο Εθνικό Θέατρο, τα εφόδια που μας έδωσε και οι δάσκαλοι που είχαμε ήταν πολύ σοβαρά στοιχεία για την κατάρτισή μας. Η πολύωρη διδασκαλία και ασκήσεις υποκριτικής, ορθοφωνίας, κινησιολογίας, αυτοσχεδιασμών και γενικότερης άσκησης των μέσων έκφρασης του ηθοποιού δημιουργούσε πολύ καλές προϋποθέσεις ώστε ο ηθοποιός να έχει ένα ικανοποιητικό υπόβαθρο και ένα ικανό οπλοστάσιο για να αντεπεξέρθει σ’ αυτό το πολύ δύσκολο λειτούργημα του ηθοποιού.

β) Τι αγαπάτε περισσότερο, την υποκριτική, την σκηνοθεσία, την διδασκαλία, την θεατρολογία, ή τον εθελοντισμό;

β) τα αγαπώ όλα γιατί το ένα ενισχύει το άλλο, συμπληρώνει το άλλο και είναι όλα απαραίτητα στον άνθρωπο του Θεάτρου.

γ) Έχετε δουλέψει ως θεατρολόγος;

γ) Αυτό που κάνω σήμερα δεν θα μπορούσε να υπάρξει αν δεν ήμουν θεατρολόγος και αν δεν είχε θεατρολογική βάση.

δ) Τι σας συναρπάζει στο θέατρο ως «θεατή» και τι ως «ηθοποιό»;

δ) Ως θεατή με συναρπάζει το νόημα ενός έργου και η γνησιότητα με την οποία αποδίδεται και σαν ηθοποιό η αλήθεια που χωρίς αυτήν δεν μπορεί να αποδοθεί κανένα κείμενο.

ε) Πως προέκυψε, το ότι πήρατε μέρος σε αποστολές στην Αιθιοπία;

ε) Είναι μια μεγάλη ιστορία που ξεκίνησε από φίλους που είχαν επισκεφθεί τη χώρα και συγκινήθηκαν από το βαθμό δυστυχίας των ανθρώπων εκεί. Έτσι γεννήθηκε η ιδέα της δημιουργίας ενός συλλόγου αναδόχων γονέων και της ίδρυσης εγκαταστάσεων που θα μπορούσαν να φιλοξενήσουν παιδιά ορφανά και από τους δύο γονείς. Ανταποκριθήκαμε σ’ αυτή την ιδέα με ενθουσιασμό, πήραμε μέρος σε αποστολές, γίναμε ανάδοχοι γονείς και κάναμε με τα άλλα μέλη του συλλόγου ότι μπορούσαμε περισσότερο για να ελαφρύνουμε τον πόνο και την δυστυχία που είχε αυτή η χώρα.

3) Φέτος παρουσιάζετε τον μονόλογο «Γκάντι - Η Δύναμη της Ψυχής», στηριγμένο στην πλούσια βιβλιογραφία του μεγάλου αυτού ηγέτη και δασκάλου, σε δραματουργική προσαρμογή και σκηνοθεσία δική σας. Θα ήθελα να μας τοποθετήσετε λίγο στον τόπο,τον χρόνο και στο θέμα του έργου. Πόσο σας αγγίζει το θέμα αυτό και πως προσεγγίσατε το συγκεκριμένο έργο;

3. Ο Γκάντι είναι μια προσωπικότητα που με συνάρπαζε πάντα, γιατί είναι ο μόνος που μετά Χριστόν έδωσε σάρκα και οστά στην υπέροχη και μοναδική αυτή διδασκαλία σε τέτοια έκταση. Ανέπτυξε το πολιτικό σκέλος που αυτή εμπεριέχει και που μπορεί να γίνει πραγματικότητα και να αλλάξει τις ζωές των ανθρώπων ολόκληρης της κοινωνίας. Είναι ένα μοναδικό παράδειγμα εφαρμογής της διδασκαλίας μέσα στην ανθρωπότητα χωρίς να κουβαλάει τις παρανοήσεις, τις διαστρεβλώσεις και τις ασυνέπειες που έδειξαν δυστυχώς πάρα πολλοί που αποκαλέστηκαν η αποκαλούνται Χριστιανοί. Επομένως θεωρώ ότι το θέμα αυτό αξίζει την προσοχή όλων των ανθρώπων γιατί είναι τόσο ζωτικής σημασίας όσο ο ήλιος που μας φωτίζει, το νερό που πίνουμε και ο αέρας που αναπνέουμε. Η προσέγγισή μου δεν μπορεί να καλύψει ένα τόσο τεράστιο θέμα γιατί αυτό είναι ζήτημα ζωής και διαρκούς εμβάθυνσης που πρέπει να συνοδεύεται με τις ανάλογες προσπάθειες εφαρμογής της διδασκαλίας τόσο στην προσωπική όσο και στην κοινωνική μας ζωή.

4) Η παράσταση είναι επίκαιρη ακόμα και σήμερα. Ταράζει τα λιμνάζοντα νερά και επιδιώκει να ξυπνήσει συνειδήσεις υπόγεια μέσω της θεατρικής γραφής της. Ο εγγονός του Γκάντι πως συμβάλλει σε όλο αυτό; Τι συμβολίζει και πόσο σημαντικός είναι ο ρόλος της;

4. Ο ρόλος της παράστασης δίνει ερεθίσματα περισσότερο παρά καλύπτει όλο το φάσμα μιας τόσο σημαντικής διδασκαλίας και των εφαρμογών που αυτή μπορεί να έχει στις ζωές των ανθρώπων. Είναι περισσότερο ένα ερέθισμα για να προβληματιστεί κανείς, να ευαισθητοποιηθεί, να ερευνήσει και να πειραματιστεί πάνω σ’ αυτές τις αλήθειες, ώστε να διαπιστώσει τη δύναμη της αποτελεσματικότητάς τους. Διότι σήμερα αν κανείς προχωράει μ’ αυτές τις αρχές, συνήθως θεωρείται γραφικός και μη ρεαλιστής. Κι όμως η πραγματικότητα αυτής της αλήθειας που υπάρχει μέσα στην Γκαντική διδασκαλία μπορεί να φέρει αποτελέσματα που να αλλάξουν την κοινωνία και να οδηγήσουν την ανθρωπότητα στο τέλος των αδιεξόδων που ο «ρεαλισμός» την έχει οδηγήσει.

5) Ο Γκάντι είπε : '' Μπορεί να μην ξέρεις ποτέ τα αποτελέσματα όπου οδηγούν οι πράξεις σου. Αλλά αν δεν κάνεις τίποτα, δεν πρόκειται να υπάρχει κανένα αποτέλεσμα.'' Έτσι και το έργο επικεντρώνεται στα εφτά αμαρτήματα της κοινωνίας, στα 7 που δεν πρέπει κανείς μας να έχει: Ευημερία χωρίς εργασία, Απόλαυση χωρίς συνείδηση, Εμπόριο χωρίς ηθική, Επιστήμη χωρίς ανθρωπιά, Γνώση χωρίς χαρακτήρα, Αγάπη χωρίς θυσία, Πολιτική χωρίς αρχές. Ποιο από όλα θεωρείτε ότι είναι το πιο σημαντικό;

5. Είναι σαν να μου λέτε τι είναι πιο σημαντικό: το οξυγόνο, το νερό, το φως του ήλιου; Πώς είναι δυνατό να διαλέξει κανείς ανάμεσα σε ο,τιδήποτε εξασφαλίζει τη ζωή; Το καθένα από αυτά είναι στυλοβάτης της ζωής. Αν λείψει κάτι από αυτά , το οικοδόμημα καταρρέει.

6) Υπάρχει κάποια φράση ή στιγμιότυπο που σας έχει μείνει ανεξίτηλη από την παράσταση ;

6. Όλη η ανθρωπότητα είναι μία οικογένεια.

7) Ποιο είναι το αγαπημένο σας βιβλίο, το αγαπημένο σας τραγούδι και το αγαπημένο σας σημείο στη πόλη;

7. Η Καινή Διαθήκη. Γιατί δεν είναι ένα απλό βιβλίο. Είναι πνευματική τροφή ικανή να καλύψει το χρόνο μιας ανθρώπινης ζωής.
Το Ave Maria του Schubert.
Γεννήθηκα και έζησα το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου στον Πειραιά. Αν και τώρα ζω στην Κυψέλη, θα μου άρεσε να είμαι συχνά σε ένα βράχο της Πειραϊκής και να κοιτάω τη θάλασσα.

8) Υπάρχουν και άλλα άμεσα σχέδια για την φετινή σεζόν;

8. Ναι υπάρχουν. Είναι ο Φάουστ του Γκαίτε, ένα μοναδικό έργο που δουλεύτηκε με πολύ πάθος, χωρίς καμία οικονομική στήριξη από πουθενά. Όμως όλοι οι συντελεστές κάναε μια θυσιαστική προσπάθεια που δεν συμβαίνει συχνά αν δεν έχεις αυτό το πάθος και δεν έχεις πειστεί για το εγχείρημά σου. Επίσης, σχεδιάζουμε για αργότερα την «Τοκετού Δίκη», μια παράσταση της Ελβετίδας συγγραφέως Ursula Werdenberg, που έλαβε μέρος με επιτυχία στο φεστιβάλ αναλογίου τον Σεπτέμβριο το 2019.

9) Θα θέλαμε να κλείσουμε με κάτι που θέλετε εσείς να πείτε για το Θεατρο.gr .

9. Το αληθινό Θέατρο είναι Μυητική οδός.
ΧΡΥΣΑΝΘΗ ΚΟΡΝΗΛΙΟΥ

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση Γκάντι – Η δύναμη της ψυχής   Εδώ

Βιογραφικό Χρυσάνθης Κορνηλίου

Αποφοίτησε το 1971 από την Ελληνογαλλική Σχολή «Jeanne d’Arc».

Το 1974 αποφοίτησε από τη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου και μέχρι το 1983 εργάστηκε ως ηθοποιός

Παραστάσεις:
Δούλεψε στην τηλεόραση στη σειρά «Θεατρικά Μονόπρακτα», «Συνταγματάρχης Λιάπκιν» κ.ά. καθώς και σε παιδικές εκπομπές στο ραδιόφωνο.

Δίδαξε θέατρο στη μέση εκπαίδευση σε δημόσια και ιδιωτικά σχολεία για 13 χρόνια ανεβάζοντας έργα όπως «Το Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα» του Λόρκα, «Αντιγόνη» του Σοφοκλή, «Ικέτιδες» του Αισχύλου, «Υπηρέτης δύο Αφεντάδων» του Γκολντόνι, «Δωδέκατη Νύχτα» του Σαίξπηρ, «Να ζει το Μεσολόγγι» και «Το ξύλο βγήκε απ’ τον παράδεισο» του Βασίλη Ρώτα, «Διθύραμβος του Ρόδου» του Άγγελου Σικελιανού, «Φαραώ Αχενατόν» του Άγγελου Προκοπίου, θεατροποίηση έργων του Βιζυηνού όπως «Το αμάρτημα της Μητρός μου» και «Αι συνέπιαι της παλαιάς ιστορίας», «Το Αστερόπαιδο» του Όσκαρ Ουάιλντ, «Έρις», αποσπάσματα από Αρχαίες Τραγωδίες (όπου πήρε και κρατικό βραβείο) κ.ά.

Δούλεψε ως εθελόντρια σε κατασκηνώσεις για σεισμόπληκτα παιδιά και συνεργάστηκε με εθελοντικές οργανώσεις και ομάδες όπως «Άρτος Δράση», «Δρόμοι Ζωής». Στο «Σύλλογο Βοηθείας Παιδιών Αιθιοπίας» διετέλεσε μέλος του διοικητικού συμβουλίου (ως Αντιπρόεδρος), και μαζί με το σύζυγό της, Σωτήρη Οικονόμου, πήραν μέρος σε αποστολές στην Αιθιοπία. Έλαβε μέρος ως μέλος της ΟΤΟΕ σε αποστολές για συμφιλίωση των λαών μέσω του πολιτισμού στη Γιουκοσλαβία (Βελιγράδι) και στην Κομοτηνή.

Το 1983 εργάζεται ως υπάλληλος στην Αγροτική Τράπεζα στις Δημόσιες Σχέσεις, Αγροτική Βιβλιοθήκη, Ιστορικό Αρχείο κ.ά.

Παράλληλα σπουδάζει θεατρολογία στο τμήμα Ανθρωπιστικών Επιστημών στην Πάτρα απ’ όπου και απεφοίτησε το 2000. Εν συνεχεία κάνει μεταπτυχιακές σπουδές στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών με ειδίκευση στο αρχαίο δράμα απ’ όπου απεφοίτησε το 2004.

Δίδαξε θεατρολογία στο δήμο Αγίας Παρασκευής επί δύο έτη και στον πολιτιστικό σύλλογο της Αγροτικής Τράπεζας επί τέσσερα έτη. Δίδαξε ιστορία θεάτρου, δραματολογία, αισθητική του θεάτρου και υποκριτική για πέντε έτη στα θεατρικά εργαστήρια: ΈσωΘέατρο στο Θησείο και εν συνεχεία στο «Εξ αρχής» στα Εξάρχεια.

Δραστήριο μέλος του πολιτιστικού συλλόγου της Αγροτικής Τράπεζας δημοσιεύει άρθρα στο περιοδικό «Πολιτιστική Αναζήτηση» επί σειρά ετών και διοργανώνει πολιτιστικές εκδηλώσεις όπως: «Το ηρωικό στοιχείο στην Αρχαία τραγωδία», «Η Αγάπη μέσα στους Αιώνες», «Θεία έμπνευση στη μουσική και την ποίηση», «Άκου Ανθρωπάκο» του Βίλχελμ Ράιχ κ.ά.

Επίσης επί σειρά ετών επιδίδεται στην κριτική θεάτρου και συγγράφει άρθρα πάνω στην τέχνη και το θέατρο στα περιοδικά ΜΑΝΔΡΑΓΟΡΑΣ, ΟΔΟΔΕΙΚΤΕΣ, ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΚΑΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ και ΘΕΑΤΡΟΓΡΑΦΙΕΣ. Έχει εκδώσει την ποιητική συλλογή «Γονυκλισία» και έχει βραβευθεί με έπαινο για το πεζογράφημα «Οι άνδρες δεν αγαπούν τα αερικά».

Το 2011 ιδρύει με το σύζυγό της την αστική μη κερδοσκοπική εταιρία «Διέλευσις» πολυχώρος πολιτισμού, όπου συνενώνει τις κύριες ιδιότητες της δραστηριότητάς της: τον εθελοντισμό με την τέχνη, τη φιλοσοφία και τον πολιτισμό σε μια κοινή δραστηριότητα του πολυχώρου. Στον πολυχώρο «Διέλευσις» ανεβάζει με δική της δραματουργική επεξεργασία και σκηνοθεσία τα έργα:

Παραστάσεις:
«De profundis» του Όσκαρ Ουάιλντ σε μορφή δραματικού αναλογίου,
«Το Αιώνιο Θήλυ πέρα απ’ των τόπων και των χρόνων τα σύνορα», ένα αφιέρωμα-ύμνο μέσα από ορφικούς ύμνους, ομηρικά και παλαιοχριστιανικά κείμενα και στίχους βυζαντινής και νεοελληνικής ποίησης.
«Άραβες ποιητές». Παρουσίαση ποίησης σημαντικών Αράβων ποιητών με συνοδεία τελετουργικού στοιχείου και μουσικής των σούφι.
«Μητροκτονία». Μία περφόρμανς που αφορά το συμβολικό τέλος της μητροκτονίας στην Ηλέκτρα του Σοφοκλή.
«Έρως: Η ενθύμισις ενός διαλόγου». Μία συζήτηση πάνω στον έρωτα, εμπνευσμένη από τους διαλόγους Διοτίμα-Σωκράτη, μέσα από την Πολιτεία του Πλάτωνος.
«Οιδίπους: Από την άγνοια στην επίγνωση». Η τραγωδία Οιδίπους τύρανος του Σοφοκλή και Οιδίπους επί Κολωνώ, μέσα από έναν συνδυασμό κειμένων που αναδεικνύουν την ενότητα του μύθου και την συμβολική του διάσταση.
«Η Αγνή του Θεού» του John Pielmeier. Το έργο του σύγχρονου αμερικανού συγγραφέα, φέρνει στην επιφάνεια ερωτήματα που αφορούν την πίστη και την αμφιβολία.
«Κωμωδία μιας άλλης εποχής». Το γνωστό έργο του Αρμπούζωφ, παρουσιάζει την ιστορία ένός ζεύγους ώριμης ηλικίας, των οποίων η συνάντηση αναπτερώνει την ελπίδα για μία σχέση που δεν έχει να κάνει με τις συμβατικότητες του χρόνου.
«Άμλετ vs Τέλμα». Το σημαντικότερο ίσως από τα έργα του William Shakespeare. Με μια μινιμαλιστική παρουσίαση, που όμως δεν θίγει την αρτιότητα της μυθοπλασίας, ο θεατής μπορεί να επικεντρωθεί στην ουσία του μύθου, χωρίς να αποσπάται από εξωτερικούς παράγοντες ή στοιχεία που απομακρύνουν από το βασικό νοηματικό του άξονα. Με τη βοήθεια του Άγγλου σαιξπηρολόγου Martin Lings και τις καίριες παρεμβάσεις του, το έργο εκτυλίσσεται σε μία παραλληλότητα παρουσίασής του και συγχρόνως ερμηνείας των βασικών αρχετύπων του μύθου.
Επίσης σκηνοθέτησε τα έργα: «Σοράχ ο Μάγος» και «Πάρτυ με την Εύα» του Λεωνίδα Τσίπη και «Η φωνή της πεταλούδας» του Γρηγόρη Χαλιακόπουλου.