1)Καλησπέρα σας κύριε Πανόπουλε , και καλωσορίσατε στην σελίδα μας. Ποια αφορμή σας γέννησε την επιθυμία της ενασχόλησης σας με την  υποκριτική;Τ σας συναρπάζει στο θέατρο ως «θεατή» και τι ως «ηθοποιό»;

Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, χρόνια ακόμα πριν μπω στην Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου όπου πέρασα σε ηλικία μόλις 18 χρονών, είχα πάντα μια "λοξή" οπτική για τη ζωή. Μια τάση για φυγή από την πραγματικότητα και την διάθεση να ζήσω πολλές ζωές. Δεν με χωρούσαν τα ρούχα μου - συνείδηση ηθοποιού να το πω. Άρα το θέατρο είναι υπαρξιακή ανάγκη, τρόπος ζωής πλέον για μένα, είναι το καταφύγιο μου, το πιο σοβαρό παιχνίδι μου, αλλά κι η δουλειά μου, η πιο ισχυρή εξάρτηση στη ζωή μου που ακόμα κι αν θέλω να αποστασιοποιηθώ ένα διάστημα, να του γυρίσω την πλάτη, έρχεται και με βρίσκει εκείνο. Έτσι, ακόμα και σαν θεατής, μοιραία το βλέπω πάντα από την πλευρά του ηθοποιού. Το θέατρο ωστόσο είναι πιστεύω για όλους, ηθοποιούς και θεατές, μια βαθιά εξομολόγηση των ψυχών μέσα από τα σκοτάδια, έξω στο εκτυφλωτικό φως ενός εικονικού παραδείσου, μια παρηγορητική προσομοίωση τελικά της Εδέμ την οποία εμείς οι άνθρωποι έχουμε χάσει για πάντα.

2)Μετά τις παραστάσεις "Η Απολογία του Θεόφιλου Τσάφου", "Θήλυ-Anima-Devi" "Ποιος σκότωσε τον Πόλ Σέλντον" κ.λ.π. φέτος σας βλέπουμε να συμπρωταγωνιστείτε στην παράσταση "Το Όνομα του Ρόδου" του Ουμπέρτο Έκο που ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Θα ήθελα να μας τοποθετήσετε λίγο στον τόπο,τον χρόνο και στο θέμα του έργου. Πόσο σας αγγίζει το θέμα αυτό και πως προσεγγίσατε το συγκεκριμένο έργο;

Tο πρώτο μυθιστόρημα του Έκο, που έχει μεταφραστεί σε 40 γλώσσες, έχει πουλήσει 50 εκατομμύρια αντίτυπα και συμπεριλαμβάνεται στα 100 αριστουργήματα του 20ου αιώνα.Το έργο διαδραματίζεται στο Μεσαίωνα τον 14ο αιώνα. Ένας φραγκισκανός μοναχός ο Γουλιέλμος από το Μπασκερβίλ καλείται σ’ ένα απομονωμένο μοναστήρι βενεδικτίνων, με σκοπό να λύσει ένα μυστηριώδη θάνατο. Η άφιξή του όμως πυροδοτεί μια σειρά φόνων, οι οποίοι φαίνεται πως συνδέονται μ’ ένα σπάνιο βιβλίο: Το δεύτερο τόμο της «Ποιητικής» του Αριστοτέλη που είναι γραμμένος για την «Κωμωδία». Και ενώ η μία δολοφονία διαδέχεται την άλλη, στο μοναστήρι καταφτάνει ένας απεσταλμένος της Ιεράς Εξέτασης ο Μπενάρντο Γκούι, έτοιμος να στείλει στην πυρά όσους δεν συμμορφώνονται με το γράμμα των εκκλησιαστικών νόμων. Πρόκειται για μία δυνατή αστυνομική ιστορία, αλλά και μια ιστορική αναπαράσταση μιας εποχής. Θίγει τεράστια θέματα κι έχει πολλαπλά επίπεδα, κοινωνικά, ερωτικά, πολιτικά, ηθικά, θρησκευτικά, φιλοσοφικά, μεταφυσικά, υπαρξιακά. Πρόκειται για ένα πολύ δυνατό και γοητευτικό και συμπυκνωμένο έργο, σκοτεινό και ταυτόχρονα εκτυφλωτικό και η αμεσότητα της προσέγγισης των ρόλων που έγινε σε ρεαλιστική βάση μαζί με τον σκηνοθέτη Michael Seibel, τονίζει νομίζω ακόμη περισσότερο το πόσο αιώνια είναι η αξία του.

3)Ο ρόλος σας πως συμβάλλει στη πλοκή του έργου;

Παίζω το ρόλο του ιεροεξεταστή Μπερνάρντο Γκούι, ενός τυπικού εκπροσώπου του σαδιστικού μένους και θρησκευτικού φανατισμού της εποχής, ο οποίος υπήρξε και ιστορικό πρόσωπο. Η παρουσία του, σχεδον σαν η παρανοϊκή ενσάρκωση του Κακού στο έργο, λειτουργεί ανατρεπτικά μέσω της σκληρής επιβολής της εκκλησιαστικής εξουσίας μιας κι όπως αργότερα λέει στο έργο ο Γουλιέλμος «ο ρόλος του Μπενάρντο Γκούι δεν είναι να καταδικάσει τους ενόχους αλλά να κάψει τους υπόπτους".

4)Υπάρχει κάποια φράση ή στιγμιότυπο που σας έχει μείνει ανεξίτηλη από την παράσταση;

Η στιγμή που ο μικρός μαθητευόμενος καλόγερος Άντσο αντικρίζει τον πρώτο μοναδικό του έρωτα να χάνεται για πάντα στη φωτιά, μέσα στη μεσαιωνική κόλαση.

5)Ποιο είναι το αγαπημένο σας βιβλίο, το αγαπημένο σας τραγούδι και το αγαπημένο σας σημείο στη πόλη;

Μέχρι τώρα το πιο αγαπημένο μου βιβλίο είναι η «Αβάσταχτη Ελαφρότητα του Είναι» του Μίλαν Κούντερα. Λατρεύω το μελαγχολικό αλλά κατά βάση αισιόδοξο τραγούδι «The light will stay on» των The walkabouts και αγαπημένο μου σημείο στην πόλη είναι οι ξεχωριστές γωνιές του Θησείου με την ιδιαίτερη οπτική που προσφέρουν. Αγαπώ τη ζωντάνια του, την ανθρώπινη πολυχρωμία που έχει, την διαφορετική όψη κι ατμόσφαιρα σε κάθε εποχή.

6) Πέρα από τις συναντήσεις μας στο θέατρο Altera Pars κάθε Δευτέρα Τρίτη και Τετάρτη στις 21:00 , υπάρχουν και άλλα άμεσα σχέδια για τηνφετινή σεζόν;

Μέχρι το τέλος της σεζόν πρόκειται να παίξω τον μονόλογο «Μνήμη», ένα πολύ ιδιαίτερο και συγκλονιστικό κείμενο του Δημήτρη Δημητριάδη. Στη συνέχεια θα αρχίσουν οι προετοιμασίες ενός μιούζικαλ για όλες τις ηλικίες, βασισμένο στο μυθιστόρημα του Ιουλίου Βερν «20.000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα» όπου θα παίξω το ρόλο του βασικού ήρωα Κάπταιν Νέμο.

Θα θέλαμε να κλείσουμε με κάτι που θέλετε εσείς να πείτε για το Θεατρο.gr.

7) Είναι πολύ θετικό να υπάρχουν ηλεκτρονικές σελίδες για το θέατρο από ενημερωμένους ανθρώπους που αγαπούν τους ηθοποιούς και την τέχνη τους. Η εποχή που ζούμε έχει ανάγκη όχι μόνο από ενημέρωση αλλά και από πραγματικό ενδιαφέρον για τους καλλιτέχνες και το έργο τους. Σας ευχαριστώ πολύ.