Πώς γεννήθηκε η ιδέα για τον Θανασάρα και τον Βωβίτο και την αποστολή τους στο φεγγάρι; Τι σας οδήγησε να επιλέξετε δύο πυγολαμπίδες ως πρωταγωνιστές μιας ιστορίας για τα όνειρα και τη φιλία;

Η ιδέα γεννήθηκε μέσα από μια πολύ προσωπική και τρυφερή στιγμή, όταν έλεγα μια ιστορία για καληνύχτα στον γιο μου και σε έναν μικρό του φίλο, τον Σταυρούλη, που τότε τον φωνάζαμε χαϊδευτικά Βωβίτο. Κάπως έτσι γεννήθηκαν ο Θανασάρας και ο Βωβίτο και ξεκίνησαν το δικό τους ταξίδι στο φεγγάρι!

Επέλεξα δύο πυγολαμπίδες γιατί με γοητεύει η ιδέα ότι ακόμη και τα πιο μικρά πλάσματα μπορούν να έχουν μεγάλα όνειρα και να φωτίζουν τον δρόμο τους, ακόμη κι όταν όλα γύρω τους μοιάζουν σκοτεινά. Ήθελα να μιλήσω στα παιδιά για τη φιλία, τη φαντασία και τη δύναμη που κρύβουμε μέσα μας, αλλά και για το πόσο πιο όμορφο γίνεται κάθε ταξίδι όταν έχουμε κάποιον δίπλα μας. Άλλωστε, τα πιο σπουδαία ταξίδια δεν χρειάζεται να είναι μοναχικά και τα πιο μεγάλα όνειρα δεν είναι απαραίτητο να τα πραγματοποιούμε μόνοι μας.

Οι δύο μικροί ήρωες ανακαλύπτουν πως δεν μπορούν να φτάσουν στο φεγγάρι πετώντας. Πόσο σημαντικό είναι για ένα παιδί να μάθει να διαχειρίζεται την απογοήτευση όταν κάτι που επιθυμεί μοιάζει αδύνατο;

Νομίζω πως είναι πολύ σημαντικό τα παιδιά να μάθουν ότι δεν μπορούμε πάντα να πετυχαίνουμε όσα επιθυμούμε με τον τρόπο που φανταζόμαστε αρχικά. Η απογοήτευση είναι μέρος της ζωής και δεν χρειάζεται να την αποφεύγουμε, αλλά να μαθαίνουμε να τη διαχειριζόμαστε. Μέσα από την ιστορία του Θανασάρα και του Βωβίτο, ήθελα να δείξω πως, όταν κάτι μοιάζει αδύνατο, δεν σημαίνει απαραίτητα ότι πρέπει να εγκαταλείψουμε το όνειρό μας. Μπορούμε να δοκιμάσουμε ξανά, να σκεφτούμε διαφορετικά, να ζητήσουμε βοήθεια και να ανακαλύψουμε νέους δρόμους.

Ο Βωβίτο προσφέρει στον φίλο του ένα εισιτήριο φτιαγμένο στο χαρτί, δίνοντας στη φαντασία τη δύναμη να ξεπεράσει τα όρια της πραγματικότητας. Τι θέλατε να εκφράσετε μέσα από αυτή την τρυφερή χειρονομία;

Για μένα, αυτή η μικρή χειρονομία κρύβει κάτι πολύ μεγάλο: τη δύναμη της φιλίας και της φαντασίας, αλλά και την αξία του να βρίσκουμε τρόπους να κάνουμε χαρούμενους τους ανθρώπους που αγαπάμε. Ο Βωβίτο μπορεί να μην έχει ένα αληθινό εισιτήριο για το φεγγάρι, έχει όμως κάτι εξίσου πολύτιμο: την επιθυμία να μοιραστεί το όνειρο με τον φίλο του. Μερικές φορές, ένα κομμάτι χαρτί, μια ιδέα και ένας φίλος που πιστεύει σε εμάς αρκούν για να μας ταξιδέψουν πολύ πιο μακριά απ’ όσο φανταζόμαστε.

Πώς μπορούν τα παιδιά να αναγνωρίσουν μέσα από τη σχέση των δύο ηρώων τη σημασία της ενσυναίσθησης, της προσφοράς και της ουσιαστικής υποστήριξης;

Μέσα από τη σχέση του Θανασάρα και του Βωβίτο, τα παιδιά μαθαίνουν πως η φιλία σημαίνει να ακούμε τον άλλον, να κατανοούμε τα συναισθήματά του και να προσπαθούμε να τον βοηθήσουμε. Δεν χρειάζονται πάντα μεγάλες πράξεις· μερικές φορές, μια μικρή κίνηση ή η παρουσία μας αρκεί για να κάνει τη διαφορά.

Αν μπορούσατε να προσθέσετε ένα ακόμη μάθημα για τους μικρούς αναγνώστες, ποιο θα ήταν και τι θα θέλατε να τους διδάξει;

Nα μη χάσουν ποτέ την ικανότητά τους να βλέπουν λίγη μαγεία ακόμη και στα πιο απλά πράγματα της καθημερινότητας.

Πόσο σας ενδιαφέρει να προσεγγίζετε τα συναισθήματα των παιδιών μέσα από συμβολικές ιστορίες και φανταστικούς κόσμους; Τι δυνατότητες προσφέρει το παραμύθι που ίσως δυσκολεύεται να προσφέρει μια πιο άμεση διδακτική αφήγηση;

Με ενδιαφέρει πολύ, γιατί πιστεύω πως μέσα από τη φαντασία τα παιδιά μπορούν να αναγνωρίσουν και να κατανοήσουν τα συναισθήματά τους χωρίς να νιώθουν ότι κάποιος προσπαθεί να τους διδάξει κάτι. Το παραμύθι δημιουργεί έναν ασφαλή χώρο όπου μπορούν να ταυτιστούν με τους ήρωες, να προβληματιστούν και να ανακαλύψουν μόνα τους τα μηνύματα της ιστορίας. Άλλωστε, θεωρώ πως τα πιο ουσιαστικά μαθήματα δεν είναι εκείνα που μας επιβάλλονται, αλλά εκείνα που ανακαλύπτουμε μόνοι μας, μέσα από μια ιστορία που μας συγκινεί.

Η εικονογράφηση της Κατερίνας Παπαστεφανάτου δημιουργεί έναν φωτεινό, παραμυθένιο κόσμο. Πώς συνεργαστήκατε για να αποκτήσουν οι δύο πυγολαμπίδες τη δική τους προσωπικότητα και να ζωντανέψει ο κόσμος τους στις σελίδες;

Θεωρώ ότι η εικονογράφηση είναι εξίσου σημαντική με το κείμενο σε ένα παιδικό βιβλίο, καθώς δεν συνοδεύει απλώς την ιστορία, αλλά αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της αφήγησης.

Στην περίπτωση του Θανασάρα και του Βωβίτο, οι εικόνες της Κατερίνας Παπαστεφανάτου δίνουν ζωή στις περιπέτειες των δύο μικρών πυγολαμπίδων και κάνουν το ταξίδι τους προς το φεγγάρι ακόμη πιο μαγικό. Oι Εκδόσεις Αγγελάκη με έφεραν σε επαφή με την Κατερίνα και το κείμενο άρχισε να ζωντανεύει. Ο Θανασάρας και ο Βωβίτο έγιναν αυτά τα δύο αξιολάτρευτα πυγολαμπιδάκια που αποτύπωσε τόσο όμορφα η Κατερίνα, και το φεγγάρι δεν ήταν πια ένας άπιαστος στόχος, αλλά ένα χρυσαφένιο όνειρο που έλαμπε στο σκοτάδι. Πιστεύω πως η εικονογράφηση μπορεί να προσθέσει μια νέα διάσταση σε μια ιστορία, να ξυπνήσει συναισθήματα και να αφήσει χώρο στη φαντασία των παιδιών να ταξιδέψει.

Το βιβλίο δίνει στα παιδιά τη δυνατότητα να γράψουν ή να ζωγραφίσουν τη δική τους συνέχεια. Πώς φαντάζεστε την επόμενη περιπέτεια του Θανασάρα και του Βωβίτο και τι θα θέλατε να κρατήσουν οι μικροί αναγνώστες από τη δική τους αποστολή στο φεγγάρι;

Θα σας αποκαλύψω κάτι... Έχω ήδη γράψει τη δεύτερη περιπέτεια των δύο φίλων και μπορώ να σας πω ότι είναι ακόμη πιο διασκεδαστική! Η φαντασία τους δεν έχει όρια και ανυπομονώ να μοιραστώ μαζί σας το επόμενο ταξίδι τους!

Από την αποστολή τους στο φεγγάρι, θα ήθελα τα παιδιά να κρατήσουν τη χαρά του να ονειρεύονται, τη δύναμη της φιλίας και την πίστη πως, ακόμη κι όταν κάτι μοιάζει αδύνατο, πάντα αξίζει να προσπαθούμε.