Συνέντευξη της Μαριάνθης Γεωργιάδη και της Εβελίνας Σιγάλα στο θεατρο.gr.

1) Καλησπέρα σας, και καλωσορίσατε στην σελίδα μας.

Θα θέλατε να μας πείτε λίγα πράγματα για εσάς ώστε να σας γνωρίσουν καλύτερα οι αναγνώστες μας; Πως προέκυψε το θέατρο στην ζωή σας;

Μαριάνθη
Δεν θα πρωτοτυπήσω, και θα σας πω ότι από μικρή, όπως στα περισσοτερα παιδιά, μου άρεσε να φτιάχνω φανταστικούς κόσμους και ιστορίες και να τις "παίζουμε" με την παρέα μου. Από τους πρώτους μου ρόλους ήταν αυτοί της δασκάλας, της μαμάς, της πωλήτριας, ο,τι έβλεπα καθημερινά και μου έκανε εντύπωση, προσπαθούσα να το μιμηθω φτιάχνοντας τη δική μου ιστορία γύρω από αυτό. Μεγαλώνοντας το παιχνίδι άρχισε να δίνει χώρο σε σπουδές, υποχρεώσεις, και νούμερα. Πόσο χρονών είσαι, πόσα χρόνια προϋπηρεσίας έχεις, τι μισθό παίρνεις... Ώσπου κάποια στιγμή ο δρόμος μου διασταυρώθηκε με το θεατρικό εργαστήρι Περιπλάνηση, του Κώστα Δελακούρα και της Άννας Ετιαριδου. Δύο ανθρώπων με πολύ πάθος και πολλή αγάπη για το θέατρο και τη δουλειά τους. Δυο ανθρώπων που αποτελούν πηγή έμπνευσης και δημιουργίας για τους μαθητές τους, και όχι μόνο. Τους χρωστάω όλη την πορεία μου στο θέατρο και τους ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου.

Εβελίνα

Από μικρό κοριτσάκι με πήγαινε η μαμά θέατρο και θυμάμαι ότι με είχε συνεπάρει απ’ την πρώτη στιγμή αυτό το αίσθημα του... ‘ζωντανού’, ότι ο ηθοποιός βρίσκεται λίγα μέτρα μακριά σου στη σκηνή, αλλά δεν είναι ο εαυτός του! Είναι ένας ρόλος που ερμηνεύει, και σε ‘παίρνει’ μαζί του να σε ταξιδέψει, να σε βυθίσει, σε άλλες εποχές, σε άλλες ιστορίες...

Μεγάλωσα λοιπόν, και κάθε φορά που τελείωνε μια παράσταση που παρακολουθούσα, λάτρευα αυτό το συναίσθημα που μου άφηνε ένα καλό έργο. Τροφή για σκέψη. Ανησυχίες! Αναθεώρηση ιδεών! Και ήθελα κι άλλο... κι άλλο! Ήθελα να διαβάσω και να αναλύσω όσα περισσότερα θεατρικά έργα γινόταν!
Παράλληλα, ενώ λάτρευα να επικοινωνώ και να βρίσκομαι ανάμεσα σε κόσμο (γνωστό ή άγνωστο), να γνωρίζω νέα άτομα, είχα πάντα τη φοβία της ‘έκθεσης’ στο κοινό. Να μην με προσέξουν, να μην γίνομαι το επίκεντρο της προσοχής που λέμε, να μην δέχομαι κριτική, και όλα αυτά τα ωραία.
Κάποια στιγμή, λοιπόν, βρέθηκα στο θεατρικό εργαστήρι «Περιπλάνηση» για να ασχοληθώ περαιτέρω με το θέατρο. Κάπου είχα διαβάσει ότι «Το θέατρο είναι ζωή», κι ήθελα να μάθω για τη ζωή, να αναλύσω έργα και χαρακτήρες, αλλά και για να βοηθήσω τον εαυτό μου να ξεφύγει από αυτή τη φοβία της έκθεσης, να βγω από το comfort zone μου. Έτσι, ξεκίνησε ένα από τα μαγευτικότερα ταξίδια που δεν μπορούσα καν να ονειρευτώ!
Γνώρισα αυτούς τους υπέροχους ανθρώπους που αγαπάνε πραγματικά το θέατρο, τον Κώστα Δελακούρα, και την Άννα Ετιαρίδου, που διδάσκουν στην «Περιπλάνηση», και όλα τα παιδιά της ομάδας που έγινα μέλος, και γίναμε μια οικογένεια. Με έκαναν να λατρέψω το θέατρο... και από την άλλη πλευρά, αυτή του ηθοποιού, εκτός του θεατή. Λάτρεψα την όλη διαδικασία, τη γέννηση μιας θεατρικής παράστασης από το μηδέν, την ανάλυση του εκάστοτε έργου, τις πρόβες, το συναίσθημα του να δημιουργείς κάτι με αγάπη και πάθος, που θα παρακολουθήσει ένας θεατής κάποια στιγμή και μπορεί να του αλλάξει τη ζωή, την κοσμοθεωρία του.

2) Η παράσταση "Να Γίνω το Τραγούδι Σου" του Χρήστου Άνθη έρχεται στο Θέατρο Βαφείο -Λάκης Καραλής από 20 Οκτωβρίου στις 21.00. Θα θέλατε να μας πείτε λίγα λόγια για τον συγγραφέα του έργου και για την παράσταση;

Μαριάνθη
Ο Χρήστος είναι ένα ανήσυχο πνεύμα με βαθιά κατανόηση και αγάπη για τους ανθρώπους και τον αγώνα της ζωής. Τα έως σήμερα έργα του χαρακτηρίζονται από ρεαλισμό, οι διάλογοι τους κυλούν αβίαστα και απλά, χωρίς επιτηδευμένο λεξιλόγιο και υπερβολές, λέγοντας ταυτόχρονα βαθιές αλήθειες για τον άνθρωπο, την κοινωνία και τον τρόπο ζωής μας. Όπως συμβαίνει και με το έργο μας, τα δύο κορίτσια που συναντάμε (ας μου επιτραπεί ο χαρακτηρισμός παρόλο που τις βλέπουμε γυναίκες πια) είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, και οι καταστάσεις που τις παρακολουθούμε να βρίσκονται έχουν κάτι από την ζωή όλων μας. Γι' αυτό ο καθένας, πιστεύω, ταυτίζεται εύκολα με πολλά σημεία του έργου, και θέτει τα ερωτήματα, που βασανίζουν τις ηρωίδες μας, στον εαυτό του. Ερωτήματα όπως - Υπήρξαν στιγμές στη ζωή μου που πήρα λάθος μονοπάτι; Αν είχα διαλέξει διαφορετικά θα ήμουν ευτυχισμένος; Για πόσα πράγματα μετανιώνω; Τι κόστος έχει να αλλάξεις τη ζωή σου στα 40κατι σου; Πόσα "πρέπει" καθορίζουν τις αποφάσεις που παίρνεις; Στην παράστασή μας, τα δύο κορίτσια έρχονται αντιμέτωπα με τέτοια ερωτήματα και θα κληθούν να πάρουν αποφάσεις που θα καθορίσουν την υπόλοιπη ζωή τους, μέσα από καταστάσεις όπου η χαρά και η αισιοδοξία, διαδέχονται την θλίψη και τον πόνο, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τη ζωή.

Εβελίνα
Τι να πρωτοπούμε για τον συγγραφέα -και σκηνοθέτη!- μας! Ο Χρήστος είναι ένας άνθρωπος που αν δεν έκανε θέατρο, πραγματικά δεν μπορώ να φανταστώ τι άλλο θα έκανε. Το λατρεύει (και αυτό βγαίνει προς τα έξω!). Το υπηρετεί με πάθος, αγάπη και, κυρίως, με σεβασμό. Γνωρίζω ότι έχει ασχοληθεί με τη συγγραφή διαφόρων ειδών, αλλά το θεατρικό έργο είναι αυτό που τον κέρδισε εν τέλει. Πριν δύο χρόνια μάλιστα, βραβεύτηκε το έργο του ‘Τέσσερις Γυναίκες Αποχωρούν’ με το κρατικό θεατρικό βραβείο «Χρύσα Σπηλιώτη» ανάμεσα σε άλλα 113 θεατρικά έργα. Είναι υπερ-ταλαντούχος και μας εμπνέει αυτό του το πάθος για το θέατρο.

Όσον αφορά στην παράσταση, είναι ένα έργο σύγχρονο, τρυφερό, ευαίσθητο. Έχει την απαραίτητη δόση χιούμορ, έχει ειρωνεία, έχει πόνο, έχει συγκίνηση. Είναι... αληθινό βασικά, είναι επηρεασμένο από την ίδια τη ζωή! Θίγει ζητήματα που λίγο-πολύ απασχολούν τους περισσότερους από εμάς... «Έκανα τις σωστές επιλογές στη ζωή μου; Ακολουθώ αυτό που μου λέει η καρδιά μου; Αν όχι, τολμάω να τα αλλάξω όλα; Πόσα πρέπει να θυσιάσω; Αντέχω; Θέλω να ζήσω αληθινά επιτέλους!» Όλα αυτά τα ερωτήματα -και πολλά ακόμη- είναι κεντρικός άξονας στις δυο ηρωίδες του έργου μας, την Τζωρτζίνα και τη Στέλλα.

3) Ποιος είναι ο ρόλος σας;

Μαριάνθη
Η Τζωρτζίνα είναι μια σύγχρονη γυναίκα, γύρω στα 45, δικηγόρος στο επάγγελμα, παντρεμένη για 18 περιπου χρόνια με τον Κώστα, με τον οποίο έχουν έναν γιο, τον Ηλία. Ζει σε έναν συμβατικό γάμο, και αρνούμενη να παραδοθεί στη φυλακή της ρουτίνας και της σταθερότητας, δραπετεύει μέσα από τις δραστηριότητες της, το χιούμορ της, τον τσαμπουκα της και τις ιστορίες της. Είναι δυναμική και διεκδικεί με πίστη και επιμονή τα "θέλω" της. Στη φάση της ζωής που τη βλέπουμε, βρίσκεται ξαφνικά και ανέλπιστα, μπροστά σε μια δεύτερη ευκαιρία να ευτυχήσει, δίπλα στον πιο αγαπημένο της, τον πιο δικό της άνθρωπο, την παιδική της φίλη, την Στέλλα, με την οποία τραγουδούσαν όταν ήταν μικρές σε συνοικιακά μπαρ στο κέντρο της Αθήνας. Ωστόσο, τα τελευταία είκοσι χρόνια έχουν πάρει χωριστούς δρόμους. Η Τζωρτζίνα, αν και φοβάται, θα σταθεί με θάρρος και αλήθεια απέναντι στα διλήμματα που ορθώνονται μπροστά της. Θα γκρεμίσει τις κοινωνικές επιταγές και θα διεκδικήσει το δικαίωμα της στην ευτυχία. Άραγε θα ανταμειφθεί γι' αυτό;

Εβελίνα
Ο ρόλος μου είναι η Στελλίτσα (έτσι, με το υποκοριστικό της, γιατί στην πορεία την αγάπησα πολύ). Πρόκειται λοιπόν για μια γυναίκα 41 ετών, παντρεμένη, με δυο παιδιά στην εφηβεία. Ζει μια συμβατική -ίσως και συντηρητική- ζωή, μια καθημερινότητα που δεν την γεμίζει.

Είναι μια γλυκιά, στοργική, -φαινομενικά- ήρεμη ψυχή, που ψάχνει να βρει τη γεμάτη όνειρα ζωή που δεν έζησε. Και μετανιώνει... και πονάει... και αισθάνεται ενοχές για αυτά της τα όνειρα. Επέλεξε όμως μια άλλη πορεία, συμβιβάστηκε, άφησε πίσω τα ‘θέλω’ της, κι ακολούθησε τα ‘πρέπει’ που της επέβαλλαν οι γύρω της. Έβαλε τη δική της ευτυχία στην άκρη, αλλά πλέον μετά από τόσα χρόνια την βλέπουμε να μην το αντέχει άλλο αυτό.

Της δίνεται μια δεύτερη ευκαιρία να αλλάξει τη ζωή της, και να ακολουθήσει την καρδιά της. Για να δούμε... θα φανεί αρκετά θαρραλέα για να το κάνει; ☺

4) Θα θέλαμε να κλείσουμε, με κάτι που θέλετε εσείς να πείτε για το Θεατρο.gr.

Μαριάνθη
Κατ' αρχάς ευχαριστούμε πολύ για το βήμα που δίνεται σε νέους δημιουργούς να μιλήσουν για την δουλειά τους, δίνοντας έτσι χώρο στην πολυφωνία και πολυχρωμία στο θέατρο. Εύχομαι κάποτε οι άνθρωποι να καταλάβουμε ότι μόνο κάνοντας αυτό που αγαπάμε, κρατάμε ζωντανό το
παιδί μου έχουμε μέσα μας και ζωγραφίζουμε ένα πιο όμορφο κόσμο γύρω μας. Μόνο τότε θα μπορούμε να είμαστε πραγματικά ευτυχισμένοι.

Εβελίνα
Να σας ευχαριστήσω κι εγώ πολύ για τη φιλοξενία, και για το βήμα που δίνετε σε όλους εμάς να μιλήσουμε για το θέατρο και τις παραστάσεις που φτιάχνουμε με αγάπη. Είναι τεράστιας σημασίας η δουλειά που κάνετε, που προβάλλετε παραστάσεις και βοηθάτε το κοινό να ενημερωθεί! Εύχομαι να αυξάνονται οι αναγνώστες σας, και να βιώνουν αυτή τη μαγεία του θεάτρου όλο και περισσότεροι άνθρωποι! Θα χαρούμε πάρα πολύ να έρθετε και να απολαύσετε κι εσείς το «Τραγούδι» μας!

Θα σας το πω κι αυτό, δεν μπορώ! Από την πρώτη στιγμή που σας έμαθα, σκέφτηκα κατευθείαν «Ουάου!! Κοίτα τι απίστευτο domain name βρήκανε οι άνθρωποι!! Θέατρο.gr. Εκπληκτικό!!!»

Παίζουν: Μαριάνθη Γεωργιάδη, Εβελίνα Σιγάλα

Σκηνοθεσία, κείμενο: Χρήστος Άνθης

Επιμέλεια κοστουμιών: Σοφία Ιωακειμίδη

Τη μουσική του έργου, καθώς και τους στίχους και τη μουσική για το τραγούδι “Φως” έχει γράψει ο Μανώλης Μπονιάτης.

Το τραγούδι ακούγεται από τις φωνές της Ελένης Μαυρίδη και της Χριστίνας Χρήστου.

Φωτισμοί | Ήχος: Σάββας Σουρμελίδης

Εικαστικό poster: Δημήτρης Κουμεντακάκος

Επεξεργασία εικαστικού | Lettering: Λευτέρης Βλαχάκης

Φωτογραφία: Κωνσταντίνος Νανόπουλος

Από Παρασκευή 20/10 μέχρι 29/12 στις 21:00 στο Θέατρο Βαφείο - Λάκης Καραλής