Μια πράξη νοσταλγικής ανυπακοής εκτυλίσσεται στο Christmas Theatre (ολυμπιακές εγκαταστάσεις Γαλατσίου). Σε μια εποχή που το θέατρο κυνηγά την υπερπαραγωγή και το εφέ, εδώ συμβαίνει το αντίθετο: η σκηνή γυμνώνεται για να ακουστεί απλά η «φωνή». Το εύρημα είναι απλό, γι' αυτό και τολμηρό. Εδώ ο Μπιθικώτσης, ως τοτέμ της χρυσής εποχής του ελληνικού πενταγράμμου δεν «αναπαρίσταται», αλλά «συνομιλεί». Η παράσταση δεν επιχειρεί να μιμηθεί το μυθικό του ανάστημα· αντίθετα, το αποδομεί τρυφερά, αποκαλύπτοντας τον Άνθρωπο πίσω από τη φωνή που σημάδεψε το λαϊκό τραγούδι. Το δε Christmas Theatre ως χώρος με καλή ακουστική, λειτουργεί συνεργικά σαν «καφενείο της γειτονιάς», με τον θεατή να μην κάθεται απέναντι, αλλά δίπλα.

Οι ερμηνείες κινούνται ανάμεσα στον σεβασμό και την οικειότητα, χωρίς όμως να πέφτουν στη μελοδραματική παγίδα μιας «in memoriam ωδής στον αείμνηστο». Για αυτό και εδώ η μουσική δεν είναι διακοσμητική, είναι στην ουσία ο δεύτερος πρωταγωνιστής· σχεδόν αντιδραστική, απέναντι στην σκηνοθετική σύμβαση. Επιπλέον, η παράσταση δεν φοβάται να αφήσει και σιωπές. Πιθανότατα εκεί, κρύβεται η μεγαλύτερη αρετή της: στην εποχή των θορύβων, ζητείται μια ακρόαση. Ακρόαση του εαυτού, μέσα από τα τραγούδια του Γρηγόρη Μπιθικώτση.

Η όλη προσπάθεια της παραγωγής ενέχει ίσως και μια «φιλοδοξία»: το να παγιώσει στην αντίληψη του κοινού ότι το λαϊκό τραγούδι δεν είναι μουσειακό είδος, αλλά ζωντανό τραύμα μα και παρηγοριά μαζί.

https://www.more.com/gr-el/theater/ego-o-ser-grigoris-mpithikotsis/