Το «Sunward» δεν είναι παράσταση που παρακολουθείς — είναι χώρος που κατοικείς προσωρινά. Ο Σακελλαρίου στήνει ένα σύμπαν από θραύσματα: ένα τραπέζι, ένα καπέλο, μισές φράσεις, σώματα που μοιάζουν να θυμούνται κινήσεις από άλλη ζωή. Δεν υπάρχει γραμμική αφήγηση. Υπάρχουν όμως εικόνες που καρφώνονται.

Αυτό που ξεχωρίζει είναι ο τρόπος που η παράσταση διαχειρίζεται την έννοια της κατεύθυνσης — το «προς τον ήλιο» του τίτλου. Δεν είναι μια αισιόδοξη πορεία. Είναι μια επίμονη, σχεδόν παράλογη κίνηση προς κάτι που καίει. Οι ηθοποιοί δεν υποδύονται χαρακτήρες· λειτουργούν σαν κεραίες που πιάνουν συχνότητες — μια ανάμνηση, ένα τραύμα, ένα ανεκπλήρωτο ταξίδι.

Η σκηνοθεσία αποφεύγει τη συναισθηματική εκβίαση. Τις στιγμές που περιμένεις κορύφωση, ο Σακελλαρίου τραβάει το χαλί — μια σιωπή, μια αλλαγή φωτισμού, μια κίνηση που μένει μισή. Είναι απογοητευτικό; Ναι, αλλά με τρόπο που σε υποχρεώνει να συμπληρώσεις εσύ τα κενά.

Αν περιμένεις μια ιστορία με αρχή, μέση και τέλος, το «Sunward» θα σε ξενίσει. Αν όμως αφεθείς στη λογική του —στη λογική του ονείρου ή της ανάμνησης— μπορεί να φύγεις κουβαλώντας εικόνες που δεν ήξερες ότι σου ανήκουν.

https://www.ticketservices.gr/event/theatro-roes-sunward/?lang=el