ΠΟΛΙΤΕΣ β' ΚΑΤΗΓΟΡΙΑΣ
ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΤΖΕΝΗ ΚΑΡΕΖΗ

"Το χάσμα μεταξύ πλουσίων και φτωχών όλο και μεγαλώνει σε όλο τον κόσμο. Το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού κατέχει το 44,5% του παγκόσμιου πλούτου. Οι πλούσιοι λένε ότι οι φτωχοί είναι φτωχοί από δική τους υπαιτιότητα, γιατί υπάρχουν ευκαιρίες στον νεοφιλελεύθερο κόσμο που ζούμε, τις οποίες δεν παίρνουν. Οι προσπάθειες που γίνονται στο σαθρό και διεφθαρμένο καπιταλιστικό σύστημα για να καλυτερέψουν τα πράγματα, καθόλου δεν αφορούν τους φτωχούς. Αν δεν αλλάξει άμεσα ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε τον άνθρωπο και τον κόσμο, ο φτωχός θα γίνεται φτωχότερος."

               Το εξαιρετικό έργο του Brian Friel επιστρέφει μετά από πενήντα χρόνια στο θέατρο στο οποίο πρωτοεμφανίστηκε. Πενήντα χρόνια πριν, ο θίασος Καρέζη-Καζάκου ανεβάζει αυτό το βαθιά πολιτικό έργο του Friel και είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα. Τραγικά επίκαιρο.

               Διαδήλωση για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τρεις διαδηλωτές, τρεις απλοί και ειρηνικοί άνθρωποι, για να προστατευτούν από τα δακρυγόνα, τρυπώνουν σ' ένα κτίριο που εκ των υστέρων ανακαλύπτουν ότι είναι Δημαρχείο και βρίσκονται καθισμένοι στο πολυτελές γραφείο του Δημάρχου.
Η πρώτη χαρακτηριστική εικόνα της ταξικής ανισότητας. Μια από τις πιο συγκλονιστικές εικόνες της παράστασης.
Τρεις άνθρωποι που δεν έχουν σίγουρο τον επιούσιο, σ' ένα γραφείο με χρυσά πόμολα, πανάκριβα πούρα αβάνας και πολυτελή από ακριβό ξύλο γραφεία. Η αμηχανία τους μπροστά σε αυτόν τον προκλητικό πλούτο και η δίκαιη αγανακτησή τους είναι τουλάχιστον συγκινητικά. Με μια επίσης μεγάλη δόση χιούμορ ο Παύλος, η Λέλα κι ο Αλέξης μένοντας για λίγες ώρες μαζί, ξεδιπλώνουν τις ζωές τους, τα βάσανα και τις αγωνίες τους, την ιδεολογία τους απέναντι σ' ένα ανελέητο, άδικο σύστημα. Για λίγες ώρες "ζεσταίνουν" με την ανθρωπινότητα τους αυτόν τον ψυχρό κι απρόσωπο χώρο με την "κενή" πολυτέλεια. Τους μελέται να γίνουν τα εξιλαστήρια θύματα για να δικαιολογηθούν οι πυροβολισμοί, οι συλλήψεις και τα δακρυγόνα, η χυδαία καταστολή κάθε ειρηνικής διαμαρτυρίας των ανθρώπων για μια πιο δίκαιη κοινωνία, για μια πιο ανθρώπινη ζωή.
Η ιστορία είναι εμπνευσμένη από τα γεγονότα της ματωμένης Κυριακής στην Βόρεια Ιρλανδία το 1972.
Η παράσταση είναι αφιερωμένη στον Κώστα Καζάκο, που πίστεψε στη δύναμη του ανθρώπου και αγωνίστηκε για αυτήν.

               Οι τρεις διαδηλωτές αντιμετωπίζονται από το κράτος ως τρομοκράτες και μόλις βγαίνουν από το Δημαρχείο με τα χέρια ψηλά κι άοπλοι, ο στρατός ανοίγει πυρ με αποτέλεσμα τον θάνατο τους.
Ορίζεται στη συνέχεια από την Κυβέρνηση μια εξεταστική επιτροπή με στόχο την έρευνα τυχόν ποινικών ευθυνών.

               Τα τραγούδια των BAILDSA σαν ακτίνες λέιζερ διαπερνούν το χώρο, γίνονται μέρος της διαμαρτυρίας, εξεγείρονται μέσω της μουσικής.
               Στον ίδιο παλμό η μουσική του Αλέξανδρου Καζάκου, ηλεκτρίζει την ατμόσφαιρα, γίνεται προάγγελος θανάτου.
Οι φωτισμοί της Στέλλας Κάλτσου σκοτεινοί και μυστηριακοί, αυστηρά εστιασμένοι αδίκως σ' αυτό που πρέπει να φωτιστεί.Στην αλήθεια.

               Την μετάφραση-απόδοση του έργου κάνει ο Μιχάλης Σιώνας που είναι και ο συνεργάτης σκηνοθέτης και μαζί με την Τζένη Κόλλια επιμελούνται την δραματουργική επεξεργασία.

               Η σκηνοθεσία της Κόλλια κινείται στα πλαίσια ενός πολιτικού θρίλερ δημιουργώντας μια πυκνή κι έντονη ατμοσφαιρικότητα. Οι ηθοποιοί κινούνται μέσα στην πλατεία σε μια προσπάθεια ενοποίησης σκηνής και πλατείας που μας καθιστά συμμέτοχους και κάνει το θέατρο ζωή. Και στη ζωή αν θέλουμε να ενηλικιωθούμε ως λαός, πρέπει να αναλάβουμε τις ευθύνες μας. Έτσι η σκηνοθεσία της ξεδιπλώνει ανάγλυφα μα αποστασιοποιημένα τα γεγονότα δίνοντας στο κοινό την ευκαιρία να σκεφτεί να προβληματιστεί και να πάρει θέση.
Μια σκηνοθετική δουλειά που "μιλάει", που στοχεύει κατευθείαν στο συναίσθημα και την συνείδηση, χωρίς να υπολείπεται διόλου σε αισθητική.

               Δυνατά της εργαλεία έξι υπέροχες ερμηνείες που κρατούν το ρυθμό και γίνονται μαζί με το κείμενο και την σκηνοθεσία, τα κοσμήματα της παράστασης.
Χρήστος Σαπουντζής: Ο επικεφαλής της επιτροπής που όρισε η Κυβέρνηση. Αυστηρός, άτεγκτος, οριοθετημένος στην έρευνα, αντιπροσωπευτικό δείγμα κρατικού υπαλλήλου που οφείλει όμως απέναντι στον εαυτό του να διερευνήσει όλες τις παραμέτρους. Το ερμηνευτικό εκείνο σημείο στο οποίο ανακοινώνει το τελικό πόρισμα της έρευνας κι αφήνει μόλις να διαφαίνεται κάποια υποτυπώδης χαρά κι ανακούφιση για το ότι ξεμπέρδεψε, είναι αριστουργηματικό, όπως και η ρωγμή που επιμελημένα αφήνει στη διάρκεια της έρευνας για να περάσει μια υποψία ανθρωπινότητας.

               Άψογες ερμηνείες από τους Βασιλική Διαλυνά (εκπληκτικά αυθεντική στο ρόλο της απλοϊκής γυναίκας του μεροκάματου που όμως φέρει μέσα της οξεία κρίση και ταξική συνείδηση)
Παναγιώτη Παπαϊωάννου και Αργύρη Λάμπρου (έδωσαν ο καθένας με τον δικό του μοναδικό τρόπο την διαμαρτυρία, την εξέγερση, την συνειδητοποίηση του τι γίνεται γύρω μας)
Γιάννη Λατουσακη στους ρόλους του κοινωνιολόγου και αστυνομικού και Τίτου Μακρυγιάννη στους ρόλους μάρτυρα και αστυνομικού.

               Στο θέατρο Τζένη Καρέζη, είδαμε ένα βαθιά πολιτικό έργο, στα όρια του θρίλερ, με μια εξαιρετική σκηνοθεσία και πολύ δυνατές ερμηνείες, που παρουσιάζει με διαφάνεια από τη μιά τη δύναμη της εξουσίας να βρίσκει εξιλαστήρια θύματα, να κατασκευάζει ενόχους για να καλύπτει τις δολοφονικές στρατηγικές της κι από την άλλη τους ανθρώπους που μάχονται για το δικαίωμα τους σε μια ζωή ελευθερίας, αξιοπρέπειας και ποιότητας. Θεωρώ ότι είναι μια παράσταση που πρέπει να την δούμε ΟΛΟΙ!

https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/polites-b-katigorias/