Το βραβευμένο έργο της Xaley παρουσιάζει ο θεατρικός Οργανισμός Πρώτες Ύλες για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Τη μετάφραση και τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Χρίστος Λύγκας σ' ένα δύσκολο εγχείρημα , ένα έργο δυσκολονόητο και πολυεπίπεδο που ωστόσο περιέχει σημαντικά μηνύματα μέσα στην σημειολογία του.

"Αν μπορούσες να κάνεις τα πάντα χωρίς να έχεις συνέπειες, τι θα έκανες; ποιος θα ήσουν; Ποια είναι η σχέση της τεχνολογίας με την ηθική; (Αυτό το βάζουμε στα sos.)

                 Η μουσική θρίλερ της Καλλιόπης Μητροπούλου ξεκινάει την παράσταση δυναμικά και με αρκετή δόση μυστηρίου. Η σκηνοθεσία του Χρίστου Λύγκα σκοτεινή, μυστηριακή, ατμοσφαιρική, καταφέρνει να μας κρατάει σε αγωνία, ανοίγοντας ένα ένα τα παράθυρα μέχρι να αποκαλυφθεί ολόκληρη η εικόνα. Αν αποκαλυφθεί. Γιατί μπορεί και να μην....

                 Εμφανίζονται δύο άντρες που μοιάζουν να είναι από διαφορετικούς κόσμους, ίσως διαστάσεις. Ο ένας είναι ο ντετέκτιβ Μώρις. Ο άλλος είναι ο διαβόητος μπαμπάς. Ύποπτος για βιασμούς, δολοφονίες, παιδεραστία, σοδομισμό, πορνεία.
Ο μπαμπάς έχει ένα καταφύγιο.Εκεί πηγαίνουν ώριμοι άντρες που πληρώνουν αδρά για να κάνουν πράγματα που δεν θα έχουν συνέπειες. Γιατί το καταφύγιο δεν ανήκει ακριβώς στην τρισδιάστατη πραγματικότητα μας Υπάρχει σ' ένα πεδίο που κινείται ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία. Ούτε τα πρόσωπα είναι ακριβώς πραγματικά. Ειδικά τα παιδιά.
Να το πούμε ίσως πειραματικό στάδιο μιας τεχνολογίας που κάνει μια βαθειά κατάδυση στα πιο σκοτεινά ένστικτα του ανθρώπου φέρνοντας τα στην επιφάνεια.
Είναι η σκιά του Καρλ Γιουγκ στο πλέον παθογενές κομμάτι της που ονομάζεται το τέρας. Το έχουμε όλοι μέσα μας, εν κοιμήσει.Ξυπνάει όμως στους πολέμους. Ξυπνάει στον σκληρό αγώνα για επιβίωση όπου "ο θάνατος σου η ζωή μου." Ξυπνάει στην άμετρη φιλοδοξία όταν πατούμε επί πτωμάτων για να ανέβουμε.

                  Πάμε πάλι στο καταφύγιο. Υπάρχει κι ένας άλλος άντρας μέσης ηλικίας που ανακρίνεται. Καθηγητής με βραβείο διακεκριμένης διδασκαλίας στη θεωρητική φυσική. Δίδασκε σε εκκλησία. Γνωρίζει το καταφύγιο, έχει πάει εκεί. Είναι ερωτευμένος με την Ίριδα, ένα κοριτσάκι 10-12 χρόνων. Δεν αποκαλύπτει τίποτα.

"Στον κόσμο της φαντασίας μπορούμε να αλληλεπιδράσουμε με οποιονδήποτε θέλουμε, σε οποιδήποτε μορφή επιλέξουμε. Αυτή η εμπειρία του άλλου είναι η ρίζα της συνείδησης. Είναι το Σύμπαν που θέλει να γνωρίσει τον εαυτό του."

                  Ανάμεσα σε μια πραγματικότητα από την οποία θέλουμε να αποδράσουμε και σε μια φαντασία που μας ωθεί να διερευνήσουμε σκοτεινές πτυχές του εαυτού μας, υπάρχει ένα άλλο κομμάτι. Τρυφερό, λυρικό, ποιητικό, γεμάτο ρομαντισμό κι ευαισθησία. Ο Χρίστος Λύγκας καταφέρνει επιτυχώς να το ξεδιπλώσει μέσα στην παράσταση και να το αναδείξει μέσα σε αυτό το χάος, χωρίς να λερωθεί ούτε σε μια άκρη του. Κι έτσι φέρνει με σκηνοθετική ικανότητα κι ευελιξία, τρεις πραγματικότητες να συνυπάρχουν σαν να είναι κάτι εντελώς φυσικό. Μήπως όμως είναι;

"Πώς γίνεται να είναι όλα τόσο κοντά στην πραγματικότητα, ακόμα και η μυρωδιά του χώματος; Είμαι σε ευδαιμονία και σε σύγχιση."

                   Πολύ αξιόλογη η εικαστική αντίληψη για τα σκηνικά του Λάσκαρη Βαλαβάνη.Μπροστά ξύλινα αλογάκια, κούκλες και στο βάθος το σκοτεινό καταφύγιο.

                   Πέντε ηθοποιοί αναλαμβάνουν επιτυχώς να φέρουν σε πέρας αυτό το δύσκολο έργο και καταφέρνουν να κρατήσουν την αδρεναλίνη μας ψηλά.
Μπαμπάς είναι ο Στέφανος Μαντζανάς Δούκας, ντετέκτιβ Μωρίς ο Κώστας Κάτσενος, Ίριδα η Στέλλα Καράπτη, Γουότνατ (το άβαταρ του ντετέκτιβ) ο Γιώργος Κυριακόπουλος, και κύριος Ντόυλ ο Χριστός Λύγκας. Ας μου επιτραπεί να τονίσω την ευαισθησία κι αισθαντικότητα που δίνει στην ερμηνεία της η Στέλλα Καράπτη.

                   Το καταφύγιο είναι ένα έργο που βρίθει από μηνύματα και συμβολισμούς και σηκώνει μεγάλη συζήτηση. Άνετα θα μπορούσε να γίνεται συζήτηση μετά την παράσταση, όπως γίνεται σε άλλα έργα. Έχει μεγάλο δυναμικό ανάπτυξης.