Η Καρυάτιδα δεν είναι μια παράσταση που τελειώνει με το χειροκρότημα. Σε ακολουθεί έξω από το θέατρο, σε βρίσκει στον δρόμο, στη βροχή, στη σιωπή. Έφυγα από την αίθουσα με μια μαυρισμένη ψυχή, που την ξέπλενε η βροχή καθώς οδηγούσα τη μηχανή, αλλά δεν καθάριζε. Ένιωθα σπασμένη και προδομένη. Και τότε κατάλαβα: ήμουν η Καρυάτιδα. Όλοι μας είμαστε. Απλώς κάποιοι νιώθουμε το σπάσιμο και κάποιοι όχι. Η δράση τοποθετείται σε έναν θεσμικό χώρο: γραφείο, μια αίθουσα στο Υπουργείο Πολιτισμού. Άρτια σκηνογραφία, υπέροχος φωτισμός, άψογες στυλιστικές επιλογές. Όλα δείχνουν ελεγχόμενα, «πολιτισμένα». Κι όμως, πίσω από τις κλειστές πόρτες γεννιέται η ίντριγκα, η μετάθεση ευθυνών, η πολιτική μικρότητα. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, θαύμασα την «υπουργό», με μπρίο αντάξιο Ρένας Βλαχοπούλου, να κινείται ανάμεσα στο κωμικό και το επικίνδυνα αληθινό, φωτίζοντας με ειρωνεία τη γελοιότητα της εξουσίας. Η επιστροφή της Καρυάτιδας, αντί για λύτρωση, μετατρέπεται σε σημείο ανατροπής. Το σπάσιμό της δεν είναι ατύχημα. Είναι σύμβολο. Δεν θα σμίξει με τις αδελφές της. Και το ερώτημα γίνεται αμείλικτο: Είμαστε άξιοι, τελικά, να επιστρέψουν οι Καρυάτιδες; Θα μπορούσαμε να τις προστατεύσουμε ή θα τα κάναμε μαντάρα; Η παράσταση ισορροπεί αριστοτεχνικά ανάμεσα στην παρωδία και την τραγωδία. Η κωμωδία δεν αποφορτίζει• αντίθετα, φέρνει την πραγματικότητα πιο κοντά. Η αληθοφάνεια οδηγεί σε ταύτιση — όχι με το ιδανικό, αλλά με το λάθος. Θα μπορούσε να συμβεί στον καθένα. Ταύτιση και οργή με την ανεπάρκεια ενός πολιτισμικού και πολιτικού σώματος, αδαούς αλλά κυβερνώντος από την αρχαιότητα. Κι εκεί συμβαίνει κάτι βαθιά προσωπικό: απ’ όλους πάνω στη σκηνή, δεν ταυτίζεσαι με τους ισχυρούς. Ταυτίζεσαι με την Καρυάτιδα. Γιατί ξέρει την αλήθεια και δεν μπορεί να τη πει. Γιατί κουβαλά το βάρος χωρίς φωνή. Είναι ταυτόχρονα η αιτία και η απελπισία. Το όνειρο και η καταδίκη. Η σπασμένη Καρυάτιδα γίνεται όλα τα πολιτιστικά θραύσματα αιώνων που κουβαλάμε μέσα μας. Η απομάκρυνση από το ιδεώδες. Η παιδική, αφελής προσπάθεια των δύο ιδεαλιστών που θυσιάστηκαν να συγκολλήσουν τα κομμάτια ενός πολιτιστικού παζλ σε κάνει να χαμηλώνεις το βλέμμα. Κι εμείς, κρυβόμενοι πίσω από τα θραύσματα — πίσω από το δάχτυλό μας. Η παράσταση θέτει ερωτήματα χωρίς εύκολες απαντήσεις: Πού είναι η αλήθεια; Πού είναι η ευθύνη; Πού είναι η ελευθερία του Έλληνα χωρίς γνώση; Πόσο ψέμα αντέχει η αλήθεια; Το φινάλε, με ένα ευφυές και χιουμοριστικό τέχνασμα ιστορικής αναδρομής, επιστρέφει στην αρχή του κακού. Σαν να μας λέει πως τίποτα δεν τελειώνει πραγματικά, μόνο μεταμφιέζεται. Μια απεικόνιση της τεθλασμένης, σωριασμένης πραγματικότητας. Ξένοι μέσα στη νύχτα. Γιατί το πρόσωπο το κρύβουν καλύτερα εκείνοι που τη μέρα φορούν μάσκα. Η Καρυάτιδα δεν ζητά απλώς να τη δεις. Ζητά να αναμετρηθείς μαζί της. Και φεύγεις με την αίσθηση πως, για λίγο, στάθηκες κι εσύ όρθιος — ραγισμένος, αλλά παρών. Σε κοιτά στα μάτια και σε ρωτά : "Εσύ φοράς μάσκα;"

Η Καρυάτιδα! του Γιώργου Καπουτζίδη :: TicketServices.gr