Ο πολυχώρος “Rabbithole” στο Μεταξουργείο μας επιφύλαξε, για το νέο έτος, μια ευχάριστη έκπληξη. Στο πλαίσιο αφιερώματος που «τρέχει» εκεί απ’τον Νοέμβρη στο έργο του κορυφαίου Αμερικανού συγγραφέα και ποιητή, Edgar Alan Poe (1809-1949), είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε την εξαιρετική δουλειά μιας ομάδας αξιόλογων καλλιτεχνών.

Συγκεκριμένα από τις 02 μέχρι τις 05/01 το σκηνοθετικό δίδυμο Αμέλια & Μανώλης, εντός αυτού που οι ίδιοι ονομάζουν “weird performance poetry” ή αλλιώς “In-yer-face poetry”, δραματοποίησε (σε μονόλογο) και σκηνοθέτησε το διήγημα του Poe, “The tell-tale heart” γνωστό στην Ελλάδα ως «Μαρτυριάρα Καρδιά».

Αρχικά, έχοντας ασχοληθεί πολύ με αυτό που λέγεται “In Yer-Face Theater” έχουμε να επισημάνουμε την εξαιρετική κειμενική διασκευή-μεταφορά του διηγήματος σε θεατρικό λόγο από τους δύο σκηνοθέτες. Λόγος απολύτως κατανοητός στο κοινό ο οποίος διανθιζόταν με προσθήκες από κείμενα των Νίτσε και Αρτώ αλλά και με στίχους του Μπωντλαίρ και τον δικών μας «Διάφανων Κρίνων», δεν κούραζε καθόλου. Αντιθέτως έρεε αριστοτεχνικά, εξυπηρετώντας απολύτως τόσο την έκφραση όσο και την κίνηση της ηθοποιού Michelle Morgan Houwers.

Η μουσική επένδυση της παράστασης, εκτελεσμένη ζωντανά από τον Στράτο Στεριανό είτε από την, επί σκηνής, κονσόλα είτε μέσω ηλεκτρικής κιθάρας, πλαισίωνε ταιριαστά τον μονόλογο ενώ έδινε την ευκαιρία σε θεατές και ηθοποιό να κάνουν εκείνο το ελάχιστο διάλειμμα που εξυπηρετεί τόσο στην πρόσληψη όσο και στην ίδια την επιτέλεση.

Δραματουργικά άρτιος, άλλοτε «μαύρος» και «πικρός» όπως η γραφή του Πόε, άλλοτε σκληρός και ανελέητος όπως απαιτεί τo “In Yer-Face Theater” ο μονόλογος, φαίνεται να υπηρετήθηκε πιστά από την ηθοποιό και τον μουσικό σε σχέση πάντοτε με τις σκηνοθετικές οδηγίες των Αμέλια & Μανώλη.

Η κίνηση-χορογραφία του Κώστα Τσιούκα καθώς και η ενδυματολογική επιμέλεια της Αφροδίτης Αναστασοπούλου προσέδιδαν, την απαραίτητη αίσθηση ωμότητας φροντίζοντας, ωστόσο, η κίνηση και η έκφραση να δένει απολύτως με τη μουσική επένδυση. Έτσι κατάφερναν να παραπέμπουν σε ένα «μακάβριο party» όπου η ηρωίδα μόλις έχει κάνει έναν φόνο (στο πραγματικό; Στο συμβολικό; Στο φαντασιακό;), τον φόνο του πατέρα που βασανίζει, του πατέρα που προστάζει, του πατέρα που βιάζει. Τον φόνο του «Πατέρα-δυνάστη», ή αλλιώς την εξάλειψη της «Πατριαρχίας», χορεύοντας ξέφρενα γύρω από το πτώμα.

Την αρτιότητα της συγκεκριμένης performance έρχονται να ολοκληρώσουν, αριστοτεχνικά, θα λέγαμε οι φωτισμοί του Αλέξανδρου Πολιτάκη. Κίνηση, έκφραση, μουσική έρχονται και δένουν αρμονικά λόγω της, άκρως επιτυχημένης, φωτιστικής μελέτης η οποία αναδεικνύει απολύτως κάθε πτυχή της επιτέλεσης παίζοντας συγχρόνως πάνω στην στιγμιαία υπερβολή η οποία, όμως, θεωρείται αναγκαία .

Το φεστιβάλ – αφιέρωμα στον Edgar Alan Poe συνεχίζει στους πολυχώρους Rabbithole και Space Baby μέχρι και τις 26/01 .

Αν και οι υπόλοιπες δουλειές είναι τόσο αξιόλογες όσο ο μονόλογος “The tell-tale heart” των Αμέλια & Μανώλη τότε αξίζει να σπεύσετε.

Όσο για την συγκεκριμένη δουλειά που είδαμε, αν δεν έχει ήδη προβλεφθεί, θα παροτρύναμε την παραγωγή να ξανανέβει σύντομα για να την δει περισσότερος κόσμος.

Σκηνοθεσία / δραματουργική επεξεργασία: Αμέλια & Μανώλης

Μουσική σύνθεση: Στράτος Στεριανός

Χορογραφία: Κώστας Τσιούκας

Ενδυματολογία: Αφροδίτη Αναστασοπούλου

Σχεδιασμός θεατρικού φωτισμού: Αλέξανδρος Πολιτάκης

Performer: Μichelle Morgan Houwers

Μουσικός επί σκηνής: Στράτος Στεριανός

Διάρκεια παράστασης: 40΄

Δείτε το πρόγραμμα του φεστιβάλ εδώ:

https://www.rabbitholespace.com/poe24