Μετά τον «Μένγκελε», «Το Τάβλι», το «Λέοπολντ ή Κόβοντας τα Δάχτυλα του Κοινού» και την συναυλία της Irene Q, ο δρόμος με οδήγησε πάλι στο Faust Bar-Theatre (Αθηναϊδος 12, Αθήνα), αυτήν την φορά για να δω ένα από τα πρώτα έργα που έχει γράψει ο Γούντι Άλεν, το Play It Again, Sam» (που στην Ελλάδα έχει κυκλοφορήσει και με τον τίτλο «Ωραίος και Σέξι»).

Ο Άλλαν Φήλιξ (Παναγιώτης Λέκκας) είναι ένας Νεοϋορκέζος κριτικός κινηματογράφου που τον έχει εγκαταλείψει η γυναίκα του, η Νάνσυ (Νόνη Ζαννή). Μην μπορώντας να ξεπεράσει τον χωρισμό τους, στοιχειώνεται από φαντασιώσεις και αναμνήσεις της Νάνσυ. Ταυτόχρονα φαντάζεται το φάντασμα του Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ από την ταινία «Καζαμπλάνκα» (Θάνος Δεσποτόπουλος) να του δίνει οδηγίες πώς να κατακτήσει μια γυναίκα. Ο καλύτερος φίλος του ‘Αλλαν, ο εργασιομανής Ντικ (Νικόλας Βασιλειάδης), και η γυναίκα του, η Λίντα (Σοφία Κικιλίντζια), έρχονται επίσκεψη στον Άλλαν για να του κάνουν συμπαράσταση και να τον βοηθήσουν να βρει ταίρι (Λίνα Καλπαζίδου). Ο οποίος Άλλαν, από την υπερβολική προσπάθεια να εντυπωσιάσει – όπως όλοι μας άλλωστε όταν καταβάλουμε υπερβάλλοντα ζήλο για να κάνουμε εντύπωση σε μια γυναίκα – τα κάνει μαντάρα κάθε φορά. Την συνέχεια, βέβαια, δεν την αποκαλύπτουμε.

Για άλλη μια φορά, πρόκειται για ένα έργο με το οποίο με συνδέει ιδιαίτερη σχέση, καθώς, φοιτητής ακόμα στο Αμερικάνικο Κολλέγιο, παραλίγο να παίξω ο ίδιος με την θεατρική ομάδα του κολλεγίου τον ρόλο του Άλλαν – δηλαδή τον ρόλο που ο Γούντι Άλεν είχε γράψει για τον εαυτό του. Οπότε, το κείμενο και οι ατάκες δεν μου ήταν καθόλου άγνωστα. Και, όπως καταλαβαίνει ο αναγνώστης, οι προσδοκίες μου για άλλη μια φορά ήταν υψηλές. Και δεν διαψεύστηκα.

Ο Παναγιώτας Λέκκας – που για κάποιον λόγο μου θύμισε κάτι ανάμεσα σε Θανάση Τσαλταμπάση, Χρήστο Χατζηπαναγιώτη και, τον άνθρωπου που εγώ αποκαλώ «Μπεν Στίλερ της Ελλάδος», Θανάση Βισκαδουράκη – ερμηνεύει με έναν τρόπο που κάνει το γέλιο να βγαίνει αβίαστα. Το ίδιο και οι υπόλοιπο ηθοποιοί. Όμως πρέπει να σταθώ ιδιαίτερα στην ερμηνεία της Λίνας Καλπαζίδου που, όπως ακριβώς η Τζούλη Σούμα στον «Ανατόλ» του Άρτουρ Σνίτσλερ, παίζει επτά διαφορετικές γυναίκες. Και μάλιστα σε βαθμό που, βλέποντάς την να μπαινοβγαίνει στους διάφορους ρόλου, αναρωτήθηκα πόσοι θα ήταν οι ηθοποιοί που θα υποκλίνονταν στο τέλος. Μέχρι που κατάλαβα ότι επρόκειτο για την ίδια ηθοποιό.

Χάρηκα επίσης με την σκηνή της φαντασίωσης όπου ο Ντικ και ο ‘Αλλαν μιλάνε Ιταλικά. Γιατί, ενώ περίμενα να ακούσω Αλαμπουρνέζικα, όντας γνώστης της Ιταλικής γλώσσας, άκουσα διάλογο σε αληθινά Ιταλικά και μάλιστα με άψογη προφορά.

Και μπορεί ο Γούντι Άλεν να μην είπε ποτέ το όνομα «Τασσώ Καββαδία» στο αυθεντικό έργο, όμως καταλαβαίνουμε γιατί ο σκηνοθέτης προσέθεσε αυτό το όνομα. Μπορεί το έργο του Γούντι Άλεν να γράφτηκε το 1969 και η ταινία «Ο Νονός» από όπου ακούμε την μουσική κάποια στιγμή να γυρίστηκε το 1972, όμως εμάς που ζούμε στο 2024 δεν μας πείραξε καθόλου. Και μπορεί η Νεοϋορκέζικη νοοτροπία της εργασιομανίας, των ηρεμιστικών και της ψυχοθεραπείας (που ο Γούντι ‘Άλεν προφανώς την γνωρίζει καλύτερα από εμάς) να έχει αρχίσει να διεισδύει στην δικιά μας κουλτούρα μόλις τώρα, τον 21ο αιώνα. Όμως γελάσαμε. Γιατί ο σκηνοθέτης Γιώργος Ζαχαράκης πείραξε το έργο μόνο ελάχιστα, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι Γούντι Άλεν είναι ένας, μοναδικός και αμίμητος. Ότι ο Γούντι ‘Άλεν για κάποιον λόγο γράφει ο,τι γράφει όπως γράφει. Ότι σε ένα καλό έργο, δεν χρειάζονται υπερβολές. Ότι σε ένα καλό έργο, το γέλιο βγαίνει φυσικό και αυθόρμητο από την πλοκή και τους διαλόγους. Άλλες φορές κάνοντάς μας να χαχανίζουμε διακριτικά, άλλες φορές με ένα χαμόγελο, σκεπτόμενοι συλλογικά «νόστιμο ήταν αυτό που είπε τώρα», άλλες φορές με ένα γλυκόπικρο μειδίασμα στα χείλη και άλλες φορές κρατώντας τις κοιλίες μας. Αλλά φυσικό και αυθόρμητό.

Συνοψίζοντας, λοιπόν, πρόκειται για ένα ανέλπιστα καλό έργο, σκηνοθετημένο με τον δέοντα σεβασμό απέναντι στον Γούντι Άλεν, που συνιστώ να πάτε να δείτε σε κάθε περίπτωση.

Κείμενο: WOODY ALLEN
Σκηνοθεσία / Μετάφραση : Γιώργος Ζαχαράκης
Επιμέλεια Μετάφρασης: Μαρία Παπαγιάννη
Σκηνικά – κοστούμια: Χρύσα Δαπόντε
Πρωταγωνιστούν (αλφαβητικά) :
Νικόλας Βασιλειάδης , Θάνος Δεσποτόπουλος
Νόνη Ζαννή, Λίνα Καλπαζίδου
Σοφία Κικιλίντζια, Παναγιώτης Λέκκας
Φιλική συμμετοχή: Άρης Δημοκίδης
Φωτισμοί: Αλέξης Πηλός
Κομμώσεις: Ρένος Πολίτης
Μακιγιάζ: Βαγγέλης Θώδος
Φωτογραφίες: Γιάννης Μπαριτάκης
Εικονογράφηση: Σταύρος Δάμος
Γραφίστρια: Λίλα Καραμανωλάκη
Βοηθοί Σκηνοθέτη: Κωνσταντίνα Δαούτη, Αρετή Λεπίδα.
Διεύθυνση Παραγωγής: Καλλιόπη Παναγιωτίδου
Οργάνωση παραγωγής: SUGAR STAGE AMKE / FAUST Bar – Theatre
Ημέρες και ώρες παραστάσεων:
Πρεμιέρα Τετάρτη 7 Φεβρουαρίου 2024
και κάθε Τετάρτη και Πέμπτη στις 8μ.μ.,
για 14 παραστάσεις.
Τιμή εισιτηρίου 17 € – φοιτητικό, ανέργων 14€.
Faust Bar-Theatre-Arts
Αθηναΐδας 12, Αθήνα
Τηλ. 210 - 3234095

************************

After "Mengele", "The Backgammon Game", "Leopold or Cutting the Fingers of the Audience" and Irene Q's concert, the road led me again to Faust Bar-Theatre (Athinaidos 12, Athens), this time to see one of the first works written by Woody Allen, “Play It Again, Sam" (which in Greece has also been released under the title "Handsome and Sexy").

Allan Felix (Panagiotis Lekkas) is a New York film critic who has been abandoned by his wife, Nancy (Noni Zanni). Unable to get over their separation, he is haunted by fantasies and memories of Nancy. At the same time he imagines the ghost of Humphrey Bogart from the movie "Casablanca" (Thanos Despotopoulos) giving him instructions on how to conquer a woman. Allan's best friend, the workaholic Dick (Nikolas Vassiliadis), and his wife, Linda (Sofia Kikilindzia), come to visit Allan to support him and help him find a match (Lina Kalpazidou). And Allan, from trying too hard to impress – as we all do when we overzeal to make an impression on a woman – makes a mess every time. How it continues, of course, we do not reveal.

Once again, this is a play with which I have a special connection, as, while still a student at the American College of Greece, I almost played the role of Allan – that is, the role that Woody Allen had written for himself – myself with the college theatre group. So, the text and the punchlines were not unfamiliar to me at all. And, as the reader understands, my expectations were once again high. And I was not wrong.

Panagiotis Lekkas – who for some reason reminded me of something between Thanasis Tsaltambassis, Christos Chatzipanagiotis and, the man I call the "Ben Stiller of Greece", Thanasis Viskadourakis – performs in a way that makes the laughs come out effortlessly. (Note: Thanassis Tsaltambassis, Christos Chatzipanagiotis and Thanasis Viskadourakis are all contemporary Greek actors, playing mostly in comedies.) So do the rest of the actors. But I have to pay particular attention to the performance of Lina Kalpazidou who, just like Julie Souma in "Anatol" by Arthur Schnitzler, plays seven different women. And so much so that, watching her go in and out of the various roles, I wondered how many actors would bow out at the end. Until I realized it was the same actress.

I also enjoyed the fantasy scene where Dick and Allan speak Italian. Because, while I was expecting to hear gibberish, being a connoisseur of the Italian language, I heard a dialogue in true Italian and indeed with a perfect accent.

And Woody Allen may never have said the name "Tasso Cavvadia" in the original play, but we understand why the director added that name. (Note: Tasso Cavvadia (1921 – 2010) was a Greek film actress, notorious for playing the roles of malevolent and mean-hearted women whose actions often turned out to be fatal for the main protagonist.) Woody Allen's play may have been written in 1969 and the movie "The Godfather" from which we hear the music at some point was shot in 1972, but we who live in 2024 didn't mind at all. And it may be that the New York mentality of workaholism, tranquilizers and psychotherapy (which Woody Allen obviously knows better than we do) has only just begun to seep into our own culture in the 21st century. But we laughed.

Because the director Giorgos Zacharakis “teased” the original play only to the minimum, knowing very well that Woody Allen is one, unique and inimitable. That Woody Allen for some reason writes what he writes as he writes. That in a good play, exaggerations are not needed. That in a good play, laughter comes naturally and spontaneously from the plot and dialogues. Sometimes making us subtly giggle, other times with a smile, collectively thinking “that was delicious what he just said”, other times with a bittersweet sneer on our lips and other times holding our tummies. But naturally and spontaneously.

So, in summary, this is an unexpectedly well-made performance, directed with due respect to Woody Allen, that I recommend you go see in any case.

Text: WOODY ALLEN
Directed / Translated by: Giorgos Zacharakis
Translation Editor: Maria Papagianni
Sets - costumes: Chrysa Daponte
Starring (alphabetically):
Nikolas Vassiliadis, Thanos Despotopoulos
Noni Zanni, Lina Kalpazidou
Sophia Kikilindzia, Panagiotis Lekkas
Friendly participation: Aris Dimokides
Lighting: Alexis Pilos
Hairstyles: Renos Politis
Makeup: Vangelis Thodos
Photos: Yannis Baritakis
Illustration: Stavros Damos
Graphic designer: Lila Karamanolaki
Assistant Directors: Konstantina Daouti, Areti Lepida.
Production Director: Kalliopi Panagiotidou
Production organization: SUGAR STAGE AMKE / FAUST Bar – Theatre

Performance days and hours:
Premiere Wednesday, February 7, 2024
and every Wednesday and Thursday at 8pm,
for 14 performances.
Ticket price €17 – Students, Unemployed €14.
Faust Bar-Theater-Arts
Athinaidos 12, Athens
Tel. 210 - 3234095