Διαβάσαμε το βιβλίο "Μια φορά κι ένας φόνος" της Έλενας Μπολονάση
ISBN 978-618-02-6014-4
Αρ. Σελίδων 336
Βιβλιοδεσία ΡΑΦΤΟ-ΚΟΛΛΗΤΟ ΜΕ ΑΥΤΙΑ
Διαστάσεις 25 x 140 x 205 mm
Επιμελητής ΜΠΑΝΟΥΣΗ ΜΑΡΙΑ
Ηλικία ΕΝΗΛΙΚΕΣ
Ημερομηνία έκδοσης 01/01/2026
Ημερομηνία Λανσαρίσματος 13/02/2026
Θέμα Αστυνομικό
Κατηγορία Πεζογραφία Ελληνική
Κωδικός 35431
Οικογένεια ΜΙΝΩΑΣ
Συγγραφέας ΜΠΟΛΟΝΑΣΗ ΕΛΕΝΑ
Δεν είμαι από εκείνους που πιάνουν εύκολα αστυνομικά μυθιστορήματα. Κι όμως, κάτι στο «Μια φορά κι ένας φόνος» της Έλενας Μπολονάση με τράβηξε από την αρχή. Ίσως ο παράξενος τίτλος; Μια ανατροπή του γνώριμου «μια φορά κι έναν καιρό». Ίσως το εξώφυλλο, με τα κόκκινα στοιχεία και την έντονη, σχεδόν κινηματογραφική αίσθηση. Ή ίσως απλώς η εμπιστοσύνη μου στις εκδόσεις Μίνωας, που σπάνια με απογοητεύουν.
Από τις πρώτες σελίδες κατάλαβα πως αυτό που κρατούσα στα χέρια μου δεν ήταν ένα κλασικό αστυνομικό μυθιστόρημα. Είναι ένα σκοτεινό παραμύθι για μεγάλους. Ένα βιβλίο που θα μπορούσε άνετα να γίνει σειρά ή ταινία, γιατί έχει εικόνες, ένταση και μια ατμόσφαιρα που σε τυλίγει. Προσωπικά, μου θύμισε λίγο από εκείνες τις σειρές που παίζουν με το φως και το σκοτάδι των χαρακτήρων, αλλά εδώ όλα είναι ντυμένα με μια παραμυθένια, σχεδόν αλλόκοτη ματιά.
Η υπόθεση κινείται γύρω από μια σειρά φόνων που μοιάζουν να ξεπηδούν από διαστρεβλωμένα παραμύθια της παιδικής μας ηλικίας. Ένας τύπος, υποφέρει από αυπνίες και ο μόνος τρόπος για να κοιμάται είναι να δίνει διαφορετικό φινάλε σε γνώριμα παραμύθια. Κάνοντας όμως πραγματικά εγκλήματα. Κάθε έγκλημα θυμίζει μια γνωστή ιστορία, αλλά με ένα τέλος πολύ πιο σκοτεινό από αυτό που μάθαμε παιδιά. Στον τόπο του εγκλήματος, πάντα ένα στοιχείο-υπόμνηση: μια σκισμένη σελίδα και ένα κόκκινο αντικείμενο. Ο δολοφόνος μοιάζει να ξαναγράφει τα παραμύθια με τον δικό του τρόπο, οδηγώντας την αστυνομία σε ένα παιχνίδι μυαλού, όπου τίποτα δεν είναι τυχαίο και κάθε κίνηση έχει νόημα.
Οι υποθέσεις σιγά σιγά δένουν μεταξύ τους και τίποτα δεν μοιάζει πια τυχαίο. Ο αστυνόμος Πετρίδης μαζί με την ομάδα του προσπαθούν να μπουν στο μυαλό του δράστη, να αποκρυπτογραφήσουν τον τρόπο που σκέφτεται και να φωτίσουν ό,τι κρύβεται πίσω από αυτή τη σκοτεινή αλυσίδα εγκλημάτων.
"...Είχα βρει τον μοναδικό τρόπο να κοιμάμαι. Τον πρώτο καιρό ντρεπόμουν που στην ενήλικη ζωή μου ένιωθα ακόμη πως έχω ανάγκη τα παραμύθια. (...) Με κούραζε πάντα η ίδια κατάληξη ...ζήσαν καλά κι εμείς καλύτερα. (...) Έκλεινα το βιβλίο και φανταζόμουν ένα διαφορετικό φινάλε."
Η γραφή της Μπολονάση είναι απλή, άμεση και πολύ κατανοητή, χωρίς περιττά στολίδια. Κι όμως, πίσω από αυτή την απλότητα κρύβεται μια ευφυΐα. Δεν είναι τυχαίο, η ίδια, ως νομικός και εγκληματολόγος, φαίνεται πως γνωρίζει καλά τον τρόπο που σκέφτεται το σκοτάδι. Αυτό δίνει στο βιβλίο μια αίσθηση αυθεντικότητας που δεν περνά απαρατήρητη.
Όσο προχωρούσα την ανάγνωση, ένιωθα ότι μπαίνω σε έναν λαβύρινθο. Οι υποθέσεις μπλέκονται, οι χαρακτήρες αποκτούν βάθος και η αγωνία ανεβαίνει σταδιακά. Και το πιο ενδιαφέρον; Δεν είναι μόνο το «ποιος το έκανε», αλλά το «γιατί». Τι είναι αυτό που μετατρέπει ένα γνώριμο παραμύθι σε εφιάλτη;
Τελικά, το «Μια φορά κι ένας φόνος» είναι ένα βιβλίο που δεν διαβάζεται απλώς, σε παρασύρει. Σε κάνει να θυμηθείς τα παραμύθια αλλιώς, πιο σκοτεινά, πιο αληθινά. Και όταν το κλείσεις, κάτι μένει. Σαν μια σκέψη που δεν λέει να φύγει: μήπως τελικά τα παραμύθια δεν ήταν ποτέ τόσο αθώα;