Διαβάσαμε το βιβλίο της Άννας Τζόλα-Γούλα με τίτλο «Μόνο αυτή γλύτωσε»
ΜΟΝΟ ΑΥΤΗ ΓΛYΤΩΣΕ
14,5χ21
978-618-5607-48-7
31 Οκτ 2025
112 σελ.
ΤΖΟΛΑ ΓΟΥΛΑ ΑΝΝΑ
ΘΕΡΜΑΪΚΟΣ
Από τον τίτλο κιόλας, Μόνο αυτή γλύτωσε, πίστεψα πως θα κρατούσα στα χέρια μου μια ιστορία βαριά, ίσως γύρω από τη γυναικεία κακοποίηση ή μια μεγάλη τραγωδία. Κι όμως, το βιβλίο της Άννας Τζόλα-Γούλα δεν ακολουθεί αυτόν τον δρόμο. Παίζει αλλιώς: με τις σιωπές, τις μικρές ρωγμές της καθημερινότητας, τα σχεδόν ανεπαίσθητα χτυπήματα που αφήνουν πάνω μας ζωές ολόκληρες.
Εννέα διηγήματα —σύντομα, καθαρά, καλοδουλεμένα— που διαβάζονται στο λεωφορείο, στο μετρό, στον καφέ, αλλά μένουν μέσα σου πολύ περισσότερο απ’ όσο θα περίμενες. Είναι ιστορίες γυναικών (μα όχι μόνο), ιστορίες για τις σχέσεις των ανθρώπων, για την προσφυγιά, για την απόλυση που σου κόβει τα γόνατα, για τους τοξικούς γονείς που κουβαλάς ακόμη κι όταν φύγεις από το σπίτι, για όλα εκείνα τα “μικρά” που όμως καθορίζουν μια ζωή.
Η Τζόλα-Γούλα έχει ένα βλέμμα ευθύ, χωρίς μελοδραματισμούς, αλλά και μια τρυφερότητα που σε ξαφνιάζει. Δεν καταγγέλλει, δεν φωνάζει. Φωτίζει. Αφήνει τις ηρωίδες της να σταθούν όπως είναι: με τη θλίψη, τη μοναξιά, τα απωθημένα και —παράδοξα— με μια δύναμη ήρεμη, σχεδόν υπόκωφη, που μοιάζει να λέει: «Εντάξει, το ζω. Συνεχίζω».
Από τα αποσπάσματα που με ακούμπησαν περισσότερο, εκείνο στο παγκάκι με την Όλγα και τον άστεγο άντρα δίπλα της. Ο τρόπος που της λέει «Ε, δεν τρώω ανθρώπους. Πρέπει να πιάσω το κρεβάτι για τη νύχτα...» είναι σαν να ανοίγει μια χαραμάδα σε έναν κόσμο που πολλοί βλέπουμε αλλά λίγοι θέλουμε πραγματικά να αντικρίσουμε. Κι ύστερα η σκέψη: «Σίγουρα η κυριούλα δεν ήξερε τι σημαίνει να είσαι άστεγος». Λιτό, αλλά κόβει σαν χαρτί.
Δεν είναι καθόλου τυχαίες οι σπουδές της συγγραφέως στον τομέα των Humanities και στις Δημόσιες Σχέσεις, φαίνεται πως ξέρει να παρατηρεί τον άνθρωπο, να τον καταλαβαίνει και να τον συναντά εκεί που βρίσκεται. Ούτε βήμα πιο πέρα, ούτε πιο πίσω. Απλώς εκεί.
Ο τίτλος τελικά με ιντρίγκαρε όσο χρειαζόταν: με τσίγκλησε, με προκάλεσε να ψάξω τι ακριβώς “γλύτωσε” — κι ίσως η απάντηση να βρίσκεται όχι σε μία γυναίκα αλλά σε κάθε ιστορία που, παρότι πληγωμένη, καταφέρνει να σταθεί στο φως έστω και για μια στιγμή.
Το βιβλίο αφήνει ένα παράξενα γλυκό ίχνος. Σαν να σου λέει ότι όλοι μας κάπου έχουμε τα μικρά μας ναυάγια, αλλά και τις στιγμές που, για λίγο, “γλυτώνουμε”. Κι αυτό, τελικά, είναι αρκετό.